We are preparing our Civil Suit against a malicious magistrate for the act of malicious during the court proceeding. The Best in the History of Malaya Courts EVER!

New Released Super Forex Robot: I just finished testing my Expert Advisor the so called “CodeGenius v 1.7″ enhanced with Latest Neural Networks (Neural Fuzzy of The Chaotic Behavioural Statistical Analysis of Hypothetical Fluctuation Market) – Price 1500USD per License for Unlimited Currency Pairs on Meta Trader 4 Platform- 3000 copies SOLD OUT! ONLY 500 copies Left

How To Install:

How To Configure:

Picture 1

Picture 2

Picture 3

Picture 4

Picture 5

Picture 6

Just Sit Back and Wait for Your Money Generated Out of Chaos and Turbulence

To Buy My Forex Super Robot, Click The Buy Button

Or

Click link below to my shopping cart.

https://www.omnifarm.biz/index.php?dispatch=products.view&product_id=29785

Evidence Tendered in Court But Not Marked As Exhibit Caselaw 2: Pendakwa Raya v Rozaimi Bin Omar & Ors HIGH COURT (PULAU PINANG) PERBICARAAN JENAYAH NO 45-38-2007 DECIDED-DATE-1: 17 DECEMBER 2009 Yaacob bin Haji Md Sam, JC

[2009] MLJU 1333

Malayan Unreported Judgments

Pendakwa Raya v Rozaimi Bin Omar & Ors

HIGH COURT (PULAU PINANG)

PERBICARAAN JENAYAH NO 45-38-2007

DECIDED-DATE-1: 17 DECEMBER 2009

Yaacob bin Haji Md Sam, JC

JUDGMENTBY: Yaacob bin Haji Md Sam, JC

[1] Ketiga-tiga tertuduh, iaitu Rozaimi bin Omar (OKT1), Rosli bin Che Ros (OKT2) dan Norsyahrul Hisyam bin Norazhar (OKT3) menghadapi pertuduhan seperti berikut :

“Bahawa kamu bersama-sama pada 01.06.2006 jam lebih kurang 1.45 pagi,
di Jalan Permatang Nibong, Kubang Semang, di dalam Daerah Seberang
Perai Tengah, di dalam Negeri Pulau Pinang, dengan niat bersama
memperedarkan dadah berbahaya iaitu Cannabis seberat 4,731 gram, dan
dengan itu kamu telah melakukan satu kesalahan di bawah Seksyen 39B(1)
(a) Akta Dadah Berbahaya 1952 dan boleh dihukum di bawah Seksyen
39B(2) Akta yang sama dibaca bersama seksyen 34 Kanun Keseksaan.”

Keterangan kes pendakwaan

[2] Keseluruhannya pihak pendakwaan telah memanggil seramai 9 orang saksi bagi membuktikan kes pertuduhan. Mereka terdiri daripada RF 94390 L/Kpl. Nordin bin Othman juru gambar (SP1), RF 91937 Kpl. Zulkarnain Bahari penjaga setor eksibit (SP2), RF 86445 Sjn. Saari Ishak penjaga setor (SP3), I/14827 Cif Insp. Muharishanizam Abas pegawai serbuan/pengadu (SP4), RF 113540 L/Kpl. Mohd Dahalan Yunos anggota serbuan dan agen provokatur (SP5), Cif Insp. Moey Keong Huat pegawai penyiasat (SP6), I/18353 Insp. Mohd Nor Hafiz Ismail (SP7), Shaharudin bin Hasan Pengarah Jabatan Kimia Negeri Kedah (SP8) dan I/16795 Insp. Siti Nurshidah binti Ali pegawai penyiasat pengganti (SP9).

[3] Pengadu Cif Insp. Muharishanizam bin Abas (SP4) bertugas di Bahagian Risikan, Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik (JSJN), Ibu Pejabat Kontinjen Polis (IPK) Negeri Kedah. Pada jam 11.00 pagi 31.5.06 SP4 telah mengendalikan satu taklimat di JSJN, IPK Kedah yang turut dihadiri seorang lagi pegawai dan 15 anggota. Mereka ialah Cif Insp. Zuhairi Zubir, Det. Sjn. Raja, Det. Kpl. Shahri, Det. Kpl. Mohamad, Det. Kpl. Mustafa, Det. L/Kpl. Jegar, Det. L/Kpl. Suhaimi, Det. L/Kpl. Rajindran, Det. L/Kpl. Ghani, Det. L/Kpl. Dahalan, Det. L/Kpl. Basri, Det. Konst. Faizal, Det. Konst. Kheng dan dua lagi anggota lain. Di dalam taklimat itu, SP4

memaklumkan bahawa seorang saspek bernama “Mi” akan membekalkan lima kilogram ganja kepada Det. L/Kpl. Dahalan (SP5) dan Det. L/Kpl. Basri yang bertindak sebagai ‘undercover’, di kawasan Kubang Semang, Pulau Pinang.

[4] Lanjutan daripada taklimat itu pegawai dan anggota pasukan telah dibahagikan kepada tiga pasukan tindakan. Pasukan pertama terdiri daripada SP4 bersama tiga anggota. Pasukan kedua terdiri daripada Cif Insp. Zuhairi bersama 10 anggota. Pasukan ketiga terdiri daripada Det. L/Kpl. Dahalan (SP5) dan Det. L/Kpl. Basri.

[5] Ketiga-tiga pasukan yang diketuai oleh SP4 kemudiannya berlepas ke kawasan Kubang Semang, Pulau Pinang dengan menaiki tiga buah kenderaan. Pasukan pertama menaiki kereta proton Waja, pasukan kedua menaiki sebuah lori dan pasukan ketiga menaiki kereta proton Gen2. Kira-kira jam 11.00 malam (31.5.06) kesemua tiga pasukan tiba di kawasan Kubang Semang dan mengambil tempat bagi membuat pemerhatian dan menunggu untuk melakukan serbuan.

[6] Pada 1.6.06 jam lebih kurang 1.20 pagi SP4 mendapat makluman daripada SP5 bahawa saspek “Mi” akan menghantar bekalan ganja kepada SP5 di Jalan Permatang Nibong, Kubang Semang. SP4 telah mengarahkan semua pasukan bergerak ke kawasan yang dimaksudkan dengan didahului oleh pasukan ketiga yang bertindak sebagai ‘undercover’. Pada jam 1.40 pagi semasa SP4 dan pasukan serbuan sedang menuju ke Jalan Permatang Nibong dan ketika melalui susur keluar Lebuhraya

Butterworth-Kulim (BKE), SP4 telah ternampak sebuah kereta jenis Kancil sedang berhenti di tepi jalan berhampiran satu tiang lampu. SP4 melihat kereta pasukan ‘undercover’ menghampiri kereta Kancil tersebut dan berhenti di belakang kereta Kancil itu. Kereta pasukan SP4 dan lori pasukan kedua berhenti kira-kira 20 meter di belakang kereta pasukan ‘undercover’.

[7] Pada jam lebih kurang 1.45 pagi SP4 melihat Det. L/Kpl. Dahalan (SP5) keluar dari kereta dan menuju ke arah bahagian pemandu kereta Kancil. SP4 melihat SP5 menundukkan badan seperti bercakap-cakap dengan pemandu kereta Kancil tersebut. Seketika kemudian SP4 melihat SP5 memberikan isyarat untuk serbuan dengan cara menanggalkan kopiah kepala yang dipakai oleh SP5. Melihat isyarat tersebut SP4 mengarahkan semua pasukan serbuan membuat serbuan. Kereta proton Gen2 yang dipandu oleh Det. L/Kpl. Basri bergerak ke hadapan dan berhenti di hadapan kereta Kancil bagi menghalang kereta Kancil dari bahagian hadapan. Kereta proton Waja yang dinaiki oleh pasukan SP4 menghalang di bahagian kanan kereta Kancil. Manakala lori dari pasukan kedua menghalang kereta Kancil dari bahagian belakang. SP4 keluar dari kereta dan memperkenalkan diri dengan berteriak ‘Polis’. Penumpang di bahagian belakang dan bahagian depan kereta Kancil masing-masing membuka pintu dan lari tetapi berjaya ditangkap tidak jauh dari kereta tersebut. SP4 membuka pintu bahagian pemandu kereta Kancil dan menangkap pemandu di tempat duduk pemandu dengan bantuan SP5 dan Det. Sarjan Raja. SP4 kemudiannya mengarahkan Det. Sarjan Raja membuat pemeriksaan badan ke atas ketiga-tiga tangkapan tetapi tiada apa-apa barang salah dijumpai dari badan mereka.

[8] SP4 seterusnya menjalankan pemeriksaan ke atas kereta Kancil dengan disaksikan oleh ketiga-tiga tangkapan. Hasil pemeriksaan itu SP4 telah menjumpai satu beg plastik berwarna merah jambu bertulis ‘True Fashion’ yang terletak di bahagian letak kaki penumpang belakang sebelah kanan iaitu di belakang tempat duduk pemandu. SP4 telah mengambil beg plastik tersebut dan memeriksanya dan mendapati di dalamnya terdapat satu beg plastik lut sinar yang berisi lima (5) ketulan mampat disyaki ganja yang mana dua ketulan dibalut dengan kertas timah dan plastik manakala tiga ketulan dibalut dengan plastik lut sinar. Lelaki yang duduk di tempat duduk pemandu kereta Kancil pendaftaran PEX 3607 dicamkan sebagai OKT1, lelaki di tempat duduk hadapan sebelah pemandu dicamkan sebagai OKT2 dan lelaki di tempat duduk belakang dicamkan sebagai OKT3.

[9] Semua tangkapan tersebut dan barang kes kemudiannya dibawa balik oleh SP4 ke Ibu Pejabat Polis Daerah Bukit Mertajam dengan menggunakan dua buah kereta dan tiba pada jam 2.30 pagi. SP4 menaiki kereta Kancil nombor pendaftaran PEX 3607 (P33) bersama OKT1 dan OKT2 manakala OKT3 dibawa balik menaiki kereta pasukan SP5. Di IPD Bukit Mertajam SP4 telah membuat tandaan ke atas semua barang kes. Beg plastik merah jambu ‘True Fashion’ ditandakan ‘M’ (P31). Beg plastik lut sinar ditandakan ‘N’ (P32). Lima ketulan mampat disyaki ganja ditandakan sebagai ‘N1’ (P21A-plastik lut sinar, P21B-kertas timah), ‘N2’ (P22A-plastik lut sinar, P22B-kertas timah), ‘N3’ (P25A-plastik lut sinar pertama, P25B-plastik lut sinar kedua), ‘N4’ (P26) dan ‘N5’ (P28) bersama tarikh dan tandatangan SP4. Seterusnya SP4 membuat timbangan ke atas lima ketulan tersebut dan mendapati berat kasar keseluruhan lima ketulan disyaki ganja itu seberat 5 kilogram. SP4 kemudiannya telah menyediakan borang bongkar (P16) dan membuat laporan tangkapan dan rampasan iaitu Kubang Semang Rpt. 1046/06 (P17). Pada jam 5.30 pagi SP4 membuat serahan semua barang kes yang telah ditandakan itu kepada pegawai penyiasat kes iaitu Cif Insp. Moey (SP6) dan satu borang serah menyerah barang kes telah dimasuki di antara SP4 dan SP6 (P18). SP4 turut merampas dua batang anak kunci kereta Kancil (P15) serta dua set telefon bimbit jenis Nokia dan Motorola dari OKT1 (P11 dan P12).

[10] Pada jam 10.00 pagi 1.6.06 SP4 telah membawa SP6 ke tempat kejadian bagi menunjukkan kawasan tempat kejadian. Hadir sama ke situ ialah juru gambar (SP1). Sebanyak empat keping gambar tempat kejadian telah diambil (P3 (A-D).

[11] Saksi SP5 (Det. L/Kpl. Dahalan) mengatakan pada 31.5.06 jam 9.30 pagi SP5 bersama Det. L/Kpl. Basri dan Det. Sjn. Raja telah membuat perjumpaan dengan seorang sumber berdaftar di Butterworth, Pulau Pinang untuk mengumpul maklumat dadah. Di dalam perjumpaan itu sumber telah mendedahkan kepada SP5 tentang seorang yang dipanggil “Abang Mi” yang telah meminta sumber mencari pelanggan bagi penjualan dadah dan “Abang Mi” telah memberikan nombor telefon bimbitnya kepada sumber iaitu nombor “012-4508469”. Di akhir perjumpaan itu Det. Sjn. Raja telah meminta sumber menghubungi “Abang Mi” bagi memberitahu telah mempunyai pelanggan iaitu satu lelaki Melayu dan satu lelaki Aceh. SP5 membawa watak lelaki Melayu dan Det. L/Kpl. Basri membawa watak lelaki Aceh. SP5 mengatakan “Abang Mi” bersetuju berjumpa ‘pelanggan’ tersebut iaitu SP5 dan Det. L/Kpl. Basri pada hari itu dan perjumpaan ditetapkan di stesyen minyak Petronas, Seberang Jaya, Pulau Pinang. SP5 mengatakan dapat mendengar perbualan telefon sumber dan “Abang Mi” kerana pembesar suara telefon sumber telah dikuatkan.

[12] Pada jam 2.15 petang SP5 bersama Det. L/Kpl. Basri telah pergi ke stesyen minyak Petronas yang dikatakan dan di situ SP5 telah berjumpa dengan sumber. Lebih kurang 10 hingga 15 minit kemudian satu kereta jenis Kancil nombor pendaftaran PEX 3607 yang dinaiki oleh dua lelaki Melayu telah datang ke stesyen tersebut dan berhenti. Sumber telah pergi ke kereta Kancil itu dan membawa kedua-dua lelaki tersebut kepada SP5 dan Det. L/Kpl. Basri. Sumber telah perkenalkan kepada SP5 yang pemandu kereta bernama “Abang Mi” dan penumpang kereta Kancil bernama panggilan “Botak”. Sumber kemudian beredar dari situ dengan meninggalkan SP5 dan Det. L/Kpl. Basri bersama “Abang Mi” dan “Botak”. SP5 telah jemput kedua-dua mereka masuk ke kereta SP5 yang dipandu oleh Det. L/Kpl. Basri. Di dalam kereta itu SP5 telah berunding pembelian dadah ganja dan “Abang Mi” bersetuju membekalkan sebanyak 30 kilogram dan waktu penjualan akan ditetapkan pada malam itu. Harga jualan ialah RM1400 sekilogram. Semasa perbincangan itu hanya SP5 dan “Abang Mi” sahaja yang berbincang walau pun “Botak” ada bersama. SP5 mencamkan “Abang Mi” sebagai OKT1 dan “Botak” sebagai OKT3. Perjumpaan di dalam kereta SP5 tersebut berlaku lebih kurang setengah jam. Di dalam perjumpaan itu SP5 menggunakan sama samaran sebagai “Malik”.

[13] Pada jam lebih kurang 7.00 petang SP5 menerima panggilan telefon daripada OKT1 melalui nombor yang sama yang diberikan oleh sumber dan OKT1 sendiri. OKT1 memberitahu bahawa towkay tidak ada di setor dan oleh itu bekalan tidak dapat dikeluarkan. OKT1 meminta SP5 dan Det. L/Kpl. Basri menunggu jika OKT1 dapat berjumpa towkay. SP5 memaklumkan perkara tentang panggilan tersebut kepada SP4 dan juga memberitahu hasil perbincangan dengan OKT1.

[14] Pada jam 9.45 malam OKT1 menghubungi lagi SP5 melalui nombor yang sama. OKT1 memberitahu SP5 yang towkay beliau tidak dapat mengeluarkan bekalan sebanyak 30 kilogram pada malam itu dan hanya boleh beri sebanyak 5 kilogram dan selebihnya iaitu 25 kilogram akan diberikan pada esok hari. SP5 bersetuju dengan cadangan OKT1 tersebut. Pada lebih kurang jam 11.50 malam OKT1 menghubungi lagi SP5 dengan menggunakan nombor yang sama dan OKT1 meminta SP5 menunggu di kawasan Kubang Semang. SP5 dan Det. L/Kpl. Basri menuju ke Kubang Semang dengan diikuti oleh pasukan serbuan dalam kenderaan masing-masing setelah SP5 memaklumkan perkembangan.

[15] Pada jam 1.15 pagi (1.6.06) SP5 menerima panggilan dari OKT1 yang meminta untuk berjumpa SP5 di kawasan lampu isyarat jalan keluar Lebuhraya BKE ke Kubang Semang. SP5 telah bertanya samada OKT1 ada bekalan bersamanya dan OKT1 mengatakan “Abang Mai jumpa saya kita serah menyerah di kawasan ini”. SP5 memaklumkan perkembangan tersebut kepada SP4. SP5 bersama Det. L/Kpl. Basri terus bergerak ke tempat perjumpaan dan tiba di situ lebih kurang jam 1.45 pagi dan di kawasan lampu isyarat jalan keluar BKE ke Kubang Semang itu SP5 dapat melihat kereta OKT1 iaitu Kancil warna perak nombor PEX 3607. Det. L/Kpl. Basri telah memberhentikan kereta di belakang kereta Kancil tersebut dan SP5 telah turun dan pergi ke kereta Kancil itu ke bahagian sebelah pemandu dan mendapati kereta itu dipandu oleh OKT1. Terdapat dua orang lagi di dalam kereta iaitu di bahagian penumpang depan dan di kerusi belakang. Penumpang di kerusi belakang dicamkan sebagai “Botak” (OKT3). SP5 tidak kenal penumpang di tempat duduk depan sebelah OKT1. OKT1 telah menurunkan cermin tingkap dan memberitahu SP5 yang bekalan ada dalam keretanya dan SP5 memberitahu OKT1 untuk lihat bekalan dahulu sebelum panggil “Aceh” (Det. L/Kpl. Basri) membawa duit. OKT1 telah meminta OKT3 yang duduk di belakang mengangkat beg plastik warna merah (P31) dan OKT3 memberikan beg itu kepada OKT1. OKT1 menunjukkan kepada SP5 beg tersebut yang diletak di atas riba OKT1. OKT1 membuka sedikit beg plastik tersebut dan tunjukkan kandungan beg itu kepada SP5. SP5 dapat melihat terdapat lima ketulan mampat ganja di dalam beg plastik itu. OKT1 mengatakan itulah ganja yang hendak dibekalkan kepada SP5. SP5 setelah itu telah mengangkat kopiah kepala yang dipakainya sebagai isyarat kepada SP4 bagi melakukan serbuan. Ketika itu juga Det. L/Kpl. Basri mengundurkan kereta dan membawa kereta proton Gen2 ke hadapan kereta Kancil bagi mengepung di bahagian hadapan. Kereta SP4 pula menghimpit di sebelah kanan Kancil sementara lori pasukan kedua menyekat kereta Kancil dari arah belakang. SP5 telah membantu SP4 menangkap OKT1. OKT2 dan OKT3 yang lari keluar dari kereta dapat ditangkap di kawasan berdekatan bendang.

[16] Keterangan saksi-saksi lain seperti SP1, SP2, SP3 dan SP6 adalah lebih merupakan keterangan formal dalam hal pengambilan gambar tempat kejadian dan eksibit, penyimpanan selamat barang kes dan siasatan kes. Walau pun begitu keterangan SP7 dan SP8 akan dibincangkan dengan lebih terperinci oleh mahkamah nanti kerana terdapatnya isu-isu penting yang memerlukan dapatan dan keputusan mahkamah ke atasnya.

[17] Semasa menutup kesnya, pihak TPR yang bijaksana telah menawarkan tiga orang saksi kepada pihak pembelaan iaitu Det. L/Kpl. Mohd Basri Mohd Nor, Det. Sarjan Raja a/l Govindasamy dan Zaliha binti Mohd.

Tugas mahkamah di akhir kes pendakwaan

[18] Di akhir kes pendakwaan, mahkamah ini perlu memutuskan sama ada pihak pendakwaan telah berjaya membuktikan satu kes prima facie terhadap tertuduh seperti yang dikehendaki oleh seksyen 180(1) Kanun Tatacara Jenayah.

[19] Langkah-langkah yang perlu diambil oleh hakim bicara diakhir kes pendakwaan telah dihuraikan dalam kes-kes PP v. Mohd Radzi bin Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457 , Balachandran v PP [2005] 1 CLJ 85 , Looi Kow Chai & Anor v PP [2003] 1 CLJ 734, [2003] 2 AMR 89 dan Dato’ Seri Anwar bin Ibrahim (No.3) [1999] 2 CLJ 215 . Dalam kes Looi Kow Chai & Anor (supra) Y.A. Gopal Sri Ram JCA (FCJ ketika ini) mengatakan:

“It is therefore follows that there is only one exercise that a judge
sitting alone under s. 180 of the Code has to undertake at the close of
the prosecution case. He must subject the prosecution evidence to the
maximum evaluation and to ask himself the question: If I decide to call
upon the accused to enter his defence and he elects to remain silent,
am I prepared to convict him on the totality of the evidence contained
in the prosecution case? If the answer is in the negative then no
prinma facie case has been made out and the accused would be entitled
to an acquittal.”

[20] Di atas panduan oleh kes-kes tersebut, mahkamah ini membuat penilaian maksima ke atas keterangan saksi-saksi pendakwaan dan kes pendakwaan untuk melihat sama ada satu kes prima facie telah berjaya dibuktikan bagi pembelaan diri tertuduh-tertuduh dipanggil terhadapnya.

Isu-isu yang berbangkit

[21] Terdapat enam isu penting yang telah dibangkitkan oleh pihak pembelaan diakhir kes pendakwaan -

(a)   kegagalan pihak pendakwaan membuktikan dadah yang menjadi perkara
pertuduhan adalah cannabis seperti yang ditakrifkan di bawah
seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya, 1952;

(b)   kegagalan SP4 menyatakan di dalam laporan polis P17 tentang
terdapatnya peranan ‘undercover’ oleh SP5 dan Det. L/Kpl. Basri;

(c)   kredibiliti keterangan SP4 dan SP5 ke atas projek membeli dadah;

(d)   penggunaan seksyen 32(1)(b) Akta Keterangan, 1950 oleh pihak
pendakwaan untuk memasukkan kertas tugasan ahli kimia sebagai
eksibit;

(e)   sama ada terdapat unsur niat bersama oleh tertuduh-tertuduh;

(f)   kegagalan memanggil tuanpunya kereta Kancil;

(g)   kegagalan memanggil pemberi maklumat atau sumber.

Isu berkaitan laporan kimia ID39, ID42 dan ID44A

ID 39 salinan photostat laporan kimia bertarikh 17.10.2006

[22] ID 39 adalah merupakan salinan photostat laporan kimia bernombor makmal (PP)FOR 1843/06-0 bertarikh 17.10.2006 yang disediakan oleh ahli kimia Rosmi binti Hamid. Dokumen photostat ini dalam bentuk satu muka surat (yang sepatutnya dua muka surat) telah dikemukakan oleh pihak pendakwaan melalui saksi SP6 iaitu pegawai penyiasat kes. Pihak pendakwaan memohon laporan ini ditandakan sebagai dokumen eksibit ‘P’ tetapi dibantah oleh peguambela-peguambela yang bijaksana di atas alasan pihak pendakwaan masih tidak membawa keterangan bukti serahan laporan kimia tersebut ke atas tertuduh-tertuduh seperti yang diperlukan di bawah seksyen 399(1) Kanun Tatacara Jenayah. Mahkamah telah melihat ID39 tersebut dan mendapati tidak terdapat di mana-mana bahagian di muka hadapan atau muka belakang ID39 tersebut yang ada mencatitkan serahan laporan kimia tersebut telah dibuat ke atas tertuduh-tertuduh. ID39 juga bukanlah salinan asal laporan kimia tetapi salinan photostat yang hanya menunjukkan muka surat pertama. Mahkamah bersetuju dengan bantahan peguam tersebut dan dokumen tersebut di peringkat keterangan yang ada masih dikekalkan sebagai dokumen ID39. Status laporan kimia ID39 ini terus kekal sebagai dokumen ID sehingga pihak pendakwaan menutup kes pendakwaan pada 8.12.2009. Tiada penjelasan diberikan oleh pihak pendakwaan ke atas kegagalan mengemukakan laporan kimia yang asal walau pun menurut SP6 beliau ada memasukkannya ke dalam kertas siasatan. SP7 dalam keterangannya ada mengatakan beliau membuat photostat beberapa salinan laporan kimia berdasarkan kepada salinan laporan kimia asal.

ID 42 salinan photostat laporan kimia bertarikh 17.10.2006

[23] ID42 adalah laporan kimia oleh ahli kimia yang sama iaitu Rosmi binti Hamid bertarikh 17.10.2006 juga bernombor makmal (PP)FOR 1843/06-0. ID42 ini adalah dalam bentuk dokumen photostat dengan dua muka surat dan di belakang muka surat 2 terdapat catitan serahan laporan kimia ke atas ketiga-tiga tertuduh yang dilakukan pada 27.5.09. Pihak pendakwaan memohon untuk dokumen laporan kimia photostat tersebut ditandakan sebagai eksibit ‘P’ pendakwaan. Peguambela-peguambela yang bijaksana telah membantah ke atas permohonan tersebut di atas alasan pihak pendakwaan melalui saksi SP7 yang membuat serahan laporan kimia telah gagal mencamkan tandatangan tertuduh-tertuduh di catitan laporan tersebut dan SP7 juga gagal mencamkan tertuduh-tertuduh sebagai orang-orang yang dijumpai semasa pergi ke Penjara Pulau Pinang. Peguambela juga mengatakan semasa di dalam mahkamah juga SP7 gagal mencamkan identiti tertuduh-tertuduh dengan cuma mengatakan tertuduh-tertuduh berada di dalam mahkamah apabila melihat hanya tertuduh-tertuduh sahaja yang berada dikandang tertuduh. Di atas kegagalan saksi SP7 mencamkan tandatangan tertuduh-tertuduh, kegagalan mencamkan tertuduh-tertuduh yang menandatangi laporan itu dan laporan kimia tersebut hanya dikemukakan dalam bentuk photostat, maka mahkamah ini hanya membenarkan laporan tersebut ditandakan sebagai dokumen ID42 sahaja. Walau bagaimana pun mahkamah membenarkan tandatangan SP7 sendiri yang terdapat di belakang muka surat kedua laporan kimia ID42 tersebut ditandakan sebagai eksibit P41 iaitu “T.Tangan Pemberi, I/18353 Mohd Nor Hafiz b. Ishak”. Laporan kimia ID42 ini dan tandatangan yang dikatakan dibuat oleh tertuduh-tertuduh terus kekal sebagai dokumen ID42 dan gagal dibuat pengecaman sehingga pihak pendakwaan menutup kes pendakwaan. Sekali lagi pihak pendakwaan gagal memberikan penjelasan atau membawa apa-apa keterangan ke atas kegagalan mengemukakan laporan kimia yang asal bagi dokumen ID42 tersebut selain dari kegagalan SP7 mencamkan tandatangan tertuduh-tertuduh dan identiti setiap tertuduh yang menurunkan tandatangan.

ID44A laporan kimia bertandatangan ringkas bertarikh 16.10.2006

[24] ID44A adalah merupakan salinan asal laporan kimia bertarikh 16.10.2006 di bawah nama ahli kimia Rosmi binti Hamid. Beliau telah meninggal dunia pada 14.4.2009. ID44A ini mempunyai tandatangan ringkas dibawahnya. ID44A tersebut dikemukakan oleh pihak pendakwaan bersama 16 muka surat lagi dokumen yang dikatakan sebagai rekod kertas tugasan ahli kimia Rosmi binti Hamid. Laporan kimia ini mempunyai nombor makmal yang sama iaitu (PP)FOR 1843/06-0 tetapi bertarikh 16.10.2006. Terdapat tandatangan ringkas oleh ahli kimia dan tarikh 16/10 pada bahagian bawah muka surat satu laporan tersebut. Pihak pendakwaan telah memanggil SP8 iaitu Pengarah Jabatan Kimia Cawangan Negeri Kedah yang merupakan ketua unit bahagian forensik Jabatan Kimia Cawangan Pulau Pinang ketika laporan kimia (PP)FOR 1843/06-0 disediakan oleh ahli kimia Rosmi binti Hamid yang bertugas di bawah seliaan beliau. Makmal analisa dadah berada di bawah unit bahagian forensik yang SP8 menjadi ketua unit pada ketika itu. Bagi tujuan pengemukaan rekod kertas tugasan Rosmi binti Hamid ini, pihak pendakwaan memohon menggunapakai peruntukan seksyen 32(1)(b) Akta Keterangan, 1950 di atas alasan pembuat dokumen tersebut telah meninggal dunia. SP8 mengatakan Rosmi binti Hamid telah meninggal dunia pada 14.9.2009 kerana barah dan beliau ada menziarahi mayat allaryarhamah. SP8 mengatakan beliau dapat mencamkan tulisan tangan Rosmi binti Hamid kerana biasa melihat tulisan beliau. SP8 juga mengatakan Rosmi binti Hamid ada menyerahkan sesalinan kertas tugasan berkaitan tugasan nombor makmal (PP) FOR 1843/06-0 yang telah selesai dilaksanakan analisa.

[25] Mahkamah berpuas hati pra-syarat seksyen 32(1) Akta Keterangan, 1950 telah dipenuhi dan SP8 berupaya mencamkan tulisan tangan Rosmi binti Hamid dan dengan itu membenarkan beberapa dokumen catitan ahli kimia Rosmi binti Hamid yang dibuat secara tulisan tangan dimasukkan dan diterima sebagai eksibit iaitu catitan-catitan tulisan tangan yang terdapat di muka surat 5, 13 dan 17 kertas tugasan tersebut yang masing-masing ditandakan sebagai eksibit P44B (rekod pergerakan barang kes), P44G (catitan berat kasar dan berat bersih bungkusan ‘MKH’ bagi barang kes N1 hingga N5) dan P44J (catitan berat sample yang diambil dari barang kes N1 hingga N5). Mahkamah menerima keterangan bahawa catitan-catitan tulisan tangan tersebut adalah milik Rosmi binti Hamid dan beliau mempunyai pengetahuan peribadi di dalam membuat catitan tersebut (lihat kes Allied Bank (Malaysia) Bhd. v Yau Jiok Hua [1998] 2 CLJ 33 ).

[26] Bagi laporan kimia bertarikh 16.10.2006 di muka surat 1 dan 2 dokumen kertas tugasan, pihak pandakwaan telah tidak meminta SP8 mencamkan tandatangan ringkas (initial) yang terdapat di dalamnya. Pihak pendakwaan sesungguhnya tidak ada meminta SP8 mencamkan kesemua tandatangan ringkas yang terdapat dalam setiap muka surat kertas tugasan tersebut. Dengan yang demikian semua tandatangan ringkas yang terdapat disetiap muka surat kertas tugasan telah tidak dibuat pengecaman oleh pihak pendakwaan sebagai milikan Rosmi binti Hamid. Mahkamah tidak boleh membuat andaian sendiri tanpa keterangan ke atasnya. Adalah menjadi tugas pihak pendakwaan untuk membuktikan tandatangan ringkas disetiap muka surat kertas tugasan tersebut sebagai milik Rosmi binti Hamid dan ianya sepatutnya dibuat melalui SP8 tetapi telah tidak dilakukan. Butiran maklumat-maklumat di muka surat 1 dan 2 laporan kimia tersebut adalah merupakan cetakan yang dikeluarkan secara komputer. Pihak pendakwaan juga sewajarnya mengemukakan sama sijil perakuan di bawah seksyen 90A(2) Akta Keterangan, 1950 bagi dikemukakan oleh SP8 bersama dokumen cetakan komputer itu tetapi telah tidak dikemukakan. Malahan pihak pendakwaan tidak ada langsung membawa apa-apa keterangan melalui SP8 bagaimanakah data-data atau maklumat yang terdapat dalam kertas tugasan dizahirkan dalam bentuk cetakan komputer dan adakah ianya dalam perjalanan penggunaanya yang biasa seperti yang pandukan oleh seksyen 90A Akta Keterangan, 1950 (lihat kes Ahmad Najib Aris v PP [2009] 2 CLJ 800 Mahkamah Persekutuan, [2007] 2 CLJ 229 Mahkamah Rayuan; Gnasegaran Pararajasingam v PP [1997] 4 CLJ 6 ; Ooi Meng Sua v PP [2009] 8 CLJ 736 ). Pihak pembelaan telah membantah terhadap kemasukan dokumen kertas tugasan tersebut sebagai eksibit di atas alasan ketiadaan sijil perakuan di bawah seksyen 90A(2) Akta Keterangan dan kegagalan pihak pendakwaan mencamkan tandatangan ringkas yang terdapat dalam dokumen tersebut. Pihak pendakwaan juga tidak menjelaskan mengapakah terdapat berbezaan tarikh diantara ID44A yang bertarikh 16.10.2006 berbanding dengan ID39 dan ID42 yang masing-masing bertarikh 17.10.2006 sedangkan butiran laporan adalah merujuk kepada perkara nombor makmal yang sama. Di atas alasan pihak pendakwaan tidak membawa keterangan daripada SP8 untuk mencamkan tandatangan ringkas yang terdapat dalam laporan kimia ID44A, tiada penjelasan ke atas perbezaan tarikh laporan kimia iaitu 16.10.2006 berbanding dengan ID39 dan ID42 bertarikh 17.10.2006 dan kegagalan mengemukakan sijil perakuan di bawah seksyen 90A(2) Akta Keterangan serta ketiadaan penjelasan bagaimanakah maklumat-maklumat tersebut dihasilkan, maka mahkamah hanya membenarkan laporan kimia di muka surat 1 dan 2 kertas tugasan yang dikemukakan melalui SP8 tersebut ditandakan sebagai dokumen ID44A sahaja. Perlu disebutkan bahawa usaha pihak pendakwaan membawa masuk kertas-kertas tugasan ahli kimia Rosmi binti Hamid termasuk laporan kimia bertarikh 16.10.2006 (ID44A) tersebut adalah timbul ekoran daripada kegagalan pihak pendakwaan mendapatkan laporan kimia ID39 dan ID42 ditandakan sebagai dokumen eksibit pendakwaan yang jika diterima akan bermakna paket-paket dadah terlibat yang telah dianalisa oleh ahli kimia (ID20, ID22, ID24, ID27 dan ID29) akan dapat ditandakan juga sebagai eksibit pendakwaan ‘P’ dalam membentuk intipati atau unsur pertuduhan kes pengedaran dadah berbahaya.

[27] Dengan kegagalan membawa masuk laporan kimia ID39, ID42 dan ID44A, pihak pendakwaan telah kehilangan bukti unsur terpenting pertuduhan iaitu dadah terlibat adalah dadah berbahaya cannabis seperti yang ditakrifkan di bawah seksyen 2 Akta Dadah Berbahaya, 1952. Kegagalan tersebut juga menjadikan semua lima paket dadah yang telah dianalisa oleh ahli kimia dan dibungkus semula dalam paket-peket yang dibekalkan oleh ahli kimia telah tidak dapat ditandakan sebagai eksibit pendakwaan. Oleh yang demikian lima paket bahan tumbuhan yang dilihat berlerai-lerai tersebut iaitu ID20 (N1), ID22 (N2), ID24 (N3), ID27 (N4) dan ID29 (N5) terus tinggal kekal sebagai barang kes ID sahaja.

[28] Sebaik sebelum pihak pendakwaan menutup kes, TPR yang bijaksana telah memanggil saksi SP9 iaitu pegawai siasatan gantian yang hanya dilantik pada 7.12.2009 bagi mengemukakan sijil perakuan di bawah seksyen 90A(2) Akta Keterangan, 1950 bertarikh 7.12.2009 yang dikeluarkan oleh Pengarah Jabatan Kimia Malaysia Cawangan Pulau Pinang bagi “daftar cabutan butir-butir (PP)FOR 1843/06-0”. Setelah mendengar hujahan pihak-pihak, mahkamah ini telah membenarkan dokumen itu ditandakan sebagai eksibit P45 di atas alasan dokumen itu telah diterima oleh pegawai penyiasat pengganti (SP9) yang diarahkan mengambil alih kertas siasatan daripada SP6 iaitu pegawai penyiasat asal yang telah bertukar, iaitu sehari sebelum pihak pendakwaan menutup kes pendakwaan. Walau bagaimana pun penerimaan masuk sijil perakuan tersebut sebagai P45 tidak bermakna laporan kimia ID39, ID42 dan ID44A boleh ditukar menjadi dokumen eksibit ‘P’ di atas alasan, (a) kandungan sijil perakuan tersebut tidak jelas maksudnya apabila menyebut ‘Daftar cabutan butir-butir (PP) FOR 1843/06-0’, (b) ketiadaan keterangan oleh pihak pendakwaan dalam pengecaman tandatangan ahli kimia ke atas ID44A, (c) kegagalan menjelaskan perbezaan tarikh laporan kimia, dan (d) kegagalan memberi penjelasan ke atas ketiadaan laporan kimia asal dan pengemukaan salinan photostat laporan kimia ID39 dan ID42 seperti yang mahkamah ini telah nyatakan di atas. Mahkamah mendapati pihak pendakwaan sendiri pun tidak pasti tentang dokumen mana yang hendak dimaksudkan oleh sijil perakuan P45 tersebut yang merujuk kepada “Daftar cabutan butir-butir (PP) FOR 1843/06-0”, adakah ianya dimaksudkan bagi ID39 atau ID42 atau ID44A atau keseluruhan ID44A hingga ID44L.

Latar belakang pengemukaan ID39 dan ID42

[29] Semasa SP6 (pegawai penyiasat) memberi keterangan, TPR yang bijaksana telah memohon untuk dadah terlibat yang telah terdapat dalam lima paket plastik berpelekat dengan lebel PP(FOR) 1843/06-0 dan bertulis ‘N1’, ‘N2’, ‘N3’, ‘N4’ dan ‘N5’ (ID 20, ID22, ID24, ID27 dan ID29) iaitu paket-paket yang dibekalkan oleh ahli kimia ditandakan sebagai eksibit barang kes ‘P’ pihak pendakwaan. Ketiga-tiga peguam yang bijaksana telah membuat bantahan ke atas penandaan dadah terlibat sebagai eksibit di atas alasan pihak pembelaan telah memberi notis bertarikh 10.6.2009 di bawah seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah bagi ahli kimia diperiksa balas. TPR mengesahkan penerimaan notis tersebut yang mematuhi seksyen 399(1)(b) Kanun Tatacara Jenayah tetapi mengatakan ahli kimia bernama Rosni binti Hamid telah meninggal dunia. Di atas bantahan oleh peguambela-peguambela OKT1, OKT2 dan OKT3 tersebut TPR memohon mengemukakan laporan kimia melalui SP6 dan memohon laporan kimia bertarikh 17.10.2006 ditandakan sebagai eksibit ‘P’ pihak pendakwaan di atas alasan SP6 telah memberi keterangan bahawa ahli kimia terlibat bernama Rosmi binti Hamid telah meninggal dunia. Memandangkan laporan kimia tersebut dikemukakan dalam bentuk salinan photostat satu muka surat sahaja iaitu muka pertama serta tidak terdapat apa-apa catatan di mana-mana bahawa laporan kimia tersebut telah dibuat serahan ke atas ketiga-tiga tertuduh di bawah peruntukan seksyen 399(1) Kanun Tatacara Jenayah, mahkamah hanya membenarkan laporan kimia salinan photostat tersebut ditandakan sebagai dokumen ID39. Mahkamah juga dengan itu mengekalkan status semua kandungan dadah terlibat yang masing-masing berada dalam paket plastik lut sinar bersaiz besar berlabel pelekat (PP) FOR 1843/06-0 sebagai eksibit-ekisbit ID20 bagi paket ‘N1’, ID22 bagi paket bertanda ‘N2’, ID24 bagi paket bertanda ‘N3’, ID27 bagi paket benrtanda ‘N4’ dan ID29 bagi paket bertanda ‘N5’ tertakluk kepada keterangan serahan laporan kimia terlibat telah dilakukan dengan sempurnanya oleh pihak pendakwaan ke atas setiap tertuduh yang perlu dibuktikan oleh pihak pendakwaan sekiranya kandungan dadah terlibat hendak dijadikan eksibit pendakwaan selari dengan kehendak peruntukan seksyen 399(1) Kanun Tatacara Jenayah. Sekiranya laporan kimia asal dikemukakan berserta bukti penyerahan telah dilakukan ke atas tertuduh, dan laporan kimia tersebut diterima masuk sebagai keterangan maka peruntukan seksyen 61, 62 dan 64 Akta Keterangan, 1950 akan terpakai ke atasnya bagi diberi nilaian berat. Jika serahan tidak dilakukan atau tidak dibuktikan maka pembuat laporan tersebut hendaklah dipanggil memberi keterangan terhadap pemeriksaan dan dapatannya dengan menggunakan laporannya sebagai rujukan bagi ‘refresh’ ingatannya (Liew Chin Yoong v Public Prosecutor [1970] 1 LNS 62 ). SP6 mengatakan beliau telah berpindah stesyen bertugas pada 1.11.2008 dan selepas itu tidak lagi mempunyai akses kepada kertas siasatan dan yang demikian SP6 tidak ada membuat serahan laporan kimia ke atas ketiga-tiga tertuduh. SP6 mengatakan semasa menerima semula barang kes dari ahli kimia Rosmi binti Hamid pada 6.11.2006, beliau juga ada menerima sama laporan kimia daripada ahli kimia itu.

[30] Di atas kegagalan mengemukakan laporan kimia (ID39) sebagai eksibit pendakwaan serta kegagalan penandaan lima paket dadah yang telah dianalisa dan dibungkus semula oleh ahli kimia, TPR yang bijaksana memanggil saksi SP7 (Insp. Mohd Hafiz bin Ismail). SP7 mengatakan beliau telah diarahkan oleh Ketua Bahagian Siasatan Jenayah Narkotik Daerah Seberang Perai Tengah (KBSJND) untuk membuat serahan laporan kimia ke atas tiga orang tertuduh. Bagi tujuan tersebut SP7 telah mendapatkan laporan kimia yang asal dari dalam kertas siasatan kes yang diberikan oleh KBSNJD. SP7 telah membuat salinan photostat tambahan bagi laporan kimia tersebut memandangkan terdapat hanya tiga salinan asal di dalam kertas siasatan. Berbekalkan salinan photostat tambahan tersebut, SP7 telah pergi ke Penjara Pulau Pinang dan membuat serahan laporan kimia salinan photostat ke atas setiap tertuduh. SP7 mengatakan beliau ada mencatatkan bukti serahan laporan kimia tersebut tetapi tidak ingat bilakah catitan itu dibuat. SP7 mengatakan beliau sendiri ada turunkan tandatangan dan juga meminta ketiga-tiga penama menurunkan tandatangan. SP7 tidak ingat berapa salinan laporan kimia yang beliau buat catitan di bahagian belakang. SP7 tidak ingat bilakah tarikh penyerahan dibuat tetapi mengatakan ianya pada tahun 2009. SP7 mengatakan semasa pergi ke Penjara Pulau Pinang SP7 telah berjumpa secara serentak dengan ketiga-tiga penama. Selepas membuat serahan, salinan laporan kimia photostat tersebut yang terdapat catitan dan tandatangan SP7 serta penama-penama dimasukkan ke dalam kertas siasatan. SP7 mengemukakan kepada mahkamah salinan photostat laporan kimia bertarikh 17.10.2006 yang terdapat dua muka surat di mana bahagian belakang muka surat 2 terdapat catitan tempat, tarikh dan masa serahan iaitu “ di Penjara Pulau Pinang pada 27/5/09 jam 1345 hrs” dan tandangan tiga penama serta tandatangan SP7. SP7 telah mencamkan tandatangan beliau yang berada di ruang akhir muka surat 2 belakang salinan photostat laporan kimia tersebut. Di atas pengecaman terhadap tandatangan miliknya, mahkamah membenarkan tandatangan SP7 ditandakan sebagai eksibit P41. Walau bagaimana pun apabila SP7 ditanyakan oleh TPR tentang identiti tertuduh-tertuduh yang dijumpainya di semasa ke penjara, SP7 mengatakan beliau mendapatkan identiti tertuduh-tertuduh daripada maklumat di kertas siasatan dan berdasarkan maklumat tersebut SP7 menulis ke Jabatan Penjara untuk berjumpa dengan tertuduh-tertuduh. SP7 mengatakan surat yang disediakannya itu telah difakskan ke Jabatan Penjara. Walau bagaimana pun pihak pendakwaan tidak mengemukakan salinan surat SP7 tersebut kerana tiada di dalam fail kertas siasatan. SP7 seterusnya mengatakan beliau tidak ingat nama-nama tertuduh tetapi boleh mencamkan mereka. SP7 mengatakan beliau tidak ingat ke atas tertuduh mana salinan photostat laporan kimia diserahkan dahulu. SP7 juga tidak boleh ingat identiti dan muka tertuduh yang mula-mula beliau buat serahan.

[31] Keterangan SP7 dalam perkara ini semasa pemeriksaan utama adalah seperti berikut:

“Saya tidak ingat saya serah laporan kimia kepada sesiapa dahulu. Saya
tidak ingat nama ketiga-tiga tertuduh tetapi saya boleh cam muka
ketiga-tiga mereka. Saya tidak ingat muka tertuduh yang mula-mula saya
serah laporan kimia.”

[32] Semasa perjumpaan itu ketiga-tiga penama dan SP7 berjumpa secara berdepan di dalam sebuah bilik khas di Penjara Pulau Pinang. SP7 mengatakan semasa SP7 memasuki bilik itu semua tiga penama telah pun berada di bilik khas tersebut. SP7 mengatakan beliau tahu mereka adalah penama-penama yang hendak dijumpainya kerana telah buat surat permohonan ke penjara dan pihak penjara yang menguruskan mereka dan dengan itu SP7 tidak membuat semakan dari tertuduh-tertuduh sendiri tentang identiti mereka. Memandangkan SP7 masih tidak berupaya mengenalpasti identiti tertuduh-tertuduh, TPR telah memohon SP7 dibenarkan melihat kepada catitan yang telah dibuatnya di belakang salinan photostat laporan kimia bagi menyegarkan ingatan SP7 ke atas identiti-identiti tertuduh. SP7 mengatakan beliau tidak boleh camkan OKT Rozaimi bin Omar (OKT1). SP7 mengatakan beliau tidak nampak Rozaimi bin Omar semasa Rozaimi bin Omar menurunkan tandatangan tetapi ketiga-ketiga mereka ada tandatangan. SP7 tidak ingat siapa yang dahulu tandatangan pada laporan kimia dan tidak ingat muka tertuduh yang dahulu turunkan tandatangan. SP7 mengatakan beliau tidak boleh mencamkan tandatangan tertuduh-tertuduh pada laporan kimia tersebut tetapi tertuduh-tertuduh menurunkan tandatangan secara bergilir-gilir.

[33] Keterangan SP7 dalam perkara ini semasa pemeriksaan utama adalah seperti berikut:

“Saya tidak boleh camkan orang kena tuduh Rozaimi bin Omar (OKT1). Saya
tidak nampak Rozaimi bin Omar masa dia turunkan tanda tangan tetapi
ketiga-tiga mereka ada tandatangan. Saya tidak ingat siapa yang dahulu
tanda tangan pada laporan kimia. Saya juga tidak ingat muka orang kena
tuduh yang turunkan dahulu tandatangan pada laporan kimia itu. Saya
tidak boleh camkan tandatangan orang yang pertama turunkan tandatangan
pada laporan kimia itu.”

[34] Di atas keterangan yang diberikan oleh SP7 tersebut TPR yang bijaksana memohon supaya salinan photostat laporan kimia ditandakan sebagai eksibit ‘P’ pihak pendakwaan. Bagi tandatangan yang dikatakan dibuat oleh tertuduh-tertuduh TPR memohon dirizabkan. Ketiga-tiga peguam yang bijaksana membuat bantahan di atas permohonan TPR bagi penandaan salinan photostat laporan kimia tersebut sebagai dokumen eksibit di atas alasan pihak pendakwaan melalui SP7 masih gagal membuktikan tandatangan-tandatangan dan identiti tertuduh bagi pembuktian serahan laporan kimia ke atas setiap mereka dan adakah mereka sebenarnya yang telah menurunkan tandatangan tersebut. Di atas kegagalan SP7 membuat pengecaman ke atas tandatangan yang terdapat di bahagian belakang muka surat dua salinan photostat laporan kimia tersebut dan ketiadaan penjelasan oleh pihak pendakwaan tentang mengapa hanya salinan photostat laporan kimia bertarikh 17.10.2006 sahaja dikemukakan dan mengapakah salinan asal laporan kimia tersebut tidak dapat dikemukakan, maka salinan photostat laporan kimia yang dikemukakan oleh SP7 tersebut dengan itu ditandakan sebagai ID42 oleh mahkamah tertakluk ke atas pembuktian tandatangan tertuduh-tertuduh dan penjelasan pihak pendakwaan ke atas ketiadaan pengemukaan salinan asal laporan kimia (PP) FOR 1843/06-0. Seandainya tandatangan tertuduh-tertuduh, walau pun tidak dapat dicamkan tandatangan itu dan identiti tertuduh sebagi pemilik tandatangan itu, boleh disifatkan sebagai mencukupi sebagai bukti serahan ada dibuat pihak pendakwaan masih lagi tidak boleh menjadikan laporan kimia photostat ID42 sebagai dokumen eksibit tanpa diberikan penjelasan kegagalan mengemukakan laporan kimia yang asal (seksyen 63 dan 65 Akta Keterangan, 1950). SP7 kemudiannya mengemukakan salinan daftar kematian Rosmi binti Hamid (ahli kimia) yang dikeluarkan oleh Pegawai Pendaftaran Jabatan Pendaftaran Negara Pulau Pinang bertarikh 26.10.2009 dan ditandakan sebagai ID43 disebabkan SP7 bukanlah memberi keterangan di atas kapasiti pegawai penyiasat kes. TPR mengaku janji untuk memanggil pegawai Jabatan Pendaftaran Negara Cawangan Pulau Pinang yang mengeluarkan ID43 tetapi hingga diakhir kes pendakwaan tidak dipanggil.

[35] Mahkamah juga mendapati kesemua tandatangan yang dikatakan diturunkan oleh tertuduh-tertuduh sebagai bukti penerimaan telah dicatatkan di muka surat yang sama iaitu muka surat dua salinan photostat laporan kimia ID42 dimana SP7 telah secara awal sebelum serahan dibuat telah sedia mencatitkan butiran diri penama-penama tertuduh. Mahkamah ini berpendapat kaedah mendapatkan dan mengumpulkan tandatangan tertuduh-tertuduh di bawah satu salinan laporan kimia adalah tidak teratur untuk dilakukan. Mahkamah berpendapat oleh kerana serahan laporan kimia dibuat secara berasingan ke atas setiap tertuduh maka setiap catatan bukti serahan dan bukti penerimaan hendaklah juga dicatatkan secara berasingan ke atas laporan kimia masing-masing. Pembuktian serahan dan tandatangan penerimaan tertuduh ke atas laporan kimia juga hendaklah dibuktikan secara berasingan ke atas setiap tertuduh. Oleh yang demikian mahkamah mendapati kaedah dengan mengumpulkan semua tandatangan tertuduh-tertuduh di bawah satu laporan kimia seperti yang terdapat di muka surat 2 ID42 adalah tidak teratur dan cacat.

[36] Di akhir kes pendakwaan salinan photostat laporan kimia satu muka surat yang dikemukakan melalui pegawai penyiasat SP6 kekal sebagai dokumen ID39. Laporan kimia salinan photostat yang dikemukakan melalui SP7 juga kekal sebagai dokumen ID42, kecuali bahagian tandatangan SP7 sendiri di belakang muka surat 2 laporan kimia ID42 tersebut dibenarkan ditandakan sebagai P41. Salinan daftar kematian Rosmi binti Hamid yang dikemukakan melalui SP7 juga kekal sebagai ID43.

[37] Dalam kes Chong Khee Sang v Pang Ah Chee [1984] 1 MLJ 337 isu berkaitan beban pembuktian ke atas dokumen yang hendak dikemukakan oleh plaintif sebagai eksibit bagi menyokong tuntutan plaintif dalam kes tersebut telah dibincangkan dan Y.A. Shankar J. yang memutuskan seperti berikut:

“a document cannot be admitted into evidence and marked as such until
it has been properly proved.”

[38] Dalam hal dokumen ID42, SP7 telah gagal mengenalpasti identiti tertuduh-tertuduh semasa serahan laporan kimia, gagal membuat semakan atau memeriksa indentiti tertuduh-tertuduh sebagai tertuduh-tertuduh yang hendak dibuat serahan laporan kimia, gagal mencamkan tertuduh yang mana yang telah diserahkan laporan kimia terlebih dahulu, tidak dapat mencamkan tertuduh-tertuduh dengan pasti dan tidak dapat mencamkan tandatangan mereka dan tidak melihat sendiri semasa tertuduh-tertuduh menurunkan tandatangan di ID42 tersebut. SP7 hanya membuat andaian bahawa penama-penama yang dijumpainya di Penjara Pulau Pinang itu adalah tertuduh-terduduh yang ingin dijumpai olehnya dan diserahkan dengan laporan kimia di atas dasar SP7 telah menghantar surat kepada pihak penjara bagi bertemu penama-penama dan dengan itu SP7 mempercayai orang-orang yang dijumpainya itu adalah tertuduh-tertuduh yang diperlukannya. Mahkamah dengan berat hati mengatakan dari cara SP7 memberi keterangan, SP7 telah memberi keterangan secara sambil lewa seperti tidak mengendahkan significan keterangan beliau terhadap implikasi kes pendakwaan. Walau pun SP7 mengakui itu adalah kali pertama beliau membuat tugasan penyerahan laporan kimia semasa dalam tempoh perjawatannya tetapi ianya tidak boleh dijadikan alasan untuk gagal mencamkan tertuduh-tertuduh dan tandatangan mereka. Mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah gagal membawa keterangan yang mencukupi dan memuaskan bagi membolehkan tandatangan-tandatangan tertuduh di ID42 dikenalpasti sebagai milik tertuduh masing-masing dan SP7 juga telah gagal mengenalpasti identiti tertuduh-tertuduh mengikut tandatangan masing-masing di ID42 semasa memberi keterangan dan dengan yang demikian pembuktian serahan laporan kimia ke atas tertuduh-tertuduh seperti yang dikehendaki di bawah seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah telah gagal dibuktikan. Mahkamah ini tidak boleh membuat andaiannya sendiri tertuduh-tertuduh adalah orang yang telah menurunkan tandatangan tersebut bagi menampung kegagalan pembuktian oleh pihak pendakwaan itu. Tugas membuktikan serahan laporan kimia di bawah seksyen 399(1) Kanun Tatacara Jenayah, apabila ahli kimia tidak dihasratkan untuk dipanggil memberi keterangan, adalah terletak ke atas pihak pendakwaan untuk membuktikan bahawa tertuduh-tertuduh sebenarnya telah diserahkan dengan laporan kimia yang dirujukkan itu dan sebagai bukti serahan itu tertuduh telah menurunkan tandatangannya ke atas laporan itu yang mana ini telah gagal dibuktikan dengan memuaskan oleh pihak pendakwaan. Kepincangan bukti serahan laporan kimia ID42 tersebut menjadi lebih fatal apabila hanya salinan photostat laporan kimia sahaja dikemukakan oleh pihak pendakwaan untuk dijadikan eksibit tanpa penjelasan dibawa kemana perginya salinan asal laporan kimia terlibat. Undang-undang adalah trite bahawa jika sesuatu keterangan itu tidak boleh diterima masuk maka ianya akan terus kekal tidak boleh diterima masuk sebagai keterangan walau pun pihak-pihak tidak membantah terhadapnya (Allied Bank (Malaysia) Bhd. v Yau Jiok Hua (supra)). TPR yang bijaksana menghujahkan bahawa tiada keperluan di bawah seksyen 399(1) Kanun Tatacara Jenayah untuk bukti serahan dicatatkan di laporan kimia dan dengan itu keterangan SP7 bahawa laporan kimia telah dibuat serahan ke atas tertuduh-tertuduh adalah mencukupi. Mahkamah ini dengan hormatnya tidak dapat bersetuju dengan hujahan TPR yang bijaksana itu dengan alasan apabila peruntukan undang-undang menghendaki serahan laporan orang tertentu dibuat jika pihak pendakwaan ingin mengemukakan laporan tersebut tanpa pembuat laporan dipanggil memberi keterangan lisan, maka pelaksanaan serahan tersebut secara kendiri hendaklah dibuktikan tanpa keraguan dengan bukti-bukti dokumentasi atau tandatangan tertuduh yang diambil sebagai bukti penerimaan laporan tersebut adalah membentuk keterangan prima facie serahan jika telah dapat dibuktikan dengan sempurnanya.

Penggunaan seksyen 32(1)(b) Akta Keterangan

[39] Di atas kegagalan memasukkan ID39 dan ID42 sebagai eksibit, pihak pendakwaan selanjutnya telah memangggil SP8 (Shaharudin bin Hasan) iaitu Pengarah Jabatan Kimia Cawangan Negeri Kedah. Menurut SP8 pada 2.6.06 hingga 7.6.09 beliau bertugas sebagai Ketua Bahagian Forensik Jabatan Kimia Cawangan Negeri Pulau Pinang dan juga sebagai ahli kimia. Menurut SP8 lagi beliau telah bertugas di Jabatan Kimia Cawangan Pulau Pinang sebagai ahli kimia sejak tahun 1993 sebelum dilantik mengetuai Bahagian Forensik tersebut. SP8 mengatakan ahli kimia bernama Rosmi binti Hamid adalah salah seorang ahli kimia yang berada di bawah seliaan beliau kerana makmal narkotik adalah terletak dibawah Bahagian Forensik yang beliau ketuai. SP8 mengatakan Rosmi binti Hamid telah meninggal dunia pada 14.4.2009 kerana barah paru-paru dan beliau ada menziarahi mayat Rosmi binti Hamid di rumah ibu simati di Kepala Batas. Oleh kerana Rosmi binti Hamid dibawah seliaan beliau, SP8 biasa dengan tulisan Rosmi binti Hamid (simati) dan boleh mencamkannya. SP8 seterusnya mengatakan semasa melakukan tugasan menyelia Rosmi binti Hamid, SP8 telah diserahkan oleh simati dengan kertas tugasan bersangkut tugasan nombor makmal (PP) FOR1843/06-0 yang disediakan oleh simati setelah selesai membuat analisa ke atas barang kes tugasan tersebut. SP8 juga mengatakan selaku penyelia simati, beliau juga mempunyai akses ke atas kertas tugasan simati tersebut dan ada melihatnya dan boleh mencamkan tulisan simati. SP8 mengemukakan kertas tugasan Rosmi binti Hamid berkaitan tugasan nombor makmal (PP) FOR 1843/06-0 tersebut yang terdiri daripada dokumen berikut-

(i)   laporan analisa dalam bentuk cetakan computer muka surat 1 dan 2 (ID44A)
;

(ii)  rekod pergerakan barang kes dalam bentuk tulisan tangan muka surat 5
(ID44B);

(iii)  salinan resit akuan terima bertarikh 2.6.2006 yang ada tandatangan
simati muka surat 6 (ID44C);

(iv)  satu borang Pol. 31 muka surat 7 (ID44D);

(v)   rekod barang kes yang diterima dalam tulisan catitan tangan serta
gambar barang kes muka surat 9, 10, 11 (ID44E);

(vi)  rekod berat timbangan kasar dan bersih ke atas barang kes dalam bentuk
cetakan komputer muka surat 12 (ID44F);

(vii)  rekod berat hasil timbangan kasar dan bersih ke atas barang kes dalam
bentuk tulisan tangan muka surat 13 (ID44G);

(viii)  rekod timbangan dan keputusan ujian muka surat 14 dan 15 (ID44H)

(ix)  rekod jumlah bilangan sample barang kes yang diambil yang merupakan
cetakan computer muka surat 16 (ID44I);

(x)   rekod jumlah bilangan sample barang kes yang diambil yang merupakan
tulisan tangan muka surat 17 (ID44J);

(xi)  rekod keputusan ujian Thin Layer Chromatography (TLC) dalam bentuk
imej, salinan photostat muka surat 18 (ID44K); dan

(xii)  salinan surat kepada pegawai penyiasat memaklumkan analisa dan laporan
telah siap untuk dikutip semula (ID44L).

[40] TPR telah memohon semua dokumen tersebut ditandakan sebagai eksibit menurut peruntukan seksyen 32(1)(b) Akta Keterangan, 1950 di atas alasan ahli kimia terlibat iaitu Rosmi binti Hamid telah meninggal dunia dan pihak pendakwaan telah mematuhi pra-syarat penggunaan seksyen 32(1) Akta. Ketiga-tiga peguambela yang bijaksana telah membantah ke atas permohonan tersebut dengan alasan kertas tugasan tersebut dan dokumen-dokumen terlibat itu bukanlah merupakan suatu ‘statement’ yang boleh tergolong di bawah maksud seksyen 32(1) Akta tersebut. Peguam juga menghujahkan tiada sijil perakuan di bawah seksyen 90A(2) Akta telah dikemukakan bagi dokumen-dokumen cetakan computer yang hendak dikemukakan itu. Peguam juga menghujahkan seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah masih perlu dipatuhi bagi pengemukaan dokumen kertas tugasan tersebut. Setelah mendengar hujahan pihak-pihak, mahkamah ini berpuas hati pra-syarat seksyen 32(1) Akta telah dipenuhi dan memutuskan hanya dokumen dalam bentuk tulisan tangan simati yang telah dicamkan oleh SP8 sebagai tulisan simati layak dikemukakan menjadi eksibit pendakwaan, iaitu dokumen di muka surat 5 (rekod pergerakan barang kes) (P44B); muka surat 13 (rekod berat timbangan kasar dan berat bersih barang kes dalam bentuk tulisan tangan) (P44G) dan muka surat 17 (rekod jumlah bilangan sample yang diambil dari setiap barang kes dalam bentuk tulisan tangan) (P44J). Merujuk kepada dokumen P44G berat bersih eksibit-eksibit bertanda N1 ialah 881 gram, N2 : 1013 gram, N3: 951 gram, N4: 950 gram dan N5: 936 gram. Menurut eksibit P44J sejumlah 261.46 gram telah diambil sebagai berat sampel bagi mewakili keseluruhan eksibit bertanda N1, N2, N3, N4 dan N5. Bagi laporan kimia (ID44A), berat timbangan ke atas barang kes cetakan komputer (ID44F), rekod jumlah bilangan sample dalam bentuk cetakan computer (ID44I) ianya kekal sebagai eksibit ID44A, ID44F dan ID44I di atas alasan tiada keterangan dibawa oleh pihak pendakwaan sama ada ianya adalah rekod yang disimpan dalam penggunaan biasa komputer dan ketiadaan pengemukaan perakuan sijil di bawah seksyen 90A(2) Akta Keterangan, 1950 bagi dokumen yang dikeluarkan oleh komputer tersebut. Bagi imej salinan phototat ujian TLC ianya kekal sebagai ID44K kerana tiada keterangan dibawa oleh pihak pendakwaan ke atas bagaimana imej dokumen tersebut diperolehi serta tiada penjelasan dibawa mengapa salinan asal dokumen itu tidak boleh dikemukakan. Bagi gambar barang kes (ID44E) ianya kekal sebagai ID44E kerana tiada keterangan atau penjelasan dibawa bagaimana penghasilan gambar tersebut boleh dilakukan dan ketiadaan penjelasan mengapa negatif gambar tidak boleh dikemukakan. ID44H (rekod pemeriksaan dan analisa) ianya kekal sebagai IDD 44H kerana rumusan ujian hanya dalam bentuk format nyataan komputer yang tersedia ada di dalam borang yang sedia tercetak (para 3 muka surat 14 dan 15) yang kesimpulannya bukan merupakan catitan dapatan secara sendiri oleh ahli kimia tersebut. Pihak pendakwaan juga telah tidak mengemukakan sebarang keterangan melalui SP8 terhadap kelayakan dan kepakaran Rosmi binti Hamid sebagai ahli kimia atau kelayakan profesional Rosmi binti Hamid.

[41] Dengan yang demikian hingga diperingkat penutupan kes pendakwaan, identiti dadah terlibat sebagai dadah berbahaya cannabis seperti yang ditakrifkan di bawah Akta Dadah Berbahaya, 1952 masih gagal dibuktikan oleh pihak pendakwaan. Di atas alasan ini sahaja pun tertuduh-tertuduh hendaklah dilepas dan dibebaskan kerana intipati penting pertuduhan mengedar dadah berbahaya gagal dibuktikan.

Isu kredibiliti keterangan SP4 dan SP5

[42] Peguambela-peguambela yang bijaksana telah membangkitkan beberapa perkara berkaitan keterangan SP4 dan SP5 yang dikatakan telah menimbulkan keraguan ke atas kredibiliti kes pendakwaan.

[43] En. Rethina Kumar peguam yang mewakili OKT2 menghujahkan saksi SP4 bukanlah saksi yang kredible dan jujur di dalam keterangannya. Ini adalah kerana SP4 menafikan projek serbuan dadah tersebut adalah projeknya sedangkan keterangan SP6 pegawai penyiasat mengatakan projek tersebut adalah projek SP4. Dalam keterangannya SP4 mengatakan projek tersebut adalah projek Det. Sarjan Raja. Peguam selanjutnya menghujahkan bahawa SP4 telah memberi keterangan bahawa taklimat telah diadakan di Bahagian Narkotik IPK Kedah, Alor Setar pada 31.5.06 jam 11.00 pagi yang dihadiri oleh seorang lagi pegawai dari Bukit Aman iaitu Cif Insp. Zuhairi dan 15 anggota termasuk SP4, Det. L/Kpl. Basri dan Sarjan Raja. Dalam taklimat itu telah ditaklimatkan bahawa satu saspek dikenali sebagai “Mi” akan membekalkan 5 kilogram ganja kepada undercover iaitu Det. L/Kpl. Dahalan dan Det. L/Kpl. Basri di kawasan Kubang Semang, Pulau Pinang. Peguam menghujahkan adalah menjadi suatu persoalan bagaimana butiran taklimat itu dapat diberikan sedangkan SP4 dan Det. L/Kpl. Basri hanya bertindak menyamar sebagai “Malek” dan “lelaki Aceh” semasa berada di Butterworth dan berjumpa OKT1 pada jam 2.25 petang 31.5.06 dan sehingga ke jam 9.45 malam hari itu baharu SP4 dapat makluman bahawa hanya 5 kilogram ganja boleh dibekalkan. Peguam juga menghujahkan pada jam 11.00 pagi iaitu masa taklimat berlaku ketika itu SP4 masih belum mengenali “Mi” dan masih belum berjumpa “Mi”. Oleh yang demikian peguam menghujahkan keterangan SP4 tersebut yang dapat memberikan maklumat butiran pembekalan dadah sebanyak 5 kilogram dan tempat serahan dadah sangat meragukan untuk diterima.

[44] Peguam selanjutnya menghujahkan tidak terdapat apa-apa nyataan oleh SP4 dalam laporan polisnya iaitu P17 tentang penggunaan SP5 dan Det. L/Kpl. Basri sebagai undercover atau agen provokatur. Sebaliknya laporan polis SP4 mengatakan SP5 dan L/Kpl. Basri adalah anggota serbuan yang ada bersama dalam pasukan serbuan bersama 13 anggota lain. Peguam menghujahkan kegagalan SP4 membutirkan terdapatnya peranan undercover oleh SP5 dan Det. L/Kpl. Basri dalam P17 adalah ketinggalan penting yang mungkin sebenarnya tidak wujud undercover seperti yang dikatakan itu. Peguam menghujahkan jika di dalam laporan P17 SP4 boleh membutirkan semasa serbuan dan tangkapan dijalankan berlaku pergelutan dan ketiga-tiga saspek mendapat kecederaan di muka, telinga dan badan maka adalah menghairankan mengapa butiran penting peranan undercover oleh SP5 dan Det. L/Kpl. Basri tidak boleh dizahirkan oleh SP4. Peguam menghujahkan ketinggalan tersebut sekali lagi menimbulkan keraguan ke atas kredibiliti keterangan SP4 dan kredibiliti SP4 sendiri sebagai saksi. Peguam merujuk kepada kes Lee Ah Seng & Anor v PP [2007] 5 CLJ 1 dan Evidence Practice and Procedure Third Edition di muka surat 1100 oleh Augustine Paul (FCJ ketika ini) yang memetik pengataan Sir John Woodroffe & Amir Ali’s Law of Evidence Vol. 4 (15th Ed, 1992) di muka surat 769 bagi menyokong hujahannya dalam isu ini, yang mengatakan:

“… a failure to assert a fact, when it would have been natural to
assert it, amounts in effect to an assertion of non-existence of the
fact. This is conceded as a general principle of evidence…Whether
silence or omission amounts to an inconsistency depends upon the
individual circumstances of each case…Obviously there may be omissions
in the previous statements which make it inconsistent with and
therefore contradictory to the evidence given by the witness in court.
The test is, would it have been natural for the person to make the
assertion in question.[Emphasis added].”

[45] Selanjutnya peguam menghujahkan bagaimana SP4 boleh mengatakan SP5 dan Det. L/Kpl. Basri dan Det. Sarjan Raja ada menghadiri taklimat di IPK Alor Setar Kedah yang diadakan pada jam 11.00 pagi sedangkan pada jam 9.30 pagi ketiga-tiga mereka masih berada di Butterwoth, Pulau Pinang berjumpa dan berbincang dengan seorang sumber berdaftar bagi mengumpul dan mengambil maklumat dadah. Peguam menghujahkan tidak ada keterangan menunjukkan mereka balik ke Alor Setar semula selepas perjumpaan dengan sumber tersebut. Peguam menghujahkan keterangan SP5 sendiri tidak ada menunjukkan SP5, Det. L/Kpl. Basri dan Sarjan Raja ada menghadiri taklimat tersebut. Peguam dengan itu menghujahkan keterangan SP4 bahawa SP5, Det. L/Kpl. Basri dan Det. Sarjan Raja hadir dalam taklimat tersebut adalah meragukan dan tidak munasabah dan tidak disokong oleh keterangan SP5 dan keterangan mengikut keadaan yang ada. Peguam menghujahkan jika SP5, Det. K/Kpl. Basri dan Det. Sarjan Raja masih berada di Butterworth, Pulau Pinang pada jam 9.30 pagi dan selepas itu berjumpa sumber serta berbincang dengan sumber dan kemudian meminta sumber menghubungi ‘Abang Mi’ bagi diperkenalkan kepada SP5 dan mengatur untuk perjumpaan dengan ‘Abang Mi’ pada petang itu juga adalah mustahil untuk ketiga-tiga mereka dapat pulang semula ke Alor Setar bagi menghadiri taklimat oleh SP4 tersebut yang diadakan pada jam 11.00 pagi memandangkan jarak perjalanan yang jauh dari Butterworth ke Alor Setar. Ketiadaan keterangan oleh SP5 yang SP5 ada balik semula ke Alor Setar selepas perjumpaan tesebut mendatangkan keraguan ke atas kredibiliti keterangan SP4 tersebut. Oleh itu Peguam menghujahkan SP4 bukanlah seorang saksi yang kredible dan memohon mahkamah menilai keterangan dan kredibiliti SP4 tersebut.

[46] Peguam selanjutnya menghujahkan bahawa keterangan SP5 yang mengatakan telah menyamar sebagai “Malek” bersama Det. L/Kpl. Basri yang menyamar sebagai “lelaki Aceh” wajar dihalusi dengan berhati-hati disebabkan SP5 tidak membuat apa-apa catitan atau nota dalam menjalankan tugasannya sebagai undercover. Peguam menghujahkan sebagai undercover sewajarnya SP5 mencatitkan apa yang berlaku di dalam menjalankan urusannya sebagai undercover bagi membeli dadah terlibat. Peguam menghujahkan kredibiliti keterangan SP5 perlu dilihat secara bersama dengan keterangan dan kredibiliti SP4. Seperti yang dihujahkan awalnya, peguam menghujahkan adalah tidak munasabah SP5 menghadiri taklimat dan memberikan maklumat semasa taklimat sedangkan kira-kira sejam sebelum itu SP4 masih berada di Butterwoth bersama sumber dan SP5 sendiri pun tidak menyebutkan ada balik semula ke IPK Kedah di Alor Setar bagi menghadiri taklimat pada jam 11.00 pagi tersebut. Peguam menghujahkan apa yang logik ialah SP4 bersama-sama Det. L/Kpl. Basri dan Det. Sarjan Raja sebenarnya terus berada di Butterworth pada pagi itu dan tidak balik ke Alor Setar. Memandangkan perjumpaan SP5 dan OKT1 hanya berlaku pada sebelah petang hari tersebut adalah tidak benar juga untuk mengatakan “Mi” akan membekalkan 5 kilogram ganja kepada SP5. Peguam juga menghujahkan tiada keterangan daripada SP5 bagaimana beg yang mengandungi lima ketulan dadah berada semula di bahagian kaki tempat duduk belakang kerusi pemandu jika semasa SP5 membuat isyarat serbuan beg itu masih dalam pegangan dan di atas riba OKT1 yang duduk di bahagian pemandu kancil. Peguam menghujahkan beg plastik tersebut sebenarnya berada di tempat letak kaki bahagian belakang kerusi pemandu semasa dijumpai oleh SP4 iaitu tempat selari dengan laporan polis SP4 di P17 yang mengatakan “dengan disaksikan oleh ketiga-tiga saspek saya telah menjumpai (1) beg plastik warna merah jambu bertulis True Fashion ditempat letak kaki penumpang belakang sebelah kanan belakang pemandu”. Peguam menghujahkan beg plastik tersebut hanya dijumpai di tempat letak kaki bahagian belakang tempat duduk pemandu iaitu tempat beg itu berada sejak dari awal dan tidak ada diangkat baik oleh OKT1 mahu pun OKT3 kerana SP4 sendiri dalam laporan P17 tidak mengatakan terdapatnya beg itu dibuka dan ditunjukkan kepada SP5.

[47] Peguam yang bijaksana yang mewakili OKT1 menghujahkan bahawa tindakan SP5 di dalam kes ini hanya sebagai anggota serbuan sebagaimana yang dinyatakan dalam laporan polis P17. Peguam menghujahkan dengan ketiadaan apa-apa catitan nota atau laporan polis oleh SP5 yang menunjukkan SP5 telah memainkan peranan sebagai agent provokatur maka keterangan SP5 yang SP5 telah bertindak sebagai undercover dan berbincang dengan OKT1 bagi bekalan dadah ganja sewajarnya ditolak.

[48] Peguam juga menghujahkan bahawa sumber telah memainkan peranan yang aktif apabila memperkenalkan SP5 kepada OKT1 dan hadir semasa perbincangan awal di antara SP5 dan OKT1 dan dengan itu sumber tidak lagi mendapat perlindungan dan hendaklah dipanggil memberi keterangan atau ditawarkan kepada pembelaan dan kegagalan berbuat demikian oleh pihak pendakwaan telah mengundang pemakaian sekyen 114(g) Akta Keterangan.

[49] Peguam OKT3 menghujahkan selain menerima pakai hujahan peguam OKT1 dan peguam OKT2 menghujahkan kegagalan pihak pendakwaan memanggil tuanpunya kereta bagi membuat penafian ke atas beg yang mengandungi dadah yang dijumpai di atas tempat letak kaki bahagian belakang tempat duduk pemandu seperti yang dinyatakan dalam P17 telah mengundang pemakaian seksyen 114(g) Akta Keterangan, 1950 terhadap kes pendakwaan.

[50] Peguam juga menghujahkan kegagalan pihak pendakwaan memanggil anggota yang dikatakan menangkap OKT3 dan OKT2 kira-kira 30 meter di kawasan bendang telah mendatangkan keraguan sama ada sebenarnya OKT2 dan OKT3 telah lari. Tiada keterangan dimana dan bagaimana mereka telah ditangkap. Dengan yang demikian peguam menghujahkan pihak pendakwaan tidak boleh bergantung kepada keterangan SP4 untuk menunjukkan perlakuan OKT3 dan OKT2 sebagai dikatakan telah melarikan diri. Dalam hal OKT1 adalah menghairankan bagaimana OKT1 mendapat kecederaan dimuka, telinga dan badan seperti yang dinyatakan dalam laporan P17 oleh SP4 sedangkan OKT1 ditangkap oleh SP4 dengan bantuan SP5 dikerusi tempat duduk pemandu kereta kancil.

[51] TPR yang bijaksana menghujahkan pemberi maklumat di dalam kes ini hanya berperanan memperkenalkan SP5 kepada OKT1 dan hanya hadir masa perjumpaan SP5 dan Det. L/Kpl. Basri dengan OKT1 pada hri kejadian. Dengan yang demikian pemberi maklumat tersebut dilindungi oleh seksyen 40 Akta Dadah Berbahaya, 1950. TPR merujuk kepada kes PP v Mansor bin Mohd Rashid & Anor [1996] 3 MLJ 560 , Lee Lee Chong v PP [1998] 4 MLJ 697, Ti Chua Hiang v PP [1995] 2 MLJ 433 bagi menyokong hujahannya.

[52] Menyentuh ketiadaan P17 membutirkan tentang kewujudan peranan SP5, TPR menghujahkan bahawa laporan P17 yang dibuat oleh SP4 hanya merupakan laporan ringkas dan tidak perlu untuk setiap perkara dimasukkan ke dalam laporan. TPR merujuk kepada kes Lee Kwai Heong & Anor v PP [2006] 2 MLJ 528 bagi menyokong hujahannya.

[53] Dalam isu kredibiliti keterangan SP4 dan SP5 TPR menghujahkan keterangan saksi-saksi pendakwaan bukanlah sesuatu yang ‘inherently incredible’. Keterangan SP4 dan SP5 saling sokong menyokong dan wajar diterima serta kredible. TPR juga menghujahkan jika pun terdapat percanggahan di antara keterangan saksi-saksi pendakwaan ianya hanyalah kecil dan tidak menjejaskan kes pendakwaan. TPR merujuk kepada kes Mohamad Ali bin PP [1962] 1 LNS 129, Lee Kwai Heong & Anor v PP (supra), Gunalan Ramachandran & Ors v PP [2006] 1 CLJ 857 dan PP v Mohd Bandar Shah bin Nordin [2008] 4 MLJ 556 .

Findings mahkamah ke atas keterangan SP4 dan SP5

[54] Memandangkan kes pihak pendakwaan adalah bergantung kepada penerimaan masuk keterangan SP4 dan SP5, maka mahkamah ini membincangkan dengan agak terperinci terhadap keterangan SP4 dan SP5 tersebut untuk melihat sama ada terdapat kebenaran di dalam penghujahan peguam-peguam yang mewakili OKT1, OKT2 dan OKT3 dan sama ada ianya kukuh dan kredible untuk diterima dan diberi nilai berat oleh mahkamah ini seperti mana yang dihujahkan oleh TPR yang bijaksana.

[55] Keterangan SP4 tentang taklimat yang diadakan adalah seperti berikut:

“Pada Jun 2006 saya bertugas di IPK Kedah sebagai Insp. Risikan di
Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik. Pada 31.5.06 jam 11.00 pagi saya
telah hadir satu taklimat di bilik gerakan JSJ Narkotik, IPK, Kedah.
Yang hadir bersama masa taklimat ialah satu pegawai dan 15 anggota”.

[56] SP4 telah menyeraikan semua anggota yang hadir termasuk Det. L/Kpl. Dahalan (SP5), Det L/Kpl. Basri dan Det. Sarjan Raja. Selajutnya SP4 mengatakan:

“Dalam taklimat itu saya telah maklumkan satu saspek dikenali sebagai “
Mi” akan bekalkan lima kilogram ganja kepada undercover iaitu Det.
L/Kpl. Dahalan dan Det. L/Kpl. Basri di kawasan Kubang Semang Pulau
Pinang.”

[57] Semasa pemeriksaan balas oleh peguam OKT1, SP4 mengatakan:

“Q. Taklimat ini awak dapat bahan dari siapa.

J. Maklumat telah disalurkan oleh Det. L/Kpl. Dahalan.”

[58] Lanjutan daripada taklimat itu SP4 telah membahagikan pasukan kepada tiga kumpulan. Pasukan pertama terdiri daripada SP4, Det. Sjn. Raja, Konst. Kheng dan Konst. Faisal. Pasukan pertama ini menggunakan kenderaan proton waja. Pasukan kedua pula terdiri daripada Cif Insp. Zuhairi dan Det. Kpl. Sahri, Det. Kpl. Mustafa, Det. L/Kpl. Suhaimi, Det. L/Kpl. Rajendran dan Det. L/Kpl. Ghani. Pasukan kedua ini menggunakan kenderaan yang merupakan sebuah lori. Pasukan ketiga pula ialah pasukan undercover yang terdiri daripada Det. L/Kpl. Dahalan dan Det. L/Kpl. Basri. Pasukan ketiga ini menggunakan kereta proton Gen2.

[59] Menurut SP4 pada jam 11.00 malam 31.5.2006 kesemua ketiga-tiga pasukan telah tiba di kawasan Kubang Semang, Bukit Mertajam dan mengambil tempat sementara menunggu untuk membuat serbuan. SP4 mengetuai ketiga-tiga pasukan tersebut.

[60] Seterusnya SP4 mengatakan pada jam 1.20 pagi Det. L/Kpl. Dahalan telah memaklumkan kepada SP4 bahawa saspek “Mi” akan menghantar bekalan ganja kepada SP5 di Jalan Permatang Nibong, Kubang Semang. SP4 telah mengarahkan ketiga-tiga pasukan bergerak ke kawasan yang disebutkan itu dengan pasukan ketiga iaitu SP5 dan Det. L/Kpl. Basri mendahului di hadapan sebagai undercover.

[61] Pada jam 1.40 pagi ketika SP4 dan pasukannya sedang menuju ke jalan Permatang Nibong Kubang Semang, semasa tiba di susur keluar Lebuhraya BKE SP4 telah nampak satu kereta jenis kancil berhenti ditepi jalan berhampiran satu tiang lampu.

[62] Selanjutnya SP4 mengatakan pasukan undercover telah menghampiri kereta kancil itu dan berhenti dibelakangnya. Pasukan SP4 dan Insp Zuhairi telah berhenti di belakang kereta proton Gen2 yang dinaiki oleh SP5 iaitu kira-kira 20 meter jarak. Pada jam 1.45 pagi SP4 melihat SP5 keluar dari kereta dan menuju ke arah bahagian pemandu kereta kancil tersebut. SP4 melihat SP5 seperti menundukkan kepala ke arah pemandu seolah-olah berkata sesuatu. Seterusnya SP4 telah melihat SP5 memberi isyarat untuk serbuan dengan menanggalkan kopiah yang dipakainya. SP4 telah beri arahan untuk lakukan serbuan. Semasa serbuan itu kereta pasukan SP5 yang dipandu oleh Det. L/Kpl. Basri telah bergerak menghalan di bahagian hadapan kereta kancil manakala kereta pasukan SP4 menghalang di bahagian kanan kereta kancil dan lori pasukan Cif Insp. Zuhairi menghalang di bahagian belakang kereta kancil. Semasa turun dari kereta waja, SP4 telah menjerit ‘Polis’ dan penumpang di bahagian hadapan dan belakang telah keluar dari kereta kancil tersebut dan melarikan diri. Pemandu kereta kancil telah berjaya ditangkap oleh SP4 di tempat duduk pemandu, iaitu OKT1. SP4 dibantu oleh SP5 dan Det. Sarjan Raja semasa menangkap OKT1. Penumpang di bahagian depan iaitu OKT2 telah berjaya ditangkap lebih kurang jarak 5-10 meter dari kereta kancil dan SP4 melihat berlaku pergelutan semasa tangkapan apabila OKT2 meronta-ronta untuk melepaskan diri dari pegangan pasukan serbuan. Penumpang di bahagian belakang iaitu OKT3 telah berjaya ditangkap oleh Det. Kpl. Mohamad, Det. L/Kpl. Ghani dan Det. L/Kpl. Rajendran iatu kira-kira 10 meter dari kereta kancil. SP4 telah mengarahkan Det. Sarjan Raja membuat pemeriksaan badan ketiga-tiga tangkapan tetapi tiada apa-apa barang salah dijumpai. SP4 kemudiannya memeriksa kereta kancil dan telah menjumpai satu beg plastic warna merah jambu bertulis ‘True Fashion’ di tempat letak kaki penumpang belakang bahagian sebelah kanan iaitu di belakang pemandu yang apabila diperiksa beg tersebut mengandungi satu beg plastik lut sinar berisi lima ketulan mampat disyaki dadah ganja.

[63] Keterangan SP5 mengatakan 31.5.2006 jam 9.30 pagi SP5 bersama Det. L/Kpl. Basri dan Det. Sarjan Raja telah membuat perjumpaan dengan sumber berdaftar di Butterworth Pulau Pinang untuk mengumpul dan mengambil maklumat dadah. SP5 tidak pernah bertemu sumber tersebut sebelum ini. SP5 mengatakan sumber telah memberitahunya bahawa seorang bernama ‘Abang Mi’ telah mempelawa sumber untuk mencari pelanggan bagi bekalannya dan ‘Abang Mi’ memberikan nombor telefon kepada sumber. Setelah tamat perbincangan itu Det. Sjn. Raja telah mengarahkan sumber berdaftar itu mengubungi ‘Abang Mi’ untuk mengatakan telah mempunyai pelanggan iaitu satu lelaki Melayu dan satu lelaki Aceh dimana SP5 membawa watak lelaki Melayu dan Det. L/Kpl. Basri sebagai lelaki Aceh. ‘Abang Mi’ bersetuju untuk berjumpa SP5 dan Det. L/Kpl. Basri pada petang tersebut di kawasan stesyen minyak Petronas Seberang Jaya Pulau Pinang. SP5 mengatakan beliau dapat mendengar perbualan sumber dam ‘Abang Mi’ kerana speaker telefon sumber dikuatkan. Pada jam 2.15 petang SP5 telah pergi ke stesyen minyak Petronas Seberang Jaya. Di situ SP5 telah berjumpa sumber berdaftar yang sama. Lebih kurang 10 hingga 15 minit kemudian telah datang sebuah kereta kancil warna silver nombor PEX 3607 dinaiki oleh dua orang lelaki Melayu dan kereta itu berhenti di stesyen minyak tersebut. Sumber berdaftar telah pergi ke kereta kancil itu dan membawa kedua-dua lelaki itu kepada SP4. Sumber berdaftar memperkenalkan pemandu kereta ‘Abang Mi’ dan penumpang panggilan ‘Botak’ kepada SP4 dan Det. L/Kpl. Basri. Sumber juga perkenalkan SP5 sebagai lelaki Melayu bernama ‘Malek’ dan Det. L/Kpl. Basri sebagai lelaki Aceh kepada ‘Abang Mi’ dan ‘Botak’. Walau bagaimana pun SP5 tidak ingat apakah nama yang digunakan oleh Det. L/Kpl. Basri semasa menyamar sebagai lelaki Aceh tersebut. Selepas itu sumber berdaftar telah beredar dari situ meninggalkan SP5, Det. L/Kpl. Basri, “Abang Mi’ dan ‘Bota’untuk berbincang. SP5 telah menjemput ‘Abang Mi’ dan ‘Botak’ masuk ke dalam kereta yang dipandu oleh Det. L/Kpl. Basri. SP5 dan Det. L/Kpl. Basri telah melakukan perbincangan tentang pembelian dadah ganja. ‘Abang Mi’ bersetuju membekalkan sebanyak 30 kilogram dan waktu penjualan akan dilakukan pada malam itu dengan harga jualan satu kilogram sebanyak RM1400. SP5 mengatakan dalam perbincangan itu cuma SP5 dan ‘Abang Mi’ sahaja yang berbual. Perjumpaan di dalam kereta berlaku lebih kurang setengah jam. Seterusnya SP5 mengatakan pada jam 7.00 petang hari yang sama SP5 menerima panggilan telefon daripada ‘Abang Mi’ melalui nombor yang sama yang diberikan oleh ‘Abang Mi’ kepada SP5 semasa perbincangan. SP5 mengatakan ia tahu nombor tersebut adalah nombor telefon ‘Abang Mi’ kerana nombor tersebut dipamirkan di skrin telefon bimbit SP5 semasa menerima panggilan iaitu nombor 012-4508469. Pemanggil ‘Abang Mi’ meminta SP4 menunggu jika dapat kerana ‘Abang Mi’ hendak berjumpa dengan towkay setor. Pada jam 9.45 malam SP5 menerima lagi panggilan telefon dari ‘Abang Mi’ melalui nombor yang sama. ‘Abang Mi’ memberitahu SP5 yang towkay tidak dapat mengeluarkan bekalan 30 kilogram pada malam itu dan hanya boleh beri sebanyak lima kilogram sahaja dan bakinya 25 kilogram akan diberikan pada esok hari. SP5 bersetuju dan mahukan bekalan tersebut. Pada jam lebih kurang 11.50 malam SP5 menerima lagi panggilan telefon dari ‘Abang Mi’ melalui nombor yang sama yang meminta SP4 menunggunya di kawasan Kubang Semang. SP5 memaklumkan kepada SP4 ke atas perkembangan yang berlaku dan hasil perbincangan dengan ‘Abang Mi’. SP5 mengarahkan SP5 berterusan berhubungan dengan ‘Abang Mi’ bagi mendapatkan bekalan tersebut. SP5 dan Det. L/Kpl. Basri pergi ke kawasan Kubang Semang. Pada jam 1.15 pagi SP5 menerima panggilan dari ‘Abang Mi’ yang meminta SP5 berjumpa dengannya di kawasan lampu isyarat jalan keluar BKE ke Kubang Semang. SP4 bertanya ‘Abang Mi’ adakah bekalan berasamanya dan ‘Abang Mi’ dalam loghat utara memberitahu “Abang mai jumpa saya kita serah menyerah di kawasan ini.” Sebelum bertolak SP5 telah memaklumkan percakapan ‘Abang Mi’ tersebut kepada SP4. Lebih kurang jam 1.45 pagi SP5 tiba ditempat yang dikatakan dan melihat kereta yang dinaiki oleh ‘Abang Mi’ iaitu kancil nombor PEX 3607. SP5 mengatakan ketika itu beliau tidak nampak dimana pasukan SP4. Setiba berdekatan kereta kancil dan berhenti di belakangnya, SP4 telah turun dan pergi ke pemandu kereta kancil yang SP4 lihat dipandu oleh ‘Abang Mi’ iaitu OKT1. SP5 dapati ‘Botak’ berada di tempat duduk belakang dan seorang lagi lelaki yang SP5 tidak kenali berada di bahagian tempat duduk penumpang hadapan. ‘Abang Mi’ telah turunkan cermin dan mengatakan kepada SP5 ada bekalan dalam keretanya. SP5 mengatakan hendak lihat bekalan dahulu dan lepas itu baru panggil ‘Aceh’ bawa duit kepada SP5. ‘Abang Mi’ menyuruh ‘Botak’ angkat beg plastik warna merah jambu bertulis ‘True Fashion’. ‘Botak’ (OKT3) telah ambil beg merah jambu dan berikan kepada ‘Abang Mi’ dan ‘Abang Mi’ menunjukkan beg yang berada di atas riba ‘Abang Mi’ kepada SP5. ‘Abang Mi’ kemudian membuka sedikit beg plastik itu dan menunjukkan kepada SP5 kandungan beg itu yang SP5 lihat terdapat lima ketulan ganja mampat. SP5 mengatakan ‘Abang Mi’ mengatakan lima ketulan itu adalah ganja yang hendak dibekalkan kepada SP5. Setelah memastikan kandungan beg itu adalah ganja SP5 telah beri isyarat untuk melakukan tangkapan kepada pasukan serbuan iaitu dengan cara mengangkat kopiah di kepala SP5. Kenderaan pasukan serbuan telah datang dan menghimpit kereta kancil. SP5 membantu SP4 menangkap OKT1 (Abang Mi). SP5 melihat Botak (OKT3) dan OKT2 yang lari keluar dari kereta kancil telah dapat ditangkap di kawasan bendang. Selepas melakukan tangkapan ke atas OKT1, SP5 telah mendapat arahan daripada SP4 supaya meninggalkan tempat serbuan.

[64] Di dalam pemeriksaan balas oleh peguam, SP4 (pengadu) mengatakan Cif Insp. Zuhairi, Det. Kpl. Shahri, Det; Kpl. Mustafa, Det, Kpl. Zaini, Det. Kpl. Gobind, Konst. Kheng dan Konst. Faizal adalah anggota dari Bukit Aman dan merupakan pasukan yang didatangkan untuk membantu pasukan IPK Kedah untuk membuat serbuan. SP5 juga mengatakan beliau tidak tahu apa-apa tentang sumber bernama “Naun” yang peguam OKT1 sebutkan sebagai orang yang menjadi sumber berdaftar SP5. Seterusnya SP4 mengatakan bahawa projek tersebut bukanlah projek beliau dan SP4 hanya merupakan pegawai serbuan.

[65] Keterangan SP4 dalam perkara ini adalah seperti berikut:

“Q. Sebelum serbuan dibuat awak tahu Dahalan (SP5) dan Basri ada
dimana?

J. Tidak.

Q. Tugas awak hanya untuk buat serbuan.

J. Ya.

Q. Dahalan dan Basri bawah jagaan awak.

J. Ya.

Q. Soal informer awak tak tahu?

J.Tidak tahu.

Q. Dahlan ada jumpa Naun, awak tahu?

J. Tidak tahu.

Q. Awak pegawai tak tahu?

J. Ini bukan projek saya. Saya hanya pegawai serbuan.

Q. Jika bukan projek awak, projek siapa?

J. Projek dibuat oleh Det. Sjn. Raja dan dipantau oleh ASP Rosli.”

[66] Semasa pemeriksaan balas oleh peguam OKT2, SP4 mengatakan:

“Q. Ada informer dalam kes ini.

J. Tidak pasti.

Q. Ini projek Det. Sjn. Raja.

J. Ya. Mungkin dia tahu tentang ada atau tidak informer.”

[67] Keterangan SP6 (pegawai penyiasat) pula semasa disoalbalas mengatakan:

“Q. Adakah awak rakam percakapan Cif Insp. Muharishanizam (SP4).

J. Ya.

Q. Ada dia beritahu ada taklimat sebelum serbuan.

J. Dalam percakapan ada.

Q. Ada juga dia kata dia yang beri taklimat itu.

J. Ya memang ada percakapan. Dia ada beritahu dalam percakapan
yang dia yang beri taklimat.

Q. Oleh kerana dia beri taklimat bermaksud dia terlibat dalam
projek.

J. Ya.

Q. Setuju projek ini merupakan projek pengadu (SP4).

J. Ya.”

[68] Keterangan bahawa projek tersebut adalah projek SP4 dikuatkan lagi dengan keterangan SP5 yang berikut semasa disoal balas oleh peguam OKT1:

“Q. Berapa ribu RM Cif Insp. Muharishahnizam (SP4) beri kepada
awak.

J. RM7,000.

Q. Dia ambil duit itu dari mana.

J. Tidak tahu.

Q. Awak ada lihat pecahan denomination wang RM7,000 itu.

J. Tidak.

Q. Awak kira wang itu.

J. Tidak.”

[69] Dalam menjawab soalan balas peguam tentang keterangan SP4 yang mengatakan melihat SP5 seolah-olah berbual-bual dengan pemandu kereta kancil, SP4 mengakui keterangan tersebut hanyalah andaian beliau sahaja kerana beliau tidak nampak secara nyata dan seterusnya mengatakan adalah menjadi kebiasaan apabila orang berjumpa seseorang tentunya akan bercakap.

[70] Dalam perkara kunci kereta kancil semasa serbuan, SP4 mengatakan seperti berikut:

“Q. Kunci kereta kancil telah diambil pada waktu itu, iaitu waktu
Dahalan menghampiri OKT1.

J. Dahalan telah cabut kunci kereta kancil apabila sahkan ada
bekalan ganja yang dibawa OKT.”

[71] Walau bagaimana pun SP5 semasa memberi keterangan tidak menyatakan yang beliau ada mencabut kunci kereta kancil tersebut. Perkara samada ada kunci kereta kancil ada dicabut dari suiz kereta oleh SP5 tersebut adalah agak penting kerana dengan mencabut kunci kereta tersebut maka peluang untuk kereta kancil memecut lari semasa serbuan akan akan dapat dielakkan. SP5 juga tiada memberi keterangan yang beliau ada pada bila-bila masa selepas serbuan dan tangkapan memberikan kunci kereta kancil tersebut kepada SP4.

[72] Keterangan SP5 semasa pemeriksaan utama mengatakan:

“Setelah memastikan kandungan beg itu adalah ganja saya telah beri
isyarat untuk lakukan tangkapan kepada pasukan serbuan iaitu dengan
mengangkat kopiah saya. Pasukan serbuan berada di persekitaran lampu
isyarat. Saya nampak. Lepas beri isyarat dengan angkat kopiah Det.
L/Kpl. Basri telah mengundurkan kereta dan merapatkan kereta beliau
kepada kereta kancil di bahagian hadapan. Pasukan lori telah menghimpit
kereta kancil itu. Ketua pasukan serbuan Cif Insp. Muharishahnizam
menghimpit disebelah kanan kancil iaitu berdekatan tempat saya berdiri.
Pada waktu itu penumpang sebelah kiri sebelah pemandu dan Botak cuba
melarikan diri. Saya telah membantu Cif Insp. Muharishahnizam menangkap
Abang Mi (OKT1).”

[73] Oleh itu keterangan SP4 yang SP5 ada mencabut kunci kereta kancil sebelum serbuan tidak mempunyai keterangan sokongan dan mahkamah tidak dapat menerimanya setelah mengambil kira keterangan SP5.

[74] Dalam hal peranan lanjut SP5 selepas tangkapan, SP5 semasa pemeriksaan utama mengatakan:

“Selepas saya lakukan tangkapan atas Abang Mi saya telah dapat arahan
daripada ketua pegawai serbuan supaya meninggalkan tempat serbuan.”

[75] Semasa menjawab soalan balas peguam OKT1 dalam perkara ini, SP5 mengatakan:

“Q. Sasaran awak adalah seorang bernama Zainal.

J. Saya tak tahu.

Q. Kalau tak tahu kenapa lepas tangkapan awak bawa OKT3 ke Telok
Bahang untuk cari Zainal.

Q. Saya tidak ada pergi ke Telok Bahang kerana saya telah
dilepaskan oleh ketua pasukan serbuan.”

[76] SP4 pula apabila disoal balas oleh peguam OKT1 mengatakan:

“Q. Lepas tangkapan awak bawa OKT1 hingga OKT3 kemana.

J. Saya bawa OKT-OKT ke pejabat narkotik IPD Seberang Perai
Tengah.

Q. Lepas itu ada anggota awak atau awak bawa OKT-OKT ke tempat
lain.

J. Hanya OKT3 dibawa untuk mendapatkan rawatan di hospital. Yang
bawa dia ialah Det. L/Kpl. Ghani dan lain anggota tak ingat. Saya
tahu kerana mereka memaklumkan kepada saya untuk bawa OKT3
mendapatkan rawatan.

Q. Apa perlunya rawatan itu.

J. Rawatan bagi kecederaan.

Q. Kecederaan yang serius.

J. Tidak.

Q. Ada awak lihat borang diisi untuk bawa ke hospital.

J . Ada.

Q. Awak tahu OKT3 telah dibawa ke Telok Bahang dan bukan hospital.

J. Tidak setuju.”

[77] Nyataan bahawa OKT3 ada dibawa ke hospital tidak ada dibuat oleh SP4 semasa pemeriksaan utama. SP4 hanya mengatakan semasa berlepas dari tempat kejadian OKT3 dibawa dalam kereta undercover yang dipandu oleh Det. L/Kpl. Basri dan dikawal oleh Det. L/Kpl. Dahalan dan Det. L/Kpl. Mohd Ghani dan semua pasukan tiba di IPD Bukit Mertajam pada jam 2.30 pagi di mana selepas itu SP4 membuat tandaan barang kes, timbangan barang kes, keluarkan borang bongkar dan membuat laporan polis. Mahkamah melihat keterangan SP4 ini bercanggah dengan keterangan SP5 yang mengatakan selepas tangkapan tersebut SP5 telah diarahkan meninggalkan kawasan serbuan. Tiada keterangan dibawa bagaimana SP4 dapat berada semula dengan pasukan serbuan setelah mendapat arahan meninggalkan pasukan serbuan itu. Berdasarkan kepada keterangan yang ada, inferens munasabah yang boleh dibuat oleh mahkamah ialah SP4 selaku agent provokatur telah diarahkan untuk menjejaki seseorang di tempat lain kerana tiada alasan untuk SP4 diarahkan meninggalkan pasukan serbuan tersebut. Mahkamah juga berpendapat keterangan SP4 yang mengatakan OKT3 dibawa oleh Det. L/Kpl. Ghani bagi mendapatkan rawatan juga tidak selari dengan keterangan SP4 kerana jika sekiranya SP4 adalah anggota yang mengawal OKT3 semasa ditempat kejadian dan membawa balik OKT3 ke balai adalah juga tidak munasabah Det. L/Kpl. Ghani mengambil OKT3 bagi dibawa ke hospital untuk kecederaan yang tidak serius dan hanya memaklumkan perkara tersebut kepada SP4 yang merupakan ketua pasukan serbuan. SP5 sendiri tidak ada mengatakan beliau diarahkan oleh SP4 membawa balik OKT3.

[78] Dalam hal kedudukan SP5 (Dahalan) masa kejadian, SP4 semasa disoalbalas peguam OKT1 mengatakan:

“Q. Undercover Dahalan pergi ke arah mana.

J. Pergi ke arah sebelah kiri kereta. Pada masa Basri pergi ke
arah depan, Dahalan masih bersama OKT1. Basri ada turun dari
kereta semasa serbuan.”

[79] Walau bagaimana pun jika dilihat keterangan SP5, SP5 mengatakan berada di sebelah kanan kereta kancil dan sewaktu kereta SP4 datang menghimpit, SP5 masih berada disebelah kanan kereta kancil di mana OKT1 berada di bahagian pemandu kereta kancil itu sebelum ditangkap.

[80] Dalam perkara jumpaan beg plastik warna merah SP4 mengatakan:

“Q. Awak lihat dimana kedudukan beg warna merah True Fashion masa
tangkapan.

J. Semasa serbuan dan pemeriksaan beg plastic warna merah jambu
bertulis ‘True Fashion’ berada di tempat letak kaki penunpang
sebelah kanan iaitu di bahagian belakang tempat duduk pemandu.”

[81] Dalam hal laporan P17 beliau yang tidak menyatakan peranan SP5 saksi SP4 tersebut mengatakan:

“Q. Tangkapan ini dibuat menggunakan agen provokatur iaitu Basri
dan Dahalan?

J. Ya.

Q. Kenapa dalam laporan polis awak, awak tulis bertindak atas
maklumat?

J. Tangkapan berdasarkan atas maklumat.

Q. Kenapa tidak tulis agen provokatur?

J. Saya rasa tidak perlu.”

[82] SP4 bersetuju dengan peguam bahawa laporan polis P17 telah dibuat lebih kurang 3 jam selepas tangkapan walau pun SP4 mengatakan telah tiba di IPD Bukit Mertajam pada jam 2.30 pagi. P17 mencatitkan laporan polis dibuat pada jam 4.32 pagi.

[83] Keterangan SP4 semasa pemeriksaan balas oleh peguam OKT2 dalam hal ini mengatakan:

“Q. Dari tempat kejadian ke balai polis berapa lama masa
perjalanan.

J. Lebih kurang 10-20 minit.

Q. Di tempat kejadian ada lebih kurang setengah jam rampasan dan
tangkapan.

J.Ya.

Q. Setuju laporan polis dibuat lepas lebih kurang 3 jam dari masa
tangkapan.

v

[84] Menjawap pemeriksaan semula TPR berkaitan P17, SP4 mengatakan dalam laporan polis beliau tidak menyebutkan agen provokatur kerana laporan dibuat untuk menunjukkan tangkapan dan rampasan yang dilakukan. Beliau berpendapat tidak perlu diterangkan bagaimana tangkapan dilakukan.

[85] Mahkamah ini telah membuat penilaian maksima ke atas keterangan saksi-saksi penting pendakwaan khasnya SP4 iaitu pengadu yang juga ketua pegawai serbuan dan SP5 yang bertindak sebagai agen provatur atau undercover. Mahkamah mendapati keterangan SP4 yang mengatakan telah memberi taklimat bahawa “satu saspek dikenali sebagai ‘Mi’ akan bekalkan lima kilogram ganja kepada undercover iaitu Det. L/Kpl. Dahalan dan Det. L/Kpl. Basri di kawasan Kubang Semang” adalah meragukan untuk diterima sebagai keterangan yang kredible di atas alasan:

(a)   pada masa taklimat tersebut SP5, L/Kpl. Basri dan Det. Sjn. Raja belum
lagi mengenali OKT1;

(b)    pada masa taklimat tersebut belum terdapat apa-apa maklumat “satu
saspek dikenali sebagai “Mi” akan bekalkan lima kilogram ganja kepada
undercover, iaitu Det. L/Kpl. Dahalan (SP5) dan Det. L./Kpl. Basri di
kawasan Kubang Semang Pulau Pinang;

(c)    pada masa taklimat belum terdapat lagi apa-apa perundingan di antara
abang Mi dan SP4 serta Det. L/Kpl. Basri;

(d)   tidak terdapat apa-apa nyataan yang dadah lima kilogram tersebut adalah
merupakan sebahagian daripada 30 kilogram dadah ganja yang diminta oleh
SP5;

(e)    sebagai anggota di bawah jagaan SP4, SP5 tidak akan membuat tindakan
tanpa persetujuan dan arahan SP4.

[86] Mahkamah juga mendapati keterangan SP4 bahawa taklimat jam 11.00 pagi tersebut telah dihadiri bersama oleh Det. L/Kpl. Dahalan adalah meragukan kerana tidak terdapat keterangan sokongan daripada SP5 ke atasnya. Malahan pada jam 9.30 pagi hari tersebut SP5 bersama Det. L/Kpl. Basri dan Det. Sarjan Raja masih lagi berada di Butterworth, Pulau Pinang bagi berjumpa dengan sumber berdaftar untuk mengumpul maklumat dadah. Tiada keterangan yang menunjukkan SP5 dan dua anggota itu balik ke Alor Setar bagi taklimat tersebut. SP4 tidak ada menyebut tentang taklimat tersebut dalam laporan polis P17 beliau. Malahan SP4 semasa memberi keterangan mengatakan beliau mendapat bahan bagi taklimat tersebut “melalui maklumat yang disalurkan oleh Det. L/Kpl. Dahalan” (SP4). Mahkamah berpendapat dengan menggunakan perkataan “disalurkan”, SP4 sebagai seorang pegawai polis berpengalaman (berpangkat Cif Insp. ketika itu dan ASP semasa memberi keterangan) pasti mengetahui ianya adalah merujuk kepada maklumat yang disampaikan secara saluran dan bukan kehadiran secara fisikal pemberi maklumat semasa taklimat. Berdasarkan kepada keterangan yang ada, adalah dapatan oleh mahkamah ini bahawa kedua-dua anggota undercover tersebut iaitu Det. L/Kpl. Dahalan (SP4) dan Det. L/Kpl. Basri berada di Butterworth pada sepanjang hari 31.5.2006 tersebut.

[87] Mahkamah juga mendapati keterangan SP4 bahawa SP4 hanya memainkan peranan sebagai pegawai serbuan adalah tidak meyakinkan untuk diterima. Keterangan oleh SP5 bahawa wang RM7,000 diberikan oleh SP4 dan keterangan SP6 iaitu pegawai pegawai penyiasat adalah saling sokong menyokong untuk menunjukkan projek tangkapan dadah ini adalah merupakan projek SP4. Mahkamah berpendapat tindakan SP5 yang bertindak menyamar sebagai lelaki Melayu bernama ‘Malik’ dan L/Kpl. Basri sebagai lelaki Aceh serta peranan Det. Sjn. Raja bagi menggunakan sumber berdaftar untuk mempengaruhi OKT1 bukanlah dibuat tanpa pengetahuan dan kelulusan SP4 yang merupakan Inspektor Risikan Jabatan Siasatan Jenayah Narkotik Kedah walau pun SP4 bekerja di bawah seorang pegawai bernama ASP Rosli. Mahkamah mendapati keterangan SP4 yang tidak tahu bahawa terdapatnya penggunaan sumber dalam kes ini adalah sukar untuk diterima. Ini menjejaskan kredibiliti SP4.

[88] Mahkamah juga mendapati keterangan SP4 bahawa SP5 telah merampas kunci kereta kancil sebaik sebelum serbuan dibuat tidak disokong oleh mana-mana keterangan khasnya SP5 sendiri. Mahkamah juga mendapati keterangan SP4 yang pada mulanya mengatakan melihat SP5 bercakap dengan pemandu kereta kancil tetapi selepas itu apabila disoal balas mengatakan keteranganya itu hanya merupakan satu andaian, telah menjejaskan lagi kredibiliti SP4. Begitu juga apabila SP4 mengatakan SP5 telah pergi ke arah kiri kancil adalah bertentangan dengan keterangan SP5 yang mengatakan SP5 menghampiri pemandu kancil dari bahagian kanan kereta kancil. Mahkamah juga meragui keterangan SP4 bahawa pergelutan berlaku semasa tangkapan OKT1 yang berada di tempat duduk pemandu kereta kancil yang membawa kecederaan dimuka, telinga dan badan seperti yang dinyatakan dalam laporan polis P17. Tidak dijelaskan bagaimanakah pergelutan yang membawa kecederaan OKT1 di muka, telinga dan badan tersebut boleh berlaku sedangkan OKT1 masih terus berada di kerusi bahagian pemandu kereta kancil yang telah dikepung oleh SP4 dan SP5 semasa serbuan dan tangkapan. Mahkamah juga mendapati terdapat percanggahan di antara SP4 yang melihat pergelutan berlaku semasa tangkapan OKT2 dan OKT3 dengan keterangan SP5 yang juga melihat tangkapan tersebut tetapi mengatakan tidak melihat ada berlakunya pergelutan. SP5 mengatakan kedua-dua tangkapan tersebut ditangkap di bendang sedangkan SP4 mengatakan OKT2 dan OKT3 ditangkap tidak jauh dari kereta kancil iaitu kira-kira 5-10 meter. Mahkamah melihat kepada gambar tempat kejadian di P3 (A-D) dan gambar rajah P34, tiada melihatkan kawasan bendang di tempat tersebut. Tiada keterangan dibawa oleh pihak pendakwaan bagi menjelaskan percanggahan tersebut.

[89] Mahkamah juga mendapati keterangan SP4 dalam hal peranan SP5 sebagai agen provokatur tidak disokong oleh P17 yang dibuat oleh SP4 yang mempunyai ruang masa lebih daripada dua jam selepas tangkapan apabila membuat laporan (P17) pada jam 4.32 pagi. Tiada penjelasan mengapakan laporan tersebut lewat dibuat. Mahkamah juga tidak dapat menerima penjelasan SP4 ke atas ketinggalan maklumat material tentang kewujudan agen provokatur yang dikatakan tidak perlu kerana SP4 cuma perlu membuat laporan untuk menunjukkan tangkapan dan rampasan sahaja sedangkan latar belakang peranan yang telah dimainkan oleh SP5 adalah menjadi asas keterangan kes pendakwaan lebih-lebih lagi tiada apa-apa catitan nota dibuat sendiri oleh SP5. Mahkamah menerima penghujahan peguam yang bijaksana bahawa di dalam kes ini oleh kerana peranan yang dimainkan oleh SP5 adalah material maka sewajarnya perkara tersebut didedahkan di dalam laporan polis P17. Ketiadaan sebarang nyataan oleh SP4 dalam P17 tentang peranan SP5 dan ketiadaan apa-apa nota yang kontemporari yang dapat menyokong keterangan SP4 menjadikan keterangan SP4 tersebut sebagai tidak meyakinkan.

[90] Mahkamah juga memberi perhatian kepada jumpaan beg plastik (P31) yang mengandungi barang kes di atas lantai kaki tempat duduk belakang sebelah kanan di bahagian belakang kerusi pemandu kereta kancil seperti keterangan SP4 dan nyataan dalam P17 (laporan polis) dan P16 (borang bongkar). SP5 mengatakan sebaik sahaja OKT1 membuka sedikit beg plastik P31 yang berada atas riba OKT1 dan SP5 dapat melihat kandungannya dan memastikan ianya dadah ganja, SP5 telah terus memberi isyarat serbuan dengan membuka kopiah kepala. SP5 terus berada di tempat yang sama untuk bersedia menahan tertuduh. Tiada keterangan dibawa bagaimana beg plastik P31 itu boleh berada semula di bahagian belakang tempat duduk pemandu. Ketiadaan keterangan dari SP5 bagaimana beg tersebut boleh berada kembali ditempat asalnya menimbulkan keraguan kepada mahkamah ke atas keterangan SP5 yang melihat beg tersebut di atas riba OKT1 sebelumnya. Mahkamah percaya dalam kes serbuan seperti ini yang SP5 terus berada di sisi kereta kancil tersebut, maka sewajarnya SP5 dapat melihat apa sahaja gerak geri penumpang yang berlaku di dalam kereta itu kerana ianya juga mungkin boleh mendatangkan masalah keselamatan kepada anggota serbuan. Oleh itu bagaimana P31 boleh berada semula ditempat asalnya adalah meragukan dan tiada penjelasan dibawa terhadapnya. Penjelasan ini adalah di atas pihak pendakwaan untuk membawanya dan bukannya tertuduh. Di dalam laporan P17 dinyatakan bahawa pengadu “telah menahan sebuah kereta” dan bukannya menyerbu. Sekali lagi mahkamah ini percaya pengadu tahu tentang penggunaan perkataan dan maksud perkataan tersebut yang berbeza maknanya. Kandungan laporan P17 melihatkan seolah-olah kehadiran kereta kancil PEX 3706 di Jalan Permatang Nibong Kubang Semang adalah seperti suatu yang biasa dan bukannya suatu projek yang telah dirancangkan. Setelah meneliti keterangan SP4 dan SP5 serta P17 (laporan polis) dan P16 (borang bongkar) mahkamah meragui beg plastik P31 berada di atas riba OKT1 seperti yang dikatakan oleh SP5. Ini dikuatkan lagi apabila SP5 juga tidak membawa wang bersamanya semasa mendekati kereta kancil yang SP5 punyai pengetahuan awal ada membawa bekalan dadah yang dijanjikan. Jika sekiranya serah menyerah hendak dilakukan dimana OKT1 perlu tunjukkan dadah adalah tidak logik untuk SP5 tidak bawa wang bersamanya ketika merapati pemandu kereta kancil sedangkan SP5 melalui perhubungannya dengan ‘Abang Mi’ telah tahu bekalan tersebut ada dibawa untuk serah menyerah dilaksanakan. SP5 sewajarnya telah yakin bahawa dadah terdapat dalam kereta kancil berdasarkan perbualan SP5 dan ‘Abang Mi’ pada jam 1.15 pagi dan apabila merapati kereta kancil pada jam 1.40 pagi. Ketiadaan penjelasan oleh pihak pendakwaan di atas penggunaan perkataan “menahan sebuah kereta jenis perodua kancil” menjadikan kes pendakwaan bukannya diasaskan kepada serbuan dan jumpaan barang kes di tempat letak kaki bahagian belakang kerusi pemandu adalah merupakan lanjutan daripada tindakan menahan kereta tersebut bagi diperiksa.

[91] Di atas kecacatan-kecacatan yang terdapat dalam keterangan SP4 yang telah mahkamah huraikan di atas, mahkamah setelah melakukan penilian maksima ke atas keterangan SP4 dan menilainya secara keseluruhan, mendapati SP4 bukanlah seorang saksi yang kredible untuk keterangan beliau diterima dengan meyakinkan. Mahkamah di dalam membuat dapatan ke atas keterangan SP4 tersebut telah dipandukan kepada ujian yang digariskan dalam Lee Kwai Leong v PP [2006] 2 MLJ 528 yang turut juga merujuk kepada prinsip undang-undang yang terdapat dalam kes Sabarudin bin Non & Ors v Public Prosecutor [2005] 4 MLJ 37 dan Herchun Singh & Ors v Public Prosecutor [1969] 2 MLJ 209 .

[92] Di dalam kes Lee Ah Seng & Anor v PP [2007] 5 CLJ 1 , Mahkamah Persekutuan dalam keputusan majoriti memutuskan:

“Of the discrepencies, the most prominent and significant was SP7 ’s
omission to mention in the FIR the involvement of the appellants and
the alleged pursuit of Sanip after he came out of his shack. The
omission was not one of mere detail but of the important second half of
the events that were related in evidence. The deliberate failure of SP7
to mention in the FIR the second half of the incident, including the
appellant’s involvement in it, should have given cause to the learned
trial jugde to be very careful about accepting SP7 ’s evidence of the
appellant’s complicity in the crime. Of course if there was a
reasonable explanation for the failure, it should not have any effect
on the veracity of SP7 ….Since he did not, and he failed to give a
reasonable explanation for the omission, the thruth of his evidence
became open to at least a reasonable doubt.”

[93] Mahkamah membincangkan pula keterangan SP5. SP5 mengatakan beliau tidak ada membuat apa-apa catitan atau nota berkaitan tugasan beliau sebagai undercover tersebut dan keterangan beliau adalah berdasarkan kepada ingatan tentang kejadian yang berlaku pada tahun 2006 tersebut. Jika dilihat semula kepada keterangan SP5 beliau dan Det. L/Kpl. Basri berjumpa kali pertama dengan OKT1 (Abang Mi) dan OKT3 (Botak) pada jam lebih kurang 2.30 petang di stesyen minyak Petronas Seberang Jaya dimana sumber berdaftar mengenalkan OKT1 kepada mereka. SP5 semasa menjawab disoal balas peguam pada awalnya telah lupa nama penyamaran beliau tetapi kemudiannya mengatakan beliau memainkan watak lelaki Melayu bernama “Malik” dan Det. L/Kpl. Basri memainkan watak lelaki Aceh tetapi SP5 tidak ingat apa nama samaran yang Det. L/Kpl. Basri gunakan bagi penyamaran itu. Kegagalan menyebutkan nama penyamaran ini terjadi kerana SP5 tidak ada mencatitkan tindakan dan peranannya di mana-mana. SP5 mengatakan telah mengadakan perbincangan selama lebih kurang setengah jam dengan OKT1 di dalam kereta proton Gen2 SP5. Kandungan perbincangan ini juga tidak dicatitkan di mana-mana oleh SP5. Det. L/Kpl. Basri dan OKT3 ada bersama semasa perbincangan itu. Keterangan SP5 hanyalah memfokuskan tentang jumlah bekalan yang diminta dan harga bekalan yang disetujui. Tiada keterangan lain dari SP5 walau pun tempuh perjumpaan berlangsung selama lebih kurang 30 minit. SP5 tidak menjelaskan bagaimana wang RM7,000 boleh diterima daripada SP4 pada jam 11.00 pagi 31.5.2006 bagi pembelian dadah terlibat sedangkan persetujuan membekalkan lima kilogram ganja pada harga RM1400 hanya diketahui pada jam 9.45 malam. Tidak diketahui adakah harga itu dipersetujui selepas proses tawar menawar. Sehingga sebelum jam 9.45 malam 31.5.2006, SP5 sendiri tidak tahu berapa kilogram ganja yang akan dibekalkan kepadanya pada malam itu kerana SP5 meminta dibekalkan 30 kilogram. Oleh itu bagaimanakah SP4 dalam taklimatnya pada jam 11.00 pagi begitu pasti tentang berat dadah dan tempat serahan sedangkan ketika itu SP5 sendiri belum berkenalan dengan OKT1. Pemberian RM7,000 oleh SP4 kepada SP5 juga diragui tujuan dan kebenarannya kerana pada ketika itu jumlah bekalan dan harga masih belum lagi dirundingkan di antara SP5 dan OKT1. SP4 di dalam pemeriksaan utama mengatakan ketiga-tiga pasukan telah sampai di kawasan Kubang Semang pada jam 11.00 malam dan setelah tiba di situ ketiga-tiga pasukan membuat pemerhatian di kawasan itu dan mengambil tempat sementara menunggu untuk serbuan. Ini bermakna SP5 dan Det. L/Kpl. Basri telah ada bersama pasukan pertama dan kedua secara bersama pada jam 11.00 malam. Tiada keterangan dibawa apakah yang telah dibuat oleh SP5 selepas pertemuan dengan OKT1 pada jam 2.30 petang hingga jam 11.00 malam tersebut dan dimanakah SP5 berada pada tempuh tersebut. Mahkamah juga meragui keterangan SP5 tentang perlunya SP5 mengesahkan dadah tersebut sebagai ganja yang akan dibekalkan kepadanya dengan meminta OKT1 menunjukkan dadah tersebut terlebih dahulu sebelum memberi isyarat serbuan sedangkan pada jam 1.15 pagi SP5 apabila menerima panggilan daripada ‘Abang Mi’ SP5 telah bertanyakan sama ada bekalan ada bersama dan diberitahu oleh ‘Abang Mi’ yang bekalan lima kilogram telah ada bersamanya dan meminta SP5 berjumpanya di kawasan lampu isyarat jalan keluar Lebuhraya BKE ke Kubang Semang bagi serah menyerah. Mahkamah juga meragui keterangan SP5 yang beliau ada melihat beg plastik serta kandungan lima ketulan sedangkan di masa yang sama tidak dapat memberikan keterangan bagaimana beg plastik tersebut berada semula di di atas tempat letak kaki tempat duduk belakang di belakang pemandu. Adakah ianya diletakkan semula oleh OKT3 atau OKT1 atau OKT2 yang mana pada masa itu SP5 sentiasa berada di bahagian tepi luar kereta kancil dan dikatakan oleh SP4 merampas kunci kereta kancil itu. Kesimpulannya, setelah membuat penilaian maksima ke atas keterangan SP5 tersebut dengan keterangan-keterangan lain yang ada mahkamah mendapati SP5 bukanlah seorang saksi yang kredible. Mahkamah juga mendapati keterangan SP5 tidak kredible untuk dapat dipercayai kebenarannya. Di dalam menimbangkan keterangan SP5 tersebut, mahkamah juga memberikan perhatian kepada seksyen 40A Akta Dadah Berbahaya, 1952 yang mengatakan keterangan seorang agen provokatur adalah admissible tanpa perlunya keterangan sokongan tetapi di dalam kes di hadapan mahkamah ini isu terlibat bukanlah kebolehterimaan keterangan SP5 sebagai agen provokatur tetapi lebih merupakan kepada isu kebolehkepercayaan dan nilai berat yang hendak diberikan ke atas keterangan SP5 tersebut.

[94] Dalam membuat dapatan ke atas keterangan SP4 dan SP5 tersebut sebagai tidak kredible, mahkamah ini dipandukan oleh ujian dan prinsip-prinsip yang berkaitan kes-kes yang melibatkan isu kebolehpercayaan saksi. Dalam kes PP v Basri bin Omar [2002] 7 CLJ 564 kegagalan saksi memberikan penjelasan yang munasabah ke atas percanggahan yang terdapat diantara keterangannya berbanding dengan laporan polis saksi tersebut telah dibuat pencabaran oleh pihak pembelaan yang telah menyebabkan keterangan saksi itu ditolak sepenuhnya oleh mahkamah. Mahkamah ini menyedari kes tersebut melibatkan prosiding pencabaran keterangan saksi yang mempunyai kesan yang berlainan. Di dalam kes Gulwant Singh v Abdul Khalik [1964] MLJ 286 apabila didapati saksi telah tidak bercakap benar maka keterangan saksi tersebut perlu diperiksa dengan penuh berhati-hati. Mahkamah juga menyedari jika seseorang saksi itu didapati tidak bercakap benar atau terdapat percanggahan di dalam keterangannya tidak bermakna keseluruhan keterangannya juga adalah tidak benar atau ditolak kerana mahkamah masih perlu menimbangkan dan meneliti keterangan saksi tersebut untuk melihat jika keterangannya boleh diterima walau pun sebahagiannya adalah bebar (Mohamed Alias v PP [1981] 1 LNS 200 ; PP v Datuk Hj. Harun bin Hj. Idris (No.2) [1976] 1 LNS 97 ). Mahkamah juga menyedari prinsip yang disebutkan dalam kes Mohamad Ali v PP [1962] 1 LNS 129 yang mengatakan antara lain “when a police witness says something that is not inherently improbable his evidence must in the first instance be accepted.” Di dalam kes di hadapan mahkamah ini SP5 adalah seorang saksi yang berpengalaman yang telah berkhidmat selama 24 tahun dan berupaya membuat penyamaran identiti sehingga berupaya mempengaruhi OKT1 bagi berurusan dengannya. SP5 tidak membuat apa-apa catitan ke atas perkara-perkara yang telah dilaksanakannya berkaitan penyamarannya itu sebagai agen provokatur. Ini menjadikan mahkamah ini perlu lebih berhati-hati dalam menimbangkan keterangan SP5 tersebut secara lebih objektif dan apabila mendapati sebahagian daripada keterangan SP5 adalah tidak benar atau meragukan maka keterangan SP5 lebih perlu dilihat dan dinilai dengan lebih kritikal seperti kaedah ujian yang disarankan dalam kes Lee Kwai Heong (supra). Begitu juga dengan keterangan SP4 yang jelas ingin melihatkan peranannya sebagai tidak lebih daripada hanya bertindak sebagai pegawai serbuan dan tidak mengetahui apa-apa perkara yang lain berkaitan urusan SP5 tersebut sedangkan keterangan yang ada adalah memperlihatkan sebaliknya. SP5 adalah anggota dibawah kawalan SP4 dan untuk SP5 mengambil peranan bagi projek di luar dari stesyen bertugasnya maka sewajarnya SP4 yang menjadi ketua pasukan serbuan dan memberi taklimat serbuan dan projek punyai pengetahuan tentang terdapatnya penggunaan sumber dan perkembangan aktiviti SP4. Oleh itu mahkamah melihat SP4 bukanlah seorang saksi yang kredible.

Unsur niat bersama

[95] Dalam menimbangkan isu ini mahkamah ini mengambil kesempatan memetik kata-kata daripada kes Ram Tahal v State of Uttar Pradesh AIR 1972 SC 254 yang menerangkan pendekatan yang perlu diambil dalam mempertimbangkan sama ada unsur niat bersama wujud di dalam sesuatu perlakuan jenayah:

“There is no doubt that a common intention should be anterior in time
to the commission of the crime showing a pre-arranged plan and prior
concert, and though, it is difficult, in most cases to prove the
intention of an individual, it has to be inferred from the act or
conduct or other relevant circumstances of the case. This inference can
be gathered by the manner in which the accused arrived on the scene and
mounted the attack, the determination and concert with which the
beating was given or the injuries caused by one or some of them, the
acts done by others to assist those causing the injuries, the concerted
conduct subsequent to the commission of the offence for instance, that
all of them or some may have done, as would help in determining the
common intention. The totality of the circumstances must be taken into
consideration in arriving at the conclusion whether the accused had a
common intention to commit an offence with which they could be
convicted.”

[96] Dalam kes Sabarudin Non & Ors v PP [2005] 1 CLJ 466; [2004] 1 LNS 645 Y.A. Gopal Sri Ram JCA (FCJ ketika ini) menjelaskan pemakaian seksyen 34 Kanun Keseksaan dalam isu niat bersama, seperti berikut:

“Section 34 of the Indian Penal Code recognizes the principle of
vicarious liability in the criminal jurisprudence. It makes a person
liable for action of an offence not committed by him but by another
person with whom he shared the common intention. It is a rule of
evidence and does not create a substantive offence. The section gives
statutory recognition to the commonse sense principle that if more than
two persons intentionally do a thing jointly, it is just the same as if
each of them had done it individually. There is no gain saying that a
common intention pre-supposes prior concert, which requires a
pre-arranged plan of the accused participating in an offence. Such
pre-concert or pre-planning may develop on the spot or during the
course of commission of the offence but the crucial test is that such
plan must precede the act constituating an offence. Common intention
can be formed previously or in the course of occurrence and on a spur
of moment. The existence of a common intention is a question of fact in
each case to be proved mainly as a matter of inference from the
circumstances of the case.”

[97] Peguam yang bijaksana yang mewakili OKT2 menghujahkan tidak terdapat mana-mana dalam keterangan saksi-saksi pembelaan yang dapat menunjukkan pembabitan OKT2 dengan dadah yang dijumpai dalam kereta kancil tersebut. Peguam menghujahkan OKT2 tidak terlibat semasa perbincangan yang dikatakan berlaku antara SP5 dan OKT1 di stesyen minyak Petronas Seberang Jaya pada jam 2.30 petang 31.5.2006. Peguam menghujahkan satu-satunya keterangan yang terdapat ke atas OKT2 adalah kerana berada di dalam kereta kancil tersebut semasa serbuan dan OKT2 melarikan diri dari kereta. Peguam menghujahkan keterangan yang ada adalah jauh dari mencukupi untuk OKT2 dipanggil membela diri. Peguam juga menghujahkan beg dadah terlibat walau pun berada di dalam kereta yang dinaiki oleh OKT2 tetapi terletak di bahagian belakang kerusi pemandu dan tidak ada keterangan yang OKT2 ada melihat beg itu atau mengendalikan beg tersebut sebelum serbuan. Peguam juga menghujahkan pihak pendakwaan telah tidak menunjukkan apakah perlakuan atau niat bersama yang dimiliki oleh OKT2 terhadap jumpaan dadah terlibat. Peguam merujuk kepada kes PP v Basri Omar [2002] 7 CLJ 564 bagi menyokong hujahannya itu.

[98] TPR yang bijaksana pula menghujahkan unsur niat bersama boleh dibentuk dengan secara spontan seperti yang dinyatakan dalam kes Namasiyam & Ors v PP [1987] 2 MLJ 336 ; Wan Yuriilhami bin Wan Yaacob lwn Pendakwa Raya [2009] 2 MLJ 383 . TPR menghujahkan kehadiran OKT3 semasa perbincangan dan semasa ditangkap bersama OKT1 adalah lanjutan daripada niat bersama mereka bagi membekalkan dadah terlibat kepada SP5. Bagi OKT2 pula kehadirannya di dalam kereta kancil pada masa serbuan bersama OKT1 dan OKT2 adalah juga dalam mencapai niat bersama kesemua mereka.

[99] Mahkamah meneliti kes pendakwaan. Dari keterangan yang dikemukakan, kehadiran OKT2 bersama OKT1 dan OKT3 hanya berlaku pada masa tangkapan tersebut. OKT2 tidak ada bersama OKT1 dan OKT3 semasa perjumpaan SP5 di stesyen minyak Petronas Seberang Jaya yang membincangkan pembelian sejumlah dadah ganja oleh SP5. Satu-satunya keterangan yang mungkin boleh mengaitkan OKT2 terhadap pengetahuan terdapatnya dadah di dalam kereta kancil ialah apabila OKT2 cuba melarikan diri dengan keluar daripada kereta tersebut setelah pengadu memperkenalkan diri sebagai polis. Walau bagaimana pun mahkamah ini berpendapat perlakuan tersebut tidak kukuh untuk menjadi satu-satunya inferens ke atas OKT2 terhadap unsur milikan dan pengetahuan ke atas dadah tersebut. Oleh yang demikian mahkamah berpendapat unsur milikan dan pengetahuan gagal dibuktikan oleh pihak pendakwaan terhadap OKT2 walau pun dibaca secara bersama dengan seksyen 34 Kanun Keseksaan. Tiada perlakuan OKT2 yang dapat dibuktikan berkaitan dengan beg plastik dan dadah yang dijumpai dari kereta kancil tersebut.

[100] Dalam kes PP v Basri bin Omar (supra) diputuskan ketiadaan pihak pendakwaan menunjukkan bukti-bukti bagi menunjukkan niat bersama selain daripada keterangan bahawa tertuduh-tertuduh berada bersama di tempat itu adalah tidak mencukupi.

[101] Peguam OKT3 pula menghujahkan pihak pendakwaan tidak menunjukkan OKT3 ada mengambil bahagian dalam mana-mana perbincangan jual beli dadah diantara SP5 dan OKT1. Malahan SP5 dalam keterangannya sendiri mengakui OKT3 tidak terlibat dalam apa-apa perbincangan. Peguam juga menghujahkan tiada keterangan bahawa OKT3 ada melihat kandungan beg plastik terlibat sebelum serbuan berlaku. Peguam menghujahkan walau pun OKT3 ditangkap bersama OKT1 dan OKT2, tiada keterangan yang menunjukkan OKT3 punyai kawalan atau jagaan ke atas dadah yang dijumpai itu baik secara niat bersama mahu pun secara bersendirian. Peguam merujuk kepada kes Lee Yoon Choy & Ors v PP [1948-49] MLJ Supp. 167 bagi menyokong hujahannya bahawa pihak pendakwaan telah gagal menunjukkan unsur niat bersama oleh OKT3 yang ditangkap bersama OKT1 dan OKT2 adalah “in furtherance of common intention” oleh kesemua tertuduh-tertuduh bagi melakukan perbuatan pengedaran dadah terlibat. Peguam menghujahkan jika pun sekiranya OKT3 punyai pengetahuan ke atas dadah terlibat, pengetahuan sahaja tanpa unsur kawalan dan jagaan adalah tidak mencukupi bagi membentuk satu kesalahan mengedar dadah.

[102] Mahkamah meneliti keterangan pendakwaan terhadap OKT3. OKT3 yang dipanggil ‘Botak’ hadir di dalam kereta SP5 semasa perbincangan pembelian dadah ganja di antara SP5 dan OKT1 yang dipanggil ‘Abang Mi’. SP5 semasa disoal balas mengakui bahawa OKT3 tidak mengambil apa-apa bahagian dalam perbincangan tersebut. Tiada keterangan yang menunjukkan OKT3 ada melihat isi kandungan beg tersebut. Walau bagaimana pun OKT3 ada mengambil dan menghulurkan beg plastik terlibat kepada OKT1 sebelum OKT1 membuka dan mendedahkan kandungan beg itu bagi dilihat oleh SP5. Tiada keterangan bagaimana beg plastik tersebut berada semula di kawasan tempat letak kaki di belakang kerusi OKT1 setelah OKT1 dikatakan meletakkan beg itu di atas ribanya. Tiada keterangan yang OKT3 ada menerima semula beg plastik yang dihulurkannya kepada OKT1 itu walau pun SP5 ketika itu dan semasa serbuan terus berada di sisi kereta kancil tersebut. Tanpa apa-apa keterangan yang dapati dibuat inferens bahawa OKT3 punyai kepentingan ke atas beg tersebut dan tahu isi kandungannya, mahkamah berpendapat pihak pendakwaan gagal membuktikan OKT3 punyai kawalan dan jagaan baik secara niat bersama OKT1 dan OKT2, mahu pun secara bersendirian ke atas beg plastik (P31) tersebut. Kecuali OKT3 hadir tetapi berdiam diri sewaktu perbincangan, menghulurkan beg P31 kepada OKT1 dan cuba lari sewaktu serbuan, tiada perlakuan lain daripada OKT3 yang dapat dirumuskan bahawa OKT3 mempunyai milikan secara niat bersama atau milikan secara bersendirian ke atas P31 dan kandungannya. Jika pun dikatakan bahawa inferens boleh dibuat yang OKT3 mempunyai pengetahuan ke atas dadah terlibat kerana ada mendengar perbincangan di antara OKT1 dan SP5 dan tahu tujuan OKT1 datang berjumpa SP5 di tempat kejadian tetapi pengetahuan sahaja tanpa unsur kawalan atau jagaan ke atas dadah tersebut tidak menjadikan OKT3 mempunyai milikan (possession) ke atas dadah tersebut yang menjadi salah satu unsur penting dalam kesalahan pengedaran dadah berbahaya. Dalam kes Chan Pean Lean v PP [1956] 1 LNS 17; [1956] MLJ 237 Thomson J. mengatakan:

“To establish ‘possession’ for the purpose of criminal law two separate
questions are involved. The first is whether the accused party was in
possession of the article in question and second, by reason of the
application of the maxim actus non facit reum mens sit rea, is whether
he had knowledge of the nature of the thing possessed.”

[103] Dalam hal OKT1, keterangan oleh SP5 mengatakan OKT1 terlibat dengan perbincangan bagi membekalkan dadah ganja kepada SP5 dan bersetuju dengan harga jualan dan masa serta tempat serahan. OKT1 telah ditangkap di bahagian tempat duduk pemandu kereta kancil tersebut. Walau bagaimana pun oleh kerana mahkamah telah memutuskan bahawa saksi-saksi SP4 dan SP5 bukanlah saksi yang kredible seperti yang mahkamah ini telah huraikan di atas, maka mahkamah berpendapat keterangan terhadap OKT1 adalah meragukan untuk diterima oleh mahkamah dengan meyakinkan. Tidak mungkin ‘Mi’ iaitu OKT1 telah bersetuju membekalkan SP5 lima kilogram ganja pada harga RM1400 satu kilogram di kawasan Kubang Semang sejak jam 11.00 pagi lagi sedangkan pada ketika tersebut SP5 masih tidak lagi mengenali OKT1. Tidak munasabah juga untuk SP5 mengambil wang RM7,000 dari SP4 sewaktu taklimat jam 11.00 pagi bagi belian dadah terlibat sedangkan pada ketika itu SP5 masih tidak memutuskan berapa kilogram dadah ganja yang akan dibelinya. Mahkamah percaya semua tindakan yang akan diambil oleh SP5 adalah di dalam pengetahuan SP4 dan pegawai atasannya iaitu ASP Rosli yang memantau projek tersebut yang dibuat dari inisiatif Det. Sarjan Raja tetapi perkara-perkara tersebut tidak dizahirkan oleh pihak pendakwaan walau pun pihak pembelaan membuat cabaran ke atas kebenaran keterangan saksi-saki pendakwaan tersebut. Berdasarkan kepada keterangan SP5 dan tanpa disokong oleh mana-mana saksi lain yang ada bersama SP5 pada setiap masa tersebut tetapi tidak dipanggil memberi keterangan, mahkamah juga mendapati pihak pendakwaan gagal menunjukkan perbuatan OKT1 adalah “in furtherance of common intention” oleh beliau dengan OKT2 dan OKT3.

Permohonan memanggil semula saksi SP8

[104] Selepas saksi SP9 selesai memberi keterangan yang mengemukakan sijil perakuan seksyen 90A(2) Akta Keterangan, 1950 yang telah ditandakan sebagai P45, TPR yang bijaksana telah memohon untuk memanggil semula SP8 (Pengarah Jabatan Kimia Negeri Kedah) menurut peruntukan seksyen 425 Kanun Tatacara Jenayah. Tiada alasan diberikan mengapa SP8 ingin dipanggil semula. Peguambela OKT1 membantah terhadap permohonan tersebut di atas alasan tiada notis awal diberikan dan tiada alasan disebutkan bagi tujuan memanggil semula saksi SP8 tersebut. Kuasa membenarkan atau tidak pemanggilan semula saksi adalah terletak kepada budibicara mahkamah dengan berpandukan kepada prinsip-prinsip keadilan seperti yang terdapat di bawah seksyen 425 Kanun Tatacara Jenayah. Di dalam permohonan ini TPR tidak menyatakan kepada mahkamah alasan bagi memanggil semula SP8. SP8 telah selesai memberi keterangan dan mengemukakan dokumen kertas tugasan ahli kimia Rosmi binti Hamid yang mana mahkamah ini telah membuat rulings terhadap penerimaan masuk lampiran-lampiran yang terdapat di dokumen tersebut seperti yang telah mahkamah ini butirkan di atas. Sewaktu SP8 memberi keterangan TPR tidak mengemukakan sijil perakuan di bawah seksyen 90A(2) Akta Keterangan, 1950 melalui SP8 apabila SP8 mengemukakan laporan kimia dan lampiran rekod cetakan komputer. Walau bagaimana pun TPR telah memanggil SP9 bagi mengemukakan sijil perakuan di bawah seksyen 90A(2) Akta dan mahkamah telah membenarkannya ditandakan sebagai eksibit P45. Memandangkan butiran yang terdapat dalam sijil perakuan P45 tersebut terlalu am dan tidak merujuk kepada mana-mana dokumen yang sijil itu dimaksudkan maka P45 tersebut telah tidak dapat digunakan atau mengubah status ketidakbolehterimaan (inadmissibility) laporan kimia terlibat sama ada ID39, ID42 dan ID44A. ID 39 dan ID42 seperti yang mahkamah ini telah nyatakan terdahulunya adalah laporan kimia salinan photostat dan yang demikian tanpa terdapatnya apa-apa penjelasan mengapa salinan asal laporan kimia telah gagal dikemukakan maka ID39 dan ID42 tersebut tidak boleh diterima masuk sebagai eksibit pendakwaan. Maka itu P45 tidak boleh digunakan ke atas ID39 dan ID42. Bagi ID44A pula ianya bertarikh 16.10.2006. Dokumen ID44A ini adalah sama kandungannya dengan ID39 dan ID42 kecuali ID44A bertarikh 16.10.2006 manakala ID39 dan ID42 masing-masing bertarikh 17.10.2006. Tiada penjelasan diberikan terhadap perbezaan tarikh yang terdapat di ID44A tersebut dengan ID39 dan ID42. ID44A juga mempunyai tandatangan ringkas berbanding dengan ID39 dan ID42 yang mempunyai tandatangan penuh ahli kimia. Pihak pendakwaan telah tidak membuat apa-apa pengecaman ke atas tandatangan ringkas yang terdapat dalam ID44A tersebut semasa SP8 memberi keterangan. ID44A tersebut hendak dimasukkan oleh pihak TPR sebagai eksibit di bawah seksyen 32(1)(b) Akta Keterangan, 1950 melalui SP8 disebabkan ahli kimia yang menyediakan laporan kimia ID39, ID42 dan ID44A telah meninggal dunia. P45 pula merujuk kepada “daftar cabutan butir-butir (PP) FOR 1843/06-0”. Apakah daftar cabutan yang hendak dimaksudkan oleh P45 tersebut tidak dapat dipastikan. Adakah P45 dimaksudkan untuk merujuk kepada ID39, atau ID44 atau ID44A atau keseluruhan dokumen kertas tugasan ahli kimia ID44A dan lampiran-lampirannya sebanyak 18 muka surat yang berlainan tajuk perkara yang mahkamah ini telah tandakan masing-masingnya mengikut pembuktian yang telah dikemukakan melalui SP8. TPR yang bijaksana sendiri apabila memohon supaya P45 ditandakan sebagai eksibit tidak dapat mengatakan P45 tersebut merujuk kepada daftar cabutan butir-butir yang mana. Diandaikan P45 bertarikh 7.12.2009 (sehari sebelum pihak pendakwaan menutup kes ini) tersebut dikeluarkan bagi merujuk kepada P44A dan dokumen-dokumen dilampirannya sejumlah 18 muka surat, maka ianya kurang tepat kerana tidak semua dokumen tersebut adalah cetakan komputer. Dengan kegagalan pihak pendakwaan dalam membuktikan dokumen ID44A yang gagal dibuat pengecaman tandatangan, tiada penjelasan ke atas perbezaan tarikh dan SP8 sendiri tiada pengetahuan peribadi ke atas pembuatan ID44A dan dokumen dilampirannnya maka eskibit P45 tersebut tidak membantu menyelesaikan masalah yang telah timbul berkaitan laporan kimia terlibat. Sehingga penghujahan kes ini TPR yang bijaksana masih tidak dapat menjelaskan mengapa laporan kimia asal masih gagal dikemukakan atau menjelaskan apa telah terjadi dengan laporan kimia asal ahli kimia Rosmi binti Hamid. [105] Berbalik semula kepada permohonan bagi memanggil semula SP8. Tujuan pihak pendakwaan memanggil SP8 pada asalnya hanyalah untuk mengemukakan salinan asal laporan kimia dan kertas tugasan Rosmi binti Hamid berkaitan rekod dan laporan analisa yang telah dijalankannya. SP8 selaku penyelia ahli kimia tersebut hanya mempunyai akses dan milikan ke atas rekod dan kertas tugasan Rosmi binti Hamid. SP8 sendiri mengakui tiada pengetahuan peribadi terhadap kerja-kerja dan dapatan analisa yang telah dilakukan oleh Rosmi binti Hamid. SP8 juga tidak terbabit dengan kerja-kerja analisa yang dilaksanakan oleh Rosmi binti Hamid yang mana SP8 cuma diberikan sesalinan rekod dan laporan analisa setelah kerja-kerja analisa selesai dilaksanakan oleh Rosmi binti Hamid. Semasa SP8 memberi keterangan TPR telah memohon kertas tugasan iaitu rekod-rekod tugasan dan laporan ahli kimia Rosmi binti Hamid yang diserahkan sesalinan kepada SP8 dikemukakan melalui SP8 sebagai eksibit pendakwaan menurut seksyen 32(1)(b) Akta Keterangan, 1950. Mahkamah setelah mendengar hujahan pihak-pihak telah membenarkan hanya dokumen yang terdapat tulisan tangan Rosmi binti Hamid yang telah dicamkan sebagai tulisan tangan Rosmi binti Hamid ditandakan sebagai eksibit pendakwaan. Penerimaan masuk dokumen tersebut sebagai eksibit adalah isu yang berbeza dengan kebenaran kandungan butir-butir atau nyataan-nyataan yang terdapat di dalam dokumen tersebut yang masih perlu dibuktikan. Usaha pihak pendakwaan menggunakan seksyen 32(1) Akta Keterangan adalah merupakan kaedah pilihan kedua setelah kegagalan yang berlaku di bawah seksyen 399 Kanun Tatacara Jenayah bagi laporan kimia salinan photostat ID39 dan ID42A yang tidak dapat dijadikan eksibit pendakwaan. Tanpa penjelasan atau alasan diberikan oleh TPR akan keperluan memanggil semula SP8 memberi keterangan, mahkamah ini tidak dapat melihat apakah terdapatnya keperluan lain bagi SP8 dipanggil kerana keterangan SP8 akan hanya berkisar kepada dokumen-dokumen kertas tugasan ahli kimia (P44A dan lampiran-lampirannya) yang mahkamah ini telah membuat keputusan terhadap status setiap dokumen tersebut. Semasa SP8 menyambung keterangan setelah rulings dibuat bagi dokumen-dokumen yang dibenarkan ditandakan sebagai eksibit dan yang ditolak kerana gagal mematuhi kaedah keterangan yang perlu, pihak pendakwaan telah mempunyai segala peluang untuk memeriksa SP8 ke atas perkara-perkara yang relevan berkaitan dokumen tersebut serta menampung kembali kecacatan-kecatatan keterangan berdasarkan rulings yang dibuat yang pada pendapat mahkamah ini bukanlah suatu keputusan yang muktamad ke atasnya dan pihak pembelaan juga telah selesai memeriksa balas SP8 dan mahkamah melepaskan SP8 setelah diperiksa semula oleh TPR. TPR telah sewajarnya menyedari terdapat banyak ketinggalan-ketinggalan dan penjelasan yang telah tidak didapatkan daripada SP8 semasa SP8 memberi keterangan apabila pihak-pihak membuat penghujahan bagi rulings samada P44A dan dokumen lampirannya boleh diterima masuk sebagai keterangan dan semasa SP8 menyambung keterangan di peringkat pemeriksaan utama selepas rulings dibuat pihak pendakwaan masih tidak mengambil kesempatan membetulkan atau menampung lompangan-lompangan yang berlaku dalam keterangan SP8. Cuma selepas SP9 selesai memberi keterangan baharulah TPR membuat permohonan bagi dibenarkan memanggil semula SP8 tetapi tidak memberikan apa-apa alasan keperluan memanggil semula SP8 tersebut. Mahkamah ini berpendapat segala peluang telah diberikan kepada pihak pendakwaan semasa SP8 memberi keterangan dan pihak pendakwaan sewajarnya telah mengetahui kecacatan dan kekurangan yang berlaku dalam pemeriksaan ke atas SP8 tersebut. SP8 yang sekarang bertugas sebagai Pengarah Jabatan Kimia Cawangan Negeri Kedah mungkin terpaksa datang semula ke mahkamah untuk diperiksa lanjut oleh pihak pendakwaan yang mahkamah ini melihat tidak sewajarnya bebanan kegagalan pihak pendakwaan tersebut diletakkan kepada SP8 untuk membetulkannya dan itu pun jika boleh ianya dibetulkan setakat yang SP8 punyai pengetahuan peribadi ke atasnya. SP8 tidak dapat membantu pihak pendakwaan yang hanya mengemukakan salinan photostat laporan kimia ID39 dan ID42 yang laporan asalnya sebanyak tiga salinan terdapat dalam kertas siasatan seperti keterangan SP6. SP8 tidak dapat membantu kes pendakwaan yang gagal bertanyakan SP8 untuk mengecamkan tandatangan ahli kimia dalam ID44A dan dokumen-dokumen lampirannya. SP8 tidak dapat membantu pihak pendakwaan memberikan keterangan ke atas kebenaran kandungan ID44A dan lampirannya kerana SP8 tidak mempunyai pengetahuan peribadi ke atas dapatan dan analisa ahli kimia Rosmi binti Hamid. SP8 juga tidak boleh memberi penjelasan maksud P45 yang keluarkan oleh Pengarah Jabatan Kimia Cawangan Negeri Pulau Pinang bertarikh 7.12.2009 yang mana SP8 telah tidak lagi bertugas dan menyelia disitu. Dengan ketiadaan alasan pemanggilan semula SP8 tersebut, mahkamah ini setelah menimbangkan permohonan tersebut secara penuh hemat menolak permohonan TPR yang bijaksana bagi SP8 dipanggil semula.

Isu tidak memanggil pemilik kereta kancil PEX 3607

[105] Peguam OKT3 menghujahkan pihak pendakwaan perlu memanggil pemilik kereta PEX 3607 (P33) bagi menjelaskan bagaimana kereta itu dapat dipandu oleh OKT1 pada hari kejadian dan tentang jumpaan beg plastik (P31) berisi dadah terlibat di dalam kereta tersebut. Peguam menghujahkan di atas kegagalan memanggil pemilik kereta PEX 3607 tersebut maka adverse inference hendaklah terpakai ke atas pihak pendakwaan di bawah seksyen 114(g) Akta Keterangan.

[106] Mahkamah meneliti keterangan yang terdapat berkaitan penggunaan kereta PEX 3607 tersebut. Kereta ini pertama kali dilihat oleh SP5 semasa pertemuan di stesyen minyak Petronas pada 31.5.2006 jam 2.30 petang dipandu oleh OKT1 dimana OKT3 sebagai penumpangnya. Kereta ini dilihat kali kedua oleh SP5 pada jam 1.45 pagi 1.6.2005 sebaik sebelum serbuan iaitu di tempat kejadian di mana OKT1 dilihat berada di tempat duduk pemandu, OKT2 di bahagian penumpang kerusi hadapan dan OKT3 di tempat duduk belakang. Menurut keterangan SP4, serta borang bongkar (P16) dan laporan polis pengadu (P17) beg plastik (P31) yang terdapat barang kes telah ditemui bahagian kaki tempat duduk belakang sebelah kanan di belakang tempat duduk pemandu. Menurut SP6 (pegawai penyiasat) kereta PEX 3607 tersebut didaftarkan di atas nama Zaliha binti Mohd. Cabutan daftar hakmilik kereta (P38) PEX 3607 dan sijil perakuan di bawah seksyen 90A(2) Akta Keterangan, 1950 (P38A) dikemukakan oleh pihak pendakwaan melalui SP6. Setelah meneliti secara keseluruhan kes pendakwaan, mahkamah berpendapat ketiadaan pihak pendakwaan memanggil pemilik kereta PEX 3607 tersebut tidak mencacatkan kes pendakwaan untuk suatu adverse inference dibuat. Ini adalah kerana OKT1 telah dilihat memandu kereta tersebut sejak jam 2.30 petang 31.5.2006 dan kereta itu masih dipandu oleh OKT1 apabila ditahan pada jam 1.45 pagi 1.6.2006. Oleh yang demikian keperluan pemilik kenderaan untuk menjelaskan bagaimana kereta itu dapat dipandu oleh OKT1 dan jumpaan beg plastik berisi barang kes di tempat letak kaki bahagian belakang pemandu yang tidak dalam keadaan tersorok tidak membolehkan pemakaian seksyen 114(g) Akta Keterangan, 1950 terhadap kes pendakwaan. Pihak pendakwaan juga telah menawarkan pemilik kereta Zaliha binti Mohd kepada pihak pembelaan.

Peranan sumber atau pemberi maklumat

[107] Pihak pembelaan menghujahkan sumber yang digunakan oleh SP5 yang dikatakan oleh pihak pembelaan sebagai “Naun” sewajarnya didedahkan kerana sumber tersebut telah berurusan dan memperkenalkan SP5 dengan OKT1 dan OKT3. Peguam merujuk kepada kes Ti Chuee Hiang v PP [1995] 3 CLJ 1 .

[108] Mahkamah meneliti keterangan berkaitan sumber oleh pihak pendakwaan. Keterangan oleh SP5 hanya memperlihatkan peranan sumber berdaftar yang mengenalkan OKT1 dan OKT3 kepada SP5 dan Det. L/Kpl. Basri iaitu pada ketika kali pertama perjumpaan di steysen minyak Petronas, Seberang Jaya pada jam 2.30 petang 31.5.2006. Selepas kedua-dua pihak tersebut diperkenalkan sumber telah beredar meninggalkan tempat pertemuan itu dan tidak hadir dalam perbincangan antara SP5 dan OKT1. Penglibatan sumber sebelum itu ialah pada sebelah pagi apabila sumber diminta menalipon ‘Abang Mi’ bagi memberitahu yang sumber telah ada pelanggan. Tiada peranan lain oleh sumber selepas itu. Dengan tahap keterangan yang ada itu Mahkamah mendapati sumber atau pemberi maklumat tidaklah sampai ketahap agen perangkap dan dengan itu dilindungi oleh seksyen 40 Akta Dadah Berbahaya, 1952. Pemberi maklumat tidak memainkan peranan yang boleh disifatkan aktif dalam perbincangan jual beli dadah yang dibuat oleh SP5 bersama Det. L/Kpl. Basri. Mahkamah mengikuti prinsip yang terdapat dalam kes Wan Yuriilhami bin Wan Yaacob lwn Pendakwa Raya [2009] 2 MLJ 383 , Lee Lee Chong v PP [1998] 4 CLJ 655 , PR lwn Mansor bin Mohd Rashid & Anor [1996] 3 MLJ 560 dan PP v Nasaruddin Daud & Anor [2005] 1 LNS 384 dan Munusamy v PP [1987] 1 MLJ 492 dalam perkara ini yang memutuskan seksyen 114(g) Akta Keterangan, 1950 tidak terpakai ke atas kes pendakwaan kerana kegagalan memanggil sumber sebagai saksi atau tidak menawarkannya kepada pihak pembelaan.

Keputusan mahkamah

[109] Setelah melakukan penilaian maksima ke atas kes pendakwaan seperti yang mahkamah telah butirkan di atas, mahkamah mendapati pihak pendakwaan telah gagal membuktikan satu kes prima facie ke atas OKT1, OKT2 dan OKT3 untuk semua tertuduh atau mana-mana daripada tertuduh tersebut dipanggil membela diri terhadap pertuduhan. Dengan keterangan yang ada mahkamah tidak bersedia untuk mensabitkan tertuduh-tertuduh jika sekiranya tertuduh-tertuduh memilih mendiamkan diri. Mahkamah dengan ini memerintahkan OKT1, OKT2 dan OKT3 dilepas dan dibebaskan tanpa pembelaan diri dipanggil.

Haji Mohd. Ismail bin Mohamed Anor Noraishah Mohd. Ismail v
S. Rethina Kumar (T/n S. Rethina Kumar & Co.)
Yagoo Subramaniam (T/n Yagoo & Associates)
TPR Mona binti Mohd Jaafar Anor TPR Arik Zakri

Evidence Tendered in Court But Not Marked As Exhibit Caselaw 1: PUBLIC PROSECUTOR v DATO’ BALWANT SINGH (NO 2) [2003] 3 MLJ 395 CRIMINAL TRIAL NO 45–33 OF 2002 HIGH COURT (KUALA LUMPUR) DECIDED-DATE-1: 23 JULY 2003 AUGUSTINE PAUL J

3 MLJ 395, *; [2003] 3 MLJ 395

The Malayan Law Journal

PUBLIC PROSECUTOR v DATO’ BALWANT SINGH (NO 2)

[2003] 3 MLJ 395

CRIMINAL TRIAL NO 45–33 OF 2002

HIGH COURT (KUALA LUMPUR)

DECIDED-DATE-1: 23 JULY 2003

AUGUSTINE PAUL J

CATCHWORDS:
Criminal Law – Penal Code (Malaysia) – ss 96, 97, 99, 100, 102 – Defences – Private defence – Reasonable apprehension of danger to body or life – Test applicable – Whether reasonable apprehension of danger to body or life existed

Evidence – Corroboration – Prior statement of witnesses – Corroboration by former statements – Whether former statement proved – Evidence Act 1950 s 157

Evidence – Witness – Impeachment of – Impeachment of witness by former inconsistent statement – Whether contradictory part of statement shown to witness – Evidence Act 1950 ss 145, 146, 155

HEADNOTES:
The accused was charged with an offence under s 302 of the Penal Code. He claimed trial to the charge. In support of its case, the prosecution called a total of 12 witnesses. According to the facts, there was an argument between the accused and the deceased while the former was in his car and the latter was riding his motorcycle. The accused was pulled out of his car by the deceased who had then attacked him with a stick as a result of which the accused had sustained injuries. The accused then fired two shots, the second of which killed the deceased. The judge having found that there was a prima facie case called for the defence. The defence was essentially that of private defence. A preliminary issue for consideration was whether one exh D43 (a statement recorded from the accused under s 112 of the Criminal Procedure Code) was admissible, and if it were, who was entitled to rely on it.

Held, acquitting the accused:
(1)   Former statements under s 157 of the Evidence Act 1950 (‘the EA’) must
be proved by anyone to whom they were made. In this case exh D43 was
inadmissible because it had not been properly proved by the defence as
PW12, one of the police personnel, was not recalled to formally tender
it in evidence after the accused had given evidence on it (see pp 428G,
429B –C).
(2)   Even if it was properly tendered before the court, there were parts of
exh D43 that contradicted the evidence of the accused. It therefore
remained inadmissible under s 157 of the EA (see 427C, 430D –E).
(3)   The prosecution on the other hand, could not make use of exh D43 to
affect the credit and credibility of the accused under ss 145 and
155(c) of the EA as they had failed to refer the accused to the
contradictory part of such statement (see p 432G –H).
(4)   The right of private defence commences as soon as there is reasonable
apprehension of danger to the body of a person and  [*396]  this
right continues for so long as such apprehension of danger to his body
or life exists. If a person either has time to have recourse to seek
protection of a public authority or inflicts more harm than is
necessary for the purpose of defending his life and limb then such a
right will no longer be available (see pp 444H –445A).
(5)   Although no man can be expected to assess with scientific accuracy the
precise amount of force that is necessary to defend himself from an
attack, any retaliation in the exercise of private defence should not
exceed what is reasonably necessary to avert the assailant’s attack
(see p 445B).
(6)   A man who is about to be attacked does not have to wait for his
assailant to strike the first blow. He need not wait till he is
actually attacked or inflicted with injury in order to react. He is not
obliged to run away; the law does not require a citizen to behave like
a coward. If he is unable to escape, he may turn round and attack (see
p 445C –D).
(7)   The test of a reasonable cause of apprehension of death or of
grievousness is an objective test and the burden of proving the defence
of private defence is upon the accused on a balance of probabilities
(see p 446D).
(8)   Based on the facts of the case, the apprehension of danger that the
accused had to his body and life was reasonable as the deceased was
armed with a stick that was a thick branch, big enough to cause a person
’s skull or bones to crack if hit with it. Thus, the accused was
entitled to exercise his right of private defence (see p 448D –E, G).

Bahasa Malaysia summary
Tertuduh telah dituduh kerana satu kesalahan di bawah s 302 Kanun Keseksaan. Beliau menuntut perbicaraan terhadap pertuduhan tersebut. Bagi menyokong kesnya pihak pendakwa telah memanggil 12 orang saksi. Menurut fakta-fakta, terjadi satu perbalahan antara tertuduh dan si mati semasa tertuduh berada dalam kereta beliau dan si mati sedang menunggang motorsikal. Tertuduh telah ditarik keluar dari kereta beliau oleh si mati yang kemudian telah menyerang beliau dengan sebatang kayu akibat daripada itu tertuduh mengalami kecederaan. Tertuduh kemudian telah melepaskan dua das tembakan, di mana yang kedua telah membunuh si mati. Hakim setelah mendapati terdapat satu kes prima facie memanggil untuk pembelaan. Pembelaan tersebut pada dasarnya adalah pembelaan ikhlas. Satu persoalan yang dibangkitkan untuk pertimbangan adalah sama ada eksh D43 (satu pernyataan yang direkodkan daripada tertuduh di bawah s 112 Kanun Acara Jenayah) boleh diterima, dan jika boleh, siapa yang berhak untuk bergantung kepadanya.

Diputuskan, membebaskan tertuduh:
(1)   Pernyataan-pernyataan sebelumnya (former statements) di bawah s 157
Akta Keterangan 1950 (‘AK tersebut’) perlu  [*397]  dibuktikan oleh
sesiapa yang ianya ditujukan kepada. Dalam kes ini, eksh D43 tidak
boleh diterima kerana ia tidak dibuktikan dengan betul oleh pihak
pembela sebagai PW12, salah seorang daripada pegawai polis, yang tidak
dipanggil untuk menenderkan secara rasminya keterangan selepas tertuduh
memberi keterangan ke atasnya (lihat ms 428G, 429B –C).
(2)   Kemungkinan ia telah ditenderkan dengan betul di hadapan mahkamah,
terdapat bahagian-bahagian kepada eksh D43 yang menyangkal keterangan
tertuduh. Ia oleh demikian masih tidak boleh diterima di bawah s 157 AK
tersebut (lihat ms 427C, 430D –E).
(3)   Pihak pendakwa sebaliknya tidak boleh menggunakan eksh D43 untuk
membuktikan kepercayaan dan kebolehpercayaan tertuduh di bawah ss 145
dan 155(c) AK tersebut kerana mereka telah gagal untuk merujuk tertuduh
kepada bahagian yang bercanggah kepada pernyataan tersebut (lihat ms
432G –H).
(4)   Hak kepada pembelaan ikhlas bermula sejurus selepas terdapat
kemungkinan munasabah akan bahaya terhadap diri seseorang dan hak ini
berterusan sehingga kemungkinan bahaya terhadap diri atau nyawa beliau
wujud. Jika seseorang mempunyai masa untuk meminta bantuan satu pihak
berkuasa atau menyebabkan kecederaan yang lebih teruk daripada yang
dijangkakan untuk tujuan menyelamatkan diri dan nyawa beliau maka hak
tersebut tiada (lihat ms 444H –445A).
(5)   Walaupun tiada sesiapa yang boleh dijangka untuk menilai dengan
ketepatan saintifik, ketepatan jumlah kekuatan yang perlu untuk membela
diri beliau dari satu serangan, apa-apa tindakan balasa dalam
menggunakan pembelaan ikhlas tidak boleh melebihi apa yang secara
munasabah perlu untuk mengelak diri daripada serangan penyerang (lihat
ms 445B).
(6)   Seseorang yang akan diserang tidak perlu menunggu penyerangnya membuat
pukulan pertama. Beliau tidak perlu menunggu sehingga beliau
sememangnya diserang atau dicederakan untuk bertindak. Beliau tidak
diwajibkan melarikan diri; undang-undang tidak menghendaki seseorang
warga berkelakuan seperti seorang pengecut. Jika beliau tidak dapat
melarikan diri, beliau boleh berpusing dan menyerang (lihat ms 445C –D).
(7)   Ujian sebab munasabah akan kemungkinan berlaku kematian atau kecederaan
adalan satu ujian objektif dan beban membuktikan pembelaan satu
pembelaan ikhlas adalah atas tertuduh atas imbangan kebarangkalian
(lihat ms 446D).
(8)   Berdasarkan fakta-fakta kes, kemungkinan akan bahaya yang dialami oleh
tertuduh terhadap diri dan nyawa beliau adalah munasabah kerana si mati
bersenjatakan sebatang kayu yang merupakan dahan yang besar, cukup
besar untuk menyebabkan kepala atau tulang seseorang retak jika dipukul
dengannya. Oleh itu, tertuduh berhak untuk menggunakan hak pembelaan
ikhlas beliau (lihat ms 448D –E, G).]  [*398]

Notes
For cases on impeachment of witnesses, see 7(2) Mallal’s Digest (4th Ed, 2001 Reissue) paras 2599–2611.
For cases on Penal Code (Malaysia) ss 96, 97, 99, 100 and 102, see 4 Mallal’s Digest (4th Ed, 2000 Reissue) paras 1044–1055.
For cases on prior statements of witnesses, see 7(1) Mallal’s Digest (4th Ed, 2001 Reissue) paras 922–923.

Cases referred to
AlliedBank (Malaysia) Bhd v Yau Jiok Hua [1998] 6 MLJ 1
Amnu Pujary, Re (1942) 43 Cri LJ 753
Amrit v Sadashiv AIR 1944 Bom 233
Bal Gangadhar Tilak v Shrinivas AIR 1915 PC 7
Beckford v R [1987] 3 All ER 425
Bharat Singh v Bhagirati AIR 1966 SC 405
Bhagwan Singh v The State of Punjab (1952) SCR 812
Bhagwan Swarop v State of MP (1992) Cri LJ 777
Bharat Singh v Bhagirathi AIR 1966 SC 405
Bhojraj v Sitaram AIR 1936 PC 60
Binay Kumar Singh v State of Bihar (1997) 1 SCC 283
Charandesi Debi v Kanai Lal AIR 1955 Cal 206
Chong Khee Sang v Pang Ah Chee [1984] 1 MLJ 377
Chua Beow Huat v PP [1970] 2 MLJ 29
De Silva v PP [1964] MLJ 81
Emperor v Ajit Kumar Ghosh AIR 1945 Cal 159
Emperor v Rasul Bux AIR 1942 Sind 122
Goh Beng Seng v Dol bin Dolah [1970] 2 MLJ 95
Govindan v State of Kerala (1960) 47 AIR 258
Grandhe Venkatasubbiah, In re (1925) 86 IC 209 9
Harkishen v Pratap AIR 1938 PC 189
Heymerdinguer v R 58 IC 344
Iman Din v Emperor (1925) AIR Lahor 514
Jai Dev v State of Punjab AIR 1963 SC 612
Karthiyayani & Anor v Lee Leong Sin & Anor [1975] 1 MLJ 119
Kesha v State of Rajasthan (1993) Cri LJ 3674
Khoon Chye Hin v PP [1961] MLJ 105
Kwang Boon Keong Peter v PP [1998] 2 SLR 592
Lee Thian Beng v PP [1972] 1 MLJ 248
Lim Heng Soon & Anor v PP [1970] 1 MLJ 166
MM Chetti v C Coomaraswamy AIR 1980 Mad 212
Mangru v Shivanand AIR 1923 All 575
Misri v Emperor AIR 1934 S 100
Miyana Hasan Abdulla v State of Gujarat AIR 1962 Guj 214
Mohd Khan v State of Madhiya Pradesh (1972) Cri LJ 661 of 662
Mohd Ramzani v State of Delhi (1980) Cri LJ 1010
Moreton v Moreton [1937] 1 All ER 470
Mt Hakima v Mt Jiandi AIR 1927 Sind 209
Muharram Ali v Barkat Ali AIR 1930 Lah 695
[*399]
Muniandy & Ors v PP [1966] 1 MLJ 257
Munia v Manohar AIR 1941 Or 429
Musa bin Yusof v PP [1953] MLJ 70
Muthusamy v PP [1948] MLJ 57
Muthu Goundan v Chinniah AIR 1937 M 86
Nahar Singh v Pang Hon Chin [1986] 2 MLJ 141
Nistran v Nando Lal 5 CWN xvi
Noliana bte Sulaiman v PP [2000] 4 MLJ 752
PP v Abang Abdul Rahman [1982] 1 MLJ 346
PP v Dato’ Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) [1999] 2 MLJ 1
PP v Datuk Haji Harun bin Haji Idris [1977] 1 MLJ 14
PP v Datuk Haji Harun bin Haji Idris (No 2) [1977] 1 MLJ 15
PP v Datuk Haji Harun bin Haji Idris & Ors [1977] 1 MLJ 180
PP v Lee Poh Chye & Anor [1997] 4 MLJ 578
PP v Lee Twe Jeat [1994] 3 SLR 219
PP v Lin Lian Chen [1992] 2 MLJ 561
PP v Mohamed Ali [1962] MLJ 257
PP v Ngoi Ming Sean [1982] 1 MLJ 24
PP v Teo Eng Chen & Ors [1988] 1 MLJ 156
PP v Yeo Kim Bok [1971] 1 MLJ 204
Palmer v R [1971] 1 All ER 1077 of 1085
Panji v S AIR 1965 Or 205
Paul v State of Tripura (1993) 2 Gau LR 395
R v Collin Chisom (1963) 47 Cri App 130
R v Conlon (1993) 69 Crim R 92
R v Georgiev (2001) 119 A Crim R 363
R v Gillespie (1967) 51 Cr App R 172
R v Kilbourne [1973] AC 729
R v Mc Innes [1971] 3 All ER 295
R v Turner [1975] 1 All ER 70
Raghuraj v R AIR 1934 All 956
Ramratan v State AIR 1962 SC 424
Ram Pratap v S AIR 1963 Pat 153
Rutherford v Richardson (1923) AC 1
Saludin bin Surif v PP [1997] 3 MLJ 317
Samuel v R AIR 1935 All 935
Sita Ram v Ramchandra (1977) SC 1712
Sitaram v Emperor (1925) 26 Cri LJ 587 At 589
Sris Chandra Nandy v Rakhlananda AIR 1941 PC 16
Soosay v PP [1993] 3 SLR 272
State of UP v Ram Swarup (1974) Cri LJ 1035
Tan Chow Soo v Ratna Ammal [1969] 2 MLJ 49
Taylor v Williams 3 B & Ad 845
Tham Kai Yau & Ors v PP [1977] 1 MLJ 174
Tham Kishun v Kausal Kishore AIR 1958 Pat 294
Tony ak Beliang v PP [2003] 1 CLJ 482
Tsia Development Enterprise Sdn Bhd v Awang Dewa [1984] 1 MLJ 301
Ugar v State of Bihar AIR 1965 SC 277
[*400]
Upendra v Phupendra 21 CWN 280
Venkatapathiraju v Venkatanarasimha AIR 1936 PC 264
Von Starck v The Queen [2000] 1 WLR 1270
Wan Nafi bin Wan Ismail v Hajjah Lijah bte Omar & Ors [1996] 5 MLJ 534
Wassan Singh v State Punjab (1996) Cri LJ 878
Willis v Bernard (1932) 8 Bing 376
Wong Swee Chin v PP [1981] 1 MLJ 212
Ya bin Daud v PP [1997] 4 MLJ 322
Zecevic v DPP (1987) 162 CLR 645

Legislation referred to
Emergency Ordinance
Evidence Act ss 17, 145, 146, 155, 157, 165
Penal Code ss 96, 97, 99, 100, 102, 302
Criminal Procedure Code ss 112, 113

Appeal from
Arrest Case No B81–25 of 2002 (Magistrates’ Court, Kuala Lumpur)

Zauyah Bee bte Loth Khan ( Ahmad bin Bache with her) (Attorney General’s Chambers) for the prosecution.
K Kumaraendran ( Dato’ Muhammad Shafee Abdullah, Rabinder Singh and Leena Ghosh with him) ( Shafee & Co) for the accused.
Selvam Shanmugam ( RS Seelan with him) ( Selvam Shanmugam & Partners) in watching brief for the family of the deceased.

AUGUSTINE PAUL J::

[1] The accused was charged with an offence under s 302 of the Penal Code in the following terms:

Bahawa kamu pada 7 June 2002 jam lebih kurang 4.30 petang, bertempat di
Jalan Maarof, Bangsar di dalam daerah Brickfields, di dalam Wilayah
Persekutuan Kuala Lumpur telah melakukan satu pembunuhan dengan
menyebabkan kematian ke atas Gobala Krishnan a/l Rajamugundan, (No Kad
Pengenalan: 690311-07-5247), dan oleh yang demikian kamu telah
melakukan satu kesalahan yang boleh dihukum di bawah s 302 Kanun
Keseksaan.

[2] He claimed trial to the charge. In support of its case the prosecution called a total of 12 witnesses. They are the police personnel involved in the investigation of this case, namely, Amran bin Idris (‘PW1 ’), Tai Boon Hoo (‘PW2 ’), Shamsudin bin Satar (‘PW3 ’), Abdul Mujib bin Hj Mohd Ali (‘PW6 ’), Ahmad Fadil bin Mohd Pakeh (‘PW7 ’), Isa bin Mohd Azahari (‘PW8 ’), Razimi bin Ahmad (PW11), Thomas Woon Wei Chiow (‘PW12 ’); the two eye witnesses to the incident Syed Nasir bin Syed Husin Affandi (‘PW9 ’), Amran bin Shariff (‘PW10 ’); the medical assistant who went to the scene of the incident Abdul Razak bin Sulaiman (‘PW4 ’) and James Andrew a/l Anthony (‘PW5 ’), the brother-in-law of the deceased.

[3] On 7 June 2002, PW9 worked as a salesman in Syarikat Citroen which is at 45, Jalan Maarof, Jalan Bangsar, Kuala Lumpur. At about 4.30pm on that day, he was in the show room of the shop. As he said:

[*401]

Di tangan saya ada trade plate kenderaan dan semasa saya meletakkan
trade plate itu di bawah rak TV saya memandang ke jalan raya dan semasa
itu saya terlihat sebuah kereta berwarna emas sedang berhenti di
seberang jalan menghala ke Bangsar di persimpangan Jalan Tempinis di
lorong kedua. Saya terlihat di kereta itu di bahagian penumpang hadapan
seorang lelaki berhelmet berada di sisi kereta tersebut dan kelihatan
yang memakai helmet itu sedang bertengkar. Kemudian saya lihat seorang
lelaki berjambang keluar dari kereta tersebut. Di tangan kanannya
terdapat pistol. Semasa itulah saya menjerit pada kawan-kawan saya ‘
Ooi. Pistol. Pistol.’ Kemudian saya ke depan pintu showroom dan
kelihatan lelaki berjambang itu mengambil langkah ke belakang dan
melepaskan satu das tembakan ke udara. Kemudian lelaki yang berhelmet
itu berlari ke arah Jalan Tempinis dan kembali semula ke arah kereta
tersebut dan berhenti dalam jarak lebih kurang 5 kaki dari bonnet
hadapan kereta itu. Semasa itu saya terlihat lelaki berhelmet itu
memegang sebatang kayu dan mengikut pergerakan mereka pada masa itu.
Pertengkaran masih berlaku. Tiba-tiba lelaki berjambang itu melepas
tembakan ke arah lelaki berhelmet. Kemudian saya pun melintas jalan dan
saya melihat lelaki yang berhelmet itu kembali ke motosikalnya. Dia
duduk di sisi motornya. Kemudian dia mengeluarkan helmetnya dan
terbaring di situ. Selepas itu saya lihat itu adalah seorang lelaki
India. Kemudian saya pun balik semula ke showroom saya.

[4] In further describing the circumstances in which the second shot was fired, he said:

Semasa lelaki berhelmet datang memegang kayu, lelaki berjambang itu
memegang pistol di hadapan dadanya. Kemudian dia letak tangan yang
berpistol itu di atas pintu kereta yang terbuka pada masa itu. Keadaan
lelaki berjambang bila dia lepaskan tembakan kedua ialah lurus menghala
ke lelaki berhelmet itu. Sebelum tembakan kedua lelaki berhelmet itu
datang ke arah kereta dan berhenti di hadapan kereta dengan sebatang
kayu di tangan. Dia memegang kayu di bawah bahagian tengah kayu. Dia
tidak menggunakan kayu untuk memukul lelaki berjambang. Semasa tembakan
kedua saya lihat lelaki berhelmet itu sedang memegang kayu ke bawah dan
semasa itulah tembakan kedua dilepaskan. Pada masa itu yang memisahkan
mereka adalah pintu kereta. Cermin pintu itu dalam keadaan tutup. Masa
di antara tembakan pertama dan kedua ialah lebih kurang 10–15 saat.
Semasa tembakan kedua dilepaskan lelaki berhelmet sudah berhenti di
hadapan kereta. Di sebelah kiri bonnet hadapan. Pada bila-bila masa
saya tidak melihat kayu yang dipegang oleh lelaki berhelmet mengena
badan lelaki berjambang.

[5] As he said further:

Masa tembakan kedua jarak di antara lelaki berjambang dan lelaki
berhelmet ialah lebih kurang 10–12 kaki. OKT terus keluar sendiri dari
kereta. …… Masa bertengkar kayu was moving up and down. At the time of
the shooting he was holding the stick down. Sebelum tembakan kedua dan
semasa tembakan kedua dilepaskan OKT berada di belakang pintu hadapan
kereta. … … … Pada mula-mula saya nampak pistol tangan OKT ke atas
menghala ke udara. Saya tengok tangan keluar dahulu dengan pistol.
Selepas itu sahaja saya nampak badannya keluar dari kereta. Lelaki itu
pakai helmet warna putih.

[6] In his cross-examination, PW9 said that he saw the car coming to a halt. He saw the person in helmet first. That person was standing beside the front passenger seat door of the car. The door was closed. PW9 then said:

[*402]

Kalau seseorang seperti orang yang bertopi keledar berdiri betul-betul
di tepi pintu penumpang hadapan boleh nampak bahu ke atas (shoulder ke
atas). Bahu ke bawah saya tidak boleh nampak. Kalau orang bertopi
keledar membuka pintu penumpang hadapan saya setuju saya tidak boleh
nampak.

[7] In answer to further questions, he said:

Saya pasti saya nampak tangan keluar dahulu. Yang pakai topi keledar
betul-betul di tepi pintu hadapan penumpang. Semasa tangan keluar dari
kereta orang yang pakai topi keledar berundur sedikit. Saya setuju
bahawa jika OKT ditarik keluar dari kereta saya tidak boleh nampak.

Si mati balik dengan sebatang kayu. Pada masa itu, saya nampak OKT dan
si mati bertengkar bersungguh. Bertengkar mulut sahaja. Apabila pistol
keluar, masa itu pun masih bertengkar. Sebelum keluar pistol, saya tak
lihat pertengkaran. Pertama kali saya nampak saya nampak pistol keluar
dari pintu kereta, si mati ada di tepi pintu. Visor helmet buka dan
boleh nampak muka. Saya nampak muka si mati dalam keadaan marah. Dia
berkata-kata sesuatu. Selepas tembak OKT tunjuk pistol ke arah si mati.
Si mati lari ke arah motornya. Saya nampak dia kembali. Di tangannya
ada sebatang kayu. Saya tak nampak di mana dia ambil kayu tersebut.
Saya berterusan melihat si mati. Saya boleh nampak motosikal. Saya
tidak setuju keterangan saya karut.

Di antara tembakan satu dan dua beberapa saat sahaja. Saya tidak tahu
dari mana kayu didapati oleh si mati. Saya tak setuju kali pertama saya
sedar apa yang berlaku apabila saya dengar bunyi tembakan. Kali pertama
saya tak nampak apa-apa di tangan si mati.

Semasa itu semua lihat World Cup di TV. Masa saya depan TV saya nampak
pistol sudah keluar dari pintu Mercedes. Kemudian saya lari ke arah
pintu.

[8] PW9 was questioned on what he had told the police. The questions and answers run as follows:

Saya ada beri statement kepada polis kurang dari seminggu dari hari
kejadian. Saya tak ingat.

s: Adakah kamu beritahu polis bahawa, saya menjerit ‘Pistol.
Pistol’ hanya selepas mendengar dan melihat tembakan pertama?

j: Tidak.

s: Awak mahu check statement sama ada beritahu polis macam itu?

(DPP rujuk statement kepada saksi)

(Saksi baca statementnya)

j: Saya memberitahu polis macam itu.

s: Saya cadangkan bahawa En Nasir telahpun menceritakan kepada
polis bahawa lelaki yang berjambang keluar tembak kali pertama
dan selepas itu kamu menjerit ‘Pistol. Pistol’.

j: Tidak.

s: Benar atau tidak En Nasir mengatakan kepada polis bahawa dalam
episod pertama tidak lihat pistol langsung. Hanya baru nampak
pistol apabila si mati kembali dengan kayu.

j: Tidak.

s: Apa yang saya kata adalah apa En Nasir sebut kepada polis.

j: Tidak benar.

[*403]

[9] And further on the same issue:

Jarak di antara OKT dan si mati lebih kurang 10 kaki. Dari jarak itu
tembakan kedua dibuat.

s: Adakah En Nasir pernah mengatakan jarak kedua-nya semasa
tembakan kedua 4–5 kaki?

j: (Witness wishes to check his police statement) Benar, saya ada
kata jarak keduanya ialah 4–5 kaki. (Witness asked to demonstrate
how deceased was holding stick) Saya tak pasti dia pegang dari
hujung mana. Kayu ini lebih kurang 4 kaki. si mati pegang dengan
satu tangan. The reaching distance of the stick is about 5 feet.
The reaching distance is not close to the face of accused. Dari
posisi itu si mati tidak boleh pukul OKT. Saya tak pasti sama ada
saya ada beritahu polis si mati acukan kayu ke arah muka OKT.
(Witness refers to his statement on this point) (D/C told that
this line of questioning is irregular.)

s: En Nasir ada beritahu polis bahawa si mati ada mengacukan kayu
itu ke muka OKT.

j: Ada.

s: Kenapa tidak beritahu sebegitu semasa di mahkamah?

j: Kerana walaupun dia acu ke arah OKT jaraknya masih ada jarak.

s: En Nasir saya cadangkan sejurus sebelum tembakan kedua berlaku
jarak diantara keduanya membolehkan si mati memukul tertuduh
dengan kayu.

j: Saya tak setuju.

s: Masa tembakan kedua cerita keadaan badan si mati.

j: Dia berdiri tegak sambil memegang kayu yang dihalakan ke
bawah. The right hand holding the stick was completely down. Arah
tembakan ialah direct. Saya pasti dia berdiri tegak. He was
squarely facing the accused.

s: Itu bukan position si mati sebelum tembak. He was holding the
stick with both hands and was bent a little and was aiming with
the stick.

j: Saya tidak setuju.

s: Bullet masuk dari kanan ke kiri. Oleh kerana itu position
cannot be challenged.

j: Saya tak setuju.

Dari segi showroom si mati lebih hadapan di Jalan Bangsar. Showroom is
not directly facing the junction. (Saksi dirujuk kepada ID22)

Saya boleh nampak terus dari showroom. Saya tak pasti sama ada pada
satu ketika ada gaya-gaya dari OKT yang menunjukkan beliau cuba
mententeramkan keadaan pertengkaran tersebut. Saya tak pasti mungkin
tak nampak. Selepas tembakan pertama saya tak pasti jika ada gaya-gaya
dari si mati yang menunjukkan dia mencabar OKT untuk tembak. Sungguh
pun OKT telahpun menembak sekali ke atas si mati tidak langsung nampak
gentar. Simpulan saya ialah tembakan pertama ialah tembakan amaran.

Saya tidak nampak masa pertengkaran si mati menjolok-jolokkan kayu ke
dada OKT. Saya tidak nampak si mati pukul OKT dengan kayu. Saya setuju
P11 boleh membawa cedera parah jika dihentam di kepala dan mungkin
boleh bawa mati.

Saya rasa cemas pada masa itu. Saya nampak kedua orang pun nampak macam
cakap. Kemarahan nampaknya macam tidak boleh dikawal.

[*404]

[10] In answer to the position of the helmet and the motorcycle after the shooting incident, he said:

(Saksi dirujuk kepada P4)

Saya setuju di P4A si mati terbaring di belakang motosikal. Helmet
tidak di sekitar badannya. Di P4C dan D helmet itu nampak tergantung di
cermin belakang motosikal. Saya lihat helmet dan motosikal ditolak ke
hadapan oleh seorang lain. Saya tidak cerita ini kepada polis. Motor
ditolak ke hadapan dari tepi persimpangan. (Saksi diminta tanda X
kedudukan motosikal pada asalnya di P4C) Di X adalah bahagian tayar
hadapan. Saya tidak tahu kenapa motosikal ditolak. Saya tak tahu siapa
tolak motosikal. Saya setuju tempat baru motosikal lebih menghalang
kenderaan dari tempat asal. Badan si mati tidak diubah. Saya tak pasti.
Setakat yang saya ingat badan itu macam itu.

s: Saya cadangkan helmet dan motosikal seperti di P4C sebelum
pertengkaran bermula dekat kereta Mercedes.

j: Tidak.

Selepas kejadian kereta jalan sedikit ke hadapan. Dia keluar dari
kereta dan lihat badan si mati. Saya tidak cerita ini kepada polis.
Benar, saya tidak ceritakan kepada polis bahawa selepas dia masuk dalam
kereta dia tidak berhenti sekali lagi dekat dengan badan si mati. Saya
tak pasti sama ada OKT ada kata ‘Panggil ambulans’.

s: Ada satu ketika si mati memegang kayu itu di mana hujung kayu
dekat dengan muka OKT.

j: Tidak. Boleh ulang soalan?

Peguam ulangi soalan.

j: Tidak. Keadaan kayu tidak dekat dengan muka OKT.

s: Berapa dekat?

j: Dia berdiri. Jarak kurang dari 10 kaki. si mati berada 4–5
kaki sebelum bonnet kereta. OKT di belakang pintu. Pada setiap
masa OKT berada di belakang pintu. Itu yang paling dekat di
antara kedua orang itu.

[11] In answer to further questions, he said:

s: En Nasir saya cadangkan sejurus sebelum tembakan kedua berlaku
jarak diantara keduanya membolehkan si mati memukul tertuduh
dengan kayu.

j: Saya tak setuju.

s: Masa tembakan kedua cerita keadaan badan si mati.

j: Dia berdiri tegak sambil memegang kayu yang dihalakan ke
bawah. The right hand holding the stick was completely down. Arah
tembakan ialah direct. Saya pasti dia berdiri tegak. He was
squarely facing the accused.

s: Itu bukan position si mati sebelum tembak. He was holding the
stick with both hands and was bent a little and was aiming with
the stick.

j: Saya tidak setuju.

s: Bullet masuk dari kanan ke kiri. Oleh kerana itu position
cannot be challenged.

j: Saya tak setuju.

Dari segi showroom si mati lebih hadapan di Jalan Bangsar. Showroom is
not directly facing the junction. (Saksi dirujuk kepada ID22)

Saya boleh nampak terus dari showroom. Saya tak pasti sama ada pada
satu ketika ada gaya-gaya dari OKT yang menunjukkan beliau cuba
[*405]  mententeramkan keadaan pertengkaran tersebut. Saya tak
pasti mungkin tak nampak. Selepas tembakan pertama saya tak pasti jika
ada gaya-gaya dari si mati yang menunjukkan dia mencabar OKT untuk
tembak. Sungguh pun OKT telahpun menembak sekali ke atas si mati tidak
langsung nampak gentar. Simpulan saya ialah tembakan pertama ialah
tembakan amaran.

Saya tidak nampak masa pertengkaran si mati menjolok-jolokkan kayu ke
dada OKT. Saya tidak nampak si mati pukul OKT dengan kayu. Saya setuju
P11 boleh membawa cedera parah jika dihentam di kepala dan mungkin
boleh bawa mati.

Saya rasa cemas pada masa itu. Saya nampak kedua orang pun nampak macam
cakap. Kemarahan nampaknya macam tidak boleh dikawal.

[12] In his re-examination, PW9 said:

Semasa pertengkaran keadaan OKT ialah dia marah juga. Saya tidak nampak
kayu yang dipegang oleh si mati kena sipi-sipi pada muka tertuduh.
Kedai Citroen bertentang dengan jalan raya dan tinggi sedikit daripada
jalan raya. Dari dalam kedai saya boleh nampak dengan jelas apa yang
berlaku di tempat kejadian. Cermin kereta Mercedes itu cerah dan tidak
gelap sangat. Saya boleh nampak pemandu kereta. Semasa OKT kata ‘Balai
cerita’ keadaannya ialah biasa sahaja. Semasa tembakan kedua dilepaskan
jarak di antara si mati dan tertuduh ialah lebih kurang 10 kaki. Saya
tidak kenal OKT sebelum kejadian ini.

[13] PW10 was employed in the same place as PW9 at the material time. In his evidence, he said:

Pada waktu itu, seorang teman saya, Syed Nasir masuk ke dalam bilik
pameran membawa trade plate untuk diletakkan di bawah meja TV. Selepas
itu, saya dengar Syed Nasir menjerit, ‘Pistol Hoi Pistol’. Dan saya
memandang ke luar bilik pameran dan nampak seorang lelaki sedang
memegang pistol mengarah ke langit. Dan seorang lelaki India menuju ke
arah lelaki yang memegang pistol. Bila saya nampak lelaki pegang pistol
saya berada di luar bilik pameran di tepi jalan. Selepas saya dengar
Syed Nasir menjerit, ‘Pistol Hoi Pistol’ saya terus meluru keluar dari
bilik pameran. Saya nampak seorang lelaki sedang memegang pistol.
Sedang acukan pistol ke arah langit dan seorang lelaki India sedang
memegang kayu menuju ke arah lelaki yang memegang pistol. Semasa saya
meluru ke luar dari bilik pameran saya dengar satu das tembakan.
Selepas saya mendengar satu das tembakan itu saya masih lagi berlari
menuju ke arah lelaki yang melepaskan tembakan. Lelaki itu berada di
sebelah kiri kereta berwarna emas. Kereta itu berada di Jalan Maarof
berhadapan bilik pameran. Saya berlari menuju ke arah kereta. Ketika
saya berada di atas pembahagi jalan saya nampak lelaki yang memegang
pistol melepaskan tembakan ke arah lelaki India.

Waktu saya menuju ke kereta itu selepas tembakan pertama saya nampak
lelaki yang memegang pistol itu mengacukan pistol ke arah lelaki India
sambil bertengkar. Tetapi saya tidak dengar pertengkaran itu. Sebelum
tembakan kedua lelaki India itu sambil bertengkar kayu itu diangkat ke
atas dan ke bawah. Lelaki yang memegang pistol itu berdiri tepi pintu
kereta di sebelah kiri. Pintu kereta itu terbuka. Cermin pintu kereta
tutup. Sebelah tangan kanan lelaki sedang mengacukan pistol ke arah
lelaki India. Tangan lelaki (yang pegang pistol) berada di atas pintu
kereta. Lelaki India yang memegang kayu berada di sebelah kiri kereta
di bahagian bonnet kereta.

Saya tahu mereka bertengkar kerana saya nampak mimik muka mereka dalam
keadaan marah. Mereka bertengkar dengan kuat. Tetapi saya tidak
dengar.  [*406]  Dalam beberapa saat sewaktu pertengkaran, saya
nampak lelaki yang memegang pistol melepaskan tembakan ke arah lelaki
yang memegang kayu. Semasa tembakan kedua dilepaskan lelaki India
berada di hujung hadapan kereta sebelah kiri. Semasa tembakan kedua
lelaki India itu berundur. Just before the second shot, mereka masih
bertengkar. Kayu yang dipegang oleh lelaki India itu berada di bawah.
Selepas itu, baru saya dengar tembakan. Semasa tembakan kedua
dilepaskan lelaki India berada di hujung kereta sebelah kiri bahagian
hadapan. Badannya tegak memandang hadapan ke arah lelaki yang memegang
pistol. Semasa saya berada di atas divider itu, saya tidak nampak
lelaki India memukul lelaki yang memegang pistol pada bila-bila masa.
Pada masa saya melihat lelaki India memegang kayu ke atas dan ke bawah,
saya lihat kayu itu tidak kena pada badan lelaki yang memegang pistol.
Semasa tembakan kedua dilepaskan jarak di antara mereka saya tidak
berapa pasti. Saya boleh tunjuk. (Witness points to a distance of about
10ft) Selepas tembakan kedua dilepaskan, lelaki India itu berundur,
berpusing dan berjalan menuju ke arah motosikal yang diletakkan di tepi
jalan di persimpangan Jalan Tempinis dan Jalan Maarof. Dia duduk sambil
berlunjur dan membuka topi keledar dan terus rebah. Selepas itu, lelaki
yang melepaskan tembakan berjalan menuju ke arah lelaki India itu
sambil berkata ‘Biar biar balai cerita’. Pada masa itu, saya berada
betul-betul di hadapan kereta berwarna emas sambil memegang telefon dan
cuba menghubungi 999. Selepas itu, lelaki yang memegang pistol masuk ke
dalam kereta. Kereta itu terus berlalu menuju ke Bangsar. Lelaki India
terus terbaring di situ. Saya nampak kesan luka di sebelah bawah bahu
sebelah kanan. Saya berlari ke pejabat Directional cuba menghubungi 999
dengan menggunakan telefon pejabat. Panggilan saya telah diterima oleh
Balai Polis Travers. Saya memberitahu pegawai ada seorang lelaki India
kena tembak dan perlukan bantuan. Pegawai itu telah mengambil
butir-butir diri saya dan mengatakan bantuan akan tiba sebentar lagi.
Saya ada maklumkan bahawa ada seorang lelaki berbangsa Sikh menembak
seorang lelaki India.

Pada masa itu, keadaan jalan raya ke Bangsar menuju ke Pusat Bandar
lengang. Tiada kereta. Manakala jalan di tempat kejadian berlaku jam.
Ada dua lorong di sana. Kereta emas ada di lorong kedua berhadpan
dengan simpang Jalan Tempinis. Kereta di lorong pertama boleh jalan.
Kereta di lorong kedua berhenti. Masa itu telah ada orang ramai di
Jalan Tempinis dan juga di Stesyen Minyak. Terdapat orang di tempat
lelaki India berada. Orang-orang itu ada melihat kejadian.

[14] With regard to the point of time at which the accused was holding the stick, he said further:

Saya nampak seorang lelaki India sedang menuju ke arah lelaki yang
memegang pistol. Lelaki India sedang memegang kayu. Ini adalah selepas
tembakan pertama dilepaskan.

[15] He said that the deceased was wearing the helmet from the time he was arguing with the accused. In further commenting on the stick that the deceased was holding, he said:

Semasa bertengkar dan sepanjang masa sehingga tembakan kedua si mati
memegang kayu somewhere at a point three-quarters from the front. He
was moving it up and down. Hujung kayu yang bergerak atas dan bawah
adalah jauh dari muka tertuduh. This was just before the second shot.
Pada masa itu tertuduh dan si mati dipisahkan oleh pintu kereta
berwarna emas.

[16] In his cross-examination as to the point of time when the deceased was holding the stick, PW10 said:

[*407]

Saya ada dengar bunyi tembakan pertama. Bunyi itu bukan terlalu kuat
tetapi boleh dengar. Apabila saya dengar bunyi tembakan pertama saya
berada di luar showroom. Saya sudah menghampiri tepi jalan. Saya ada
nampak si mati menuju ke arah OKT dengan memegang kayu. Saya beritahu
mahkamah semalam ini adalah selepas tembakan pertama. Pada kali pertama
saya nampak si mati ialah pada masa dia berjalan menuju kepada OKT.
Pada masa itu, jarak di antara si mati dan OKT ialah 15–16 kaki
(Witness demonstrates the distance). Pada masa itu, OKT sedang
mengacukan pistol ke arah si mati.

[17] He then said:

Semalam awak kata, ‘Selepas itu saya dengar Syed Nasir menjerit, ‘
Pistol, Hoi, Pistol’ dan saya memandang ke arah luar bilik pameran dan
nampak seorang lelaki sedang memegang pistol mengarah ke langit dan
seorang lelaki India menuju ke arah lelaki yang memegang pistol.’ Saya
setuju itu benar berlaku. Bila saya nampak lelaki India itu dia masih
pegang kayu itu ke arah bawah. Saya nampak lelaki India angkat kayu
atas dan bawah semasa mereka bertengkar. Pada masa itu, jarak di antara
OKT dan saya ialah jarak tiga kereta. Saya tidak boleh dengar
pertengkaran. Sedekat-dekat yang saya berada kepada OKT ialah 4 kaki.
When I was at the divider the distance between me and the accused was
the distance of one car sideways. Masa itu pun saya tidak dengar
pertengkaran. Pada masa itu si mati lebih jauh daripada OKT dengan
jarak OKT dan saya.

[18] In further commenting on the movement of the stick that the deceased was holding, he said:

The deceased was not really raising the stick up and down vigorously. I
am not sure whether there were times the deceased took positions as
though he was going to strike.

q: I have reason to believe that you stated to the police that
the deceased took a position as though he was going to strike.

a: Tiada.

He was quarrelling with the stick up and down. I did not say that he
held the stick as though he was going to strike.

The police took statements from me twice. The second statement was
taken 2–3 weeks from the incident. I could be wrong. After that no
other statements were taken. Each time I gave a statement I came back
and told my friends what I said.

q: Did you not tell the police that the stick was lifted by the
deceased to the face of the accused?

a: I said that.

Even at the distance between the two of them it can be described as the
deceased lifting the stick to the face. I still deny that the deceased
had taken a position as if he was going to hit accused.

[19] He did not agree that the deceased was not wearing his helmet during the incident. He also said that he does not agree that the deceased pulled out the accused from the car. In his re-examination, PW10 said:

Semasa pertengkaran di antara OKT dan si mati, tangan OKT yang memegang
pistol berada di atas pintu kereta sebelah kiri. Semasa tembakan kedua
dilepaskan, tangan OKT yang memegang pistol masih di atas pintu kereta
di sebelah kiri.

[*408]

[20] PW1 received information from PW10 about the incident at 4.40pm. He notified the Bilik Gerakan and made a police report (‘exh P3’). PW5 was then informed of the incident. He went to the scene with a team of police officers including PW12. PW5 took possession of various exhibits including a stick (‘exh P11’), a helmet (‘exh P12’) and a motorcycle (exh P13). The body of the deceased was sent to the University Hospital for a post-mortem by PW8. PW2 was instructed to take photographs (exh P4 A–G) at the scene by PW12. PW3 took photographs (‘exh P5 A–V’) of the deceased at the Univesity Hospital on the instructions of PW12. PW5 identified the deceased in the mortuary of the University Hospital as his brother-in-law by the name of Gobala Krishnan a/l Rajamugundan. PW7, a corporal, was on duty at the Balai Polis Pantai. The accused went there at about 5.15 pm to lodge a report and handed his pistol (‘exh P15’) to PW7. As PW7 said in his evidence:

Kemudian lelaki Singh itu beritahu saya di mana dia telah lepaskan dua
das tembakan terhadap satu lelaki India di pam minyak Petronas, Jalan
Maarof, Bangsar kerana lelaki India tersebut telah memukulnya dengan
kayu cuba hendak menyamunnya.

[21] He had made a record of this in the station diary (‘exh P14’). When cross-examined on the entries he had made in exh P14, PW7 said:

Saya buat catatan selepas saya serahkan pistol dan dokumen kepada Sjn
Isa. Apa yang saya tulis adalah apa yang saya ingat. Tertuduh beritahu
apa yang berlaku. Saya tulis apa yang saya ingat. Setakat apa saya
ingat saya tulis.

[22] PW12 said in his evidence:

Pada jam 4.57 petang saya bersama-sama ASP Mujib, K/Insp Azahar dan
jurugambar L/Kpl Tai menghala ke tempat kejadian. ASP Mujib ialah SP6.
L/Kpl Tai ialah SP2. Kami sampai di tempat kejadian jam lebih kurang 5.
05 petang. Tempat kejadian adalah di simpang Jalan Tempinis dan Jalan
Maarof, Bangsar. Saya dapati ada satu lelaki India dalam keadaan
terbaring di atas jalan, Jalan Tempinis berdekatan dengan simpang Jalan
Maarof. Di hujung kakinya ada sebatang kayu dan berdekatan dengan si
mati sebuah motosikal no WFY 6157 jenis Honda EX5. Saya terus
menjalankan siasatan dengan memeriksa lelaki India itu di mana saya
dapati dia berpakaian baju T-berkolar warna putih, seluar panjang warna
putih, berkasut dan pemeriksaan lanjut didapati ada kesan luka tembakan
di bahu kanan dekat dengan armpit. Saya juga dapati baju dekat bahu
kanan yang mana terdapat kesan luka ada kesan lubang dan kesan darah.
Saya seterusnya memeriksa untuk mendapatkan dokumen kenal diri lelaki
tersebut dan dapati tiada memiliki kad pengenalan ataupun lesen
memandu. Lelaki itu didapati tidak bernafas dan dipercayai telah
meninggal dunia. Lelaki itu tidak memakai topi keledar. Topi keledar
itu ada tersangkut di rear mirror motosikal. Oleh kerana masa itu tiada
terdapat maklumat yang apa jenis senjata yang digunakan kita telah buat
pemeriksaan di sekitar kawasan untuk mencari jika ada casing peluru.
Kita juga buat pemeriksaan di sekitar kawasan dan mendapati di dua
belah tepi Jalan Tempinis terdapat pokok-pokok yang mana juga didapati
di bawah pokok-pokok ada kayu-kayu dahan yang dipotong. Oleh kerana
pada masa itu kita tidak dapat tahu butir si mati, telah buat semakan
dengan motosikal didapati motosikal dilapor hilang bersabit Setapak
Report 1986/02.

[23] With regard to injuries on the accused, he said:

[*409]

Dato Balwant Singh ada mengadu yang dia ada sakit kerana kena pukul.
Saya buat pemeriksaan dan didapati ada sedikit kemerahan di lengan atas
tangan kiri (upper arm). Dan juga ada sedikit kemerahan di dada. Oleh
kerana OKT telah mengadu saya telah arahkan Insp Arshad untuk bawa OKT
untuk diperiksa dan di samping itu untuk mengambil contoh darah.

[24] PW12 served a copy of the post-mortem report of the deceased on the accused on 29 November 2002 (‘exh P33’). In his cross-examination, PW12 said that he found branches similar to exh P11 below the trees in Jalan Tempinis. They were on the ground. They had been pruned and cut. The nearest place where he found them was about 40ft from the motorcycle. He recorded a statement from the accused under s 112 of the Criminal Procedure Code. The defence then applied for the statement to be tendered in evidence. The prosecution objected on the ground that it is privileged. The defence said that it is required to show consistency as it is contemporaneous to the incident and contended that it is admissible under s 113 of the Criminal Procedure Code as it refers to ‘any statement’ made by a person and referred to Public Prosecutor v Datuk Haji Harun bin Haji Idris [1977] 1 MLJ 14 in support. I overruled the objection raised by the prosecution and duly admitted the statement in evidence (‘exh D43’). PW12 then said that from the beginning when he met the accused he claimed that what he did was in self-defence. He also said that he was aware that the deceased was detained in Simpang Rengam under the Emergency Ordinance in 1993, 1995 and 1997 for being involved in secret society activities. After his release in 1997, he was restricted to Pasir Putih for two years. His body had tattoos which are significant to secret societies. The motorcycle that the deceased was riding had been reported stolen on 8 March 2002. He then said:

The distance from the front bonnet of the car to the motorcycle is
about 10 metres. The distance from the bonnet to the nearest tree where
the branches were found is less than 40ft.

[25] In his re-examination upon being referred to exh P4D, he said:

Dalam gambar ada daun-daun. Daun-daun ini dari pokok. There is a tree
near the leaves. There were branches under that tree. That was the
nearest tree to the deceased and the motorcycle. The distance between
the deceased and the tree is about 10ft. To the motorcycle, it is extra
another foot or two. si mati tiada sabitan lampau. Saya tidak tahu
siapa yang curi motosikal itu. Tiada mana-mana bahagian kereta Mercedes
yang dented.

[26] The prosecution then closed its case. The defence elected not to make a submission of no case. The evidence of PW9 and PW10 show that the accused shot at the deceased at close range with his pistol, after having fired a warning shot, as a result of which the deceased died. This is not challenged by the defence. What is in some dispute is the sequence of events that happened prior to the firing of the fatal shot which I shall consider now.

The point of time at which PW9 and PW10 were first attracted to the incident

[27] PW9 started off his examination-in-chief by saying that he saw the Mercedes Benz stop; a male person in helmet was at the front passenger seat arguing;  [*410]  the accused alighted from the car with a pistol in his right hand; and he shouted ‘Ooi. Pistol. Pistol’. However, in his cross-examination, he said that he did not see anything in the accused’s hand the first time. This inconsistency was not clarified by the prosecution during the re-examination of PW9. This makes it difficult to determine when exactly PW9 first saw the accused, and consequently, the point of time at which he shouted. PW10 was alerted to the incident by the shouting of PW9 which, following my earlier ruling, does not assist in making a determination this issue.

[28] Thus, it is my finding that it is difficult to determine the precise point of time at which PW9 shouted and thereby the time when PW9 and PW10 were first attracted to the incident. This means that the prosecution has not led prima facie evidence to identify the point of time at which PW9 and PW10 were first attracted to the incident. However, I must observe that PW9 admitted in cross-examination that he had stated in his statement to the police, after having perused it in court, that he first noticed what was happening after he had heard the first shot. I shall revert to this part of his evidence in a later part of the judgment.

Whether the accused was pulled out from the car

[29] PW9 said in the beginning of his examination-in-chief that he saw the accused coming out of the car with a pistol in his hand. Later on, he said that the accused came out on his own. However, in his cross-examination he agreed that he could not see whether the person in helmet opened the door of the front passenger seat and whether the accused was pulled out from the car. He was not re-examined on this point. PW10, in his cross-examination, did not agree that the deceased pulled out the accused from the car. This is inconsistent with what he had said in his examination-in-chief that when he heard PW9 shouting he saw the accused holding a pistol. At that time, the accused was outside the car. If that was the first point of time at which he saw the accused he could not have seen how the accused came out of the car.

[30] It is therefore my finding that PW9 and PW10 did not know whether the accused was pulled out from the car.

The point of time at which the accused took out the pistol

[31] In the light of my previous two findings, the logical inference is that PW9 and PW10 did not know the point of time at which the accused took out the pistol.

[32] Whether the deceased had the stick with him before the first shot was fired by the accused

[33] PW9 was firm in his evidence at all stages of his examination that the deceased took the stick only after the first shot was fired by the accused. The evidence of PW10 on this issue is different. In the beginning of his examination-in-chief he said:

Sedang acukan pistol ke arah langit dan seorang lelaki India sedang
memegang kayu menuju ke arah lelaki yang memegang pistol.

[*411]

[34] However, towards the end of the examination-in-chief, he said:

Saya nampak seorang lelaki India sedang menuju ke arah lelaki yang
memegang pistol. Lelaki India sedang memegang kayu. Ini adalah selepas
tembakan pertama di lepaskan.

[35] In his cross-examination on the following day, he said:

Apabila saya dengar bunyi tembakan pertama saya berada di luar
showroom. Saya sudah menghampiri tepi jalan. Saya ada nampak si mati
menuju ke arah OKT dengan memegang kayu. Saya beritahu mahkamah semalam
ini adalah selepas tembakan pertama.

[36] PW10 has therefore clarified what he had said the previous day to confirm that the deceased had the stick with him before the firing of the first shot. PW10 was not re-examined on his clarification. It is therefore my finding that the evidence of PW10 is that the deceased had the stick before the firing of the first shot.

[37] It follows that the prosecution evidence on this issue is contradictory.

The manner in which the deceased used the stick before the two shots were fired

[38] PW9 said that when the deceased and the accused were arguing seriously the stick was moving up and down. He did not at any time see the stick come into contact with the accused. At the time of the second shot, the deceased was holding the stick down. In his cross-examination, he said that there was no occasion when the stick was near the accused’s face. He admitted having stated in his statement to the police that the deceased pointed the stick at the accused’s face. When asked why he did not say that in court PW9 said that even though the stick was so pointed the accused was still a distance away.

[39] PW10 said that the deceased was holding the stick and going towards the accused. He was moving it up and down. They were arguing loudly. He did not at anytime see the deceased hitting the accused with the stick. In fact, the stick did not touch the body of the accused at all. Initially, he said that at the point of time of the second shot, the deceased was holding the stick downwards. However, at the end of his examination-in-chief, he said:

Semasa bertengkar dan sepanjang masa sehingga tembakan kedua si mati
memegang kayu somewhere at a point three-quarters from the front. He
was moving it up and down. Hujung kayu yang bergerak atas dan bawah
adalah jauh dari muka tertuduh. This was just before the second shot.

[40] He admitted in cross-examination that he told the police that the stick was lifted by the deceased to the face of the accused. But he denied that the deceased had taken a position as if he was going to hit the accused.

[41] From an assessment of the evidence of PW9 and PW10, it is clear that the stick held by the deceased did not at any time touch the accused. But the deceased was moving the stick up and down and was pointing it towards the face of the accused. It follows that the stick was in various positions at different points of time, and obviously, was moving from one position to another. Thus, it is not possible to place much emphasis on the evidence  [*412]  given that at the time of the second shot the stick was pointed downwards. My evaluation will be different if the evidence discloses that for a considerable length of time the stick was in that position before the firing of the second shot. That, however, was not the case.

Whether the deceased was wearing his helmet at the time of the incident

[42] Both PW9 and PW10 were firm in their evidence that the deceased was wearing his helmet at the time of the incident. I accept their evidence on this issue but I must observe that no evidence was led by the prosecution to explain how the helmet was found hanging on the rear view mirror of the motorcycle when the evidence adduced reveals that the accused collapsed near it. The nearest explanation came from PW9 who said that he saw someone pushing the helmet and the motorcycle to the front.

Events preceding the shooting incident at the junction of Jalan Maarof/Jalan Tempinis

[43] The evidence of PW9 and PW10 is confined to only what transpired at the Jalan Maarof/Jalan Tempinis junction. Thus, there is no evidence on record at this stage to show what occurred prior to this.

[44] Even though there are discrepancies in the evidence of PW9 and PW10 they are not material enough to adversely affect their credibility. What is significant is that their evidence clearly shows that the accused shot at the deceased deliberately at close range with his pistol. The deliberate use of a dangerous weapon at another leads to the irresistible inference that it was done with the intention to cause death (see Tham Kai Yau & Ors v PP [1977] 1 MLJ 174). Accordingly, I was satisfied that the prosecution had made out a prima case and called upon the accused to enter his defence.

[45] The accused elected to give evidence on oath. He called five witnesses. They are Sukhinderjit Singh (‘DW2 ’) whom the accused telephoned on that day; Dr Myo Khine (‘DW3 ’) who examined the accused on that day; Abdul Rahman bin Ismail (‘DW4 ’) who witnessed the incident; Ranjit Kaur d/o Channan Singh (‘DW5 ’), the daughter-in-law of the accused who was driving the car on that day and Norzilah bte Ismail (‘DW6 ’), the sister of DW4.

[46] The accused said that on 7 June 2002, he left his office at 4.20 pm in his Mercedes Benz bearing registration number WD5. It was driven by DW5. As they were travelling towards Bangsar after having passed the KTM roundabout, the deceased who was riding a motorcycle overtook them on the left. DW5 sounded the horn when a motor car came close to them. They then stopped a few cars behind the traffic lights near the Syariah Court as the traffic light was showing red. The deceased who was about 30ft ahead of them turned and came to the driver’s side of their car. DW5 brought the window screen down. As the accused said:

Before we could say anything he started abusing by using vulgar words.
He said, ‘Bengali busuk, Bengali bitch, pukima’. Ranjit Kaur tried to
explain that the hooting was not directed at him but at the car on our
left. I too also told him the same thing. He just refused to listen. He
kept on shouting vulgarities. I told him ‘Pergilah’.

[*413]

[47] The light then turned green and they moved on. The accused then saw the deceased waiting at the bus stop near the museum. The deceased waved with his hand many times asking them to stop their car. They ignored him and carried on driving. Then they heard some sound from behind the car. The accused noticed the deceased near the rear mudguard of the car. The deceased then overtook them. The accused thought that he had gone off. At the junction of Jalan Travers and Brickfields, the traffic light was showing red. As the accused said:

We were then about 5–6 cars behind the traffic light. Again I saw that
he had already reached the traffic lights. He then turned back and came
towards my car. He came to the left hand side window. I then opened the
window. He again started abusing. He said, ‘Bloody Bengali, busuk
Bengali, pukima, mari lawan.’ I told him again that the horn was not
directed at him. I told him, ‘Pergi police station, boleh lawan.’ He
looked very angry and threatening.

[48] When the traffic light turned green, they started driving towards Bangsar. The deceased disappeared from their view. The accused thought that the deceased had gone. When they arrived at the junction of Jalan Bangsar and Jalan Maarof, the traffic light was again showing red. At that time, the accused and DW5 were about six to seven cars behind the traffic lights. When the light turned green, they started moving. When they arrived at the junction of Jalan Bangsar and Jalan Maarof, the light turned red again. Their car was the first car at the junction. The deceased was waiting at the junction on the left. When the light turned green, they could not move as the deceased was in front of them. He was shouting and using abusing language. When somebody from behind hooted, the deceased began to move away. When they were about 30ft away from the Petronas Petrol Station, DW5 gave a signal to turn left into Jalan Tempinis. The traffic was slow as the road was congested. The deceased had reached the junction of Jalan Tempinis and was looking behind every now and then. The accused then said:

I believed that when he saw our signal, he also went up Jalan Tempinis.
I told Ranjit Kaur not to turn into Jalan Tempinis but to go straight
towards the mosque as I was afraid that if I turn into Jalan Tempinis
and go to my house he would follow me there. As our car was slowly
moving, I saw the motorcyclist had gone up Jalan Tempinis and picked up
a piece of wood. He picked it up from the left hand side of the road
nearer the petrol station. The place from where he picked up the wood
could be about 30–40ft from the junction. The motorcyclist, after
picking up the wood, did a U-turn and came round to the right hand side
of the junction. He parked his motorcycle at the junction. (Saksi
dirujuk kepada P4C and D) The motorcycle is the one nearest to the
person lying down in P4C. By that time, we came almost to the centre of
the junction. (Witness referred to P22) (Witness asked to mark position
of his car) I was at position marked Y.

Then I saw the motorcyclist walking towards my car. The distance from
the motorcycle to the car could be about 15ft. When he was walking
towards me he looked very angry and aggressive and was waving the stick
as he was walking. At that time, he was not wearing his helmet. Then he
came to the left hand side of the window of the car and gave a hard
knock on the window with his left hand. I then brought the window
screen down. He again started shouting and yelling abusive words. I
tried to tell him again that the horn was not directed at him. He just
refused to listen. He was again abusive using filthy
[*414]
language. He then got hold of the handle of the car door and opened it.
With his left hand, he caught hold of the collar of my shirt and
dragged me out forcefully for about 4–5ft towards Jalan Tempinis. When
he dragged me out, I resisted a little. But he was too strong for me.
When he pulled me out, he was angry, intimidating, shouting and
threatening. He used foul language used earlier. I saw his face. He
looked very angry like a mad man as if he was possessed by a demon. I
was trying to calm him down by using my hands. I tried to explain to
him. But it was of no use. He used the stick to poke against my chest.
(Witness shown P11) The stick was very similar to this.

When he pulled me out I thought that he was serious and that he may
cause me injury or kill me.

After poking me with the stick, he moved the stick towards my face. I
warded off the stick with my hand and it landed on my upper arm. When
he was poking me with the stick I retreated. He poked again. I kept on
retreating. I retreated as he was pushing and also because I thought he
will further assault me. The impression that I got was that he was
going to cause me grievous harm or even kill me. When he was doing that
I told him that I had a gun. All the time, he was waving the stick. He
was always aiming at my face. When I told him I had a gun he said, ‘
Buatlah apa you suka.’

When he jabbed, me it was hurting because it landed on the incision
that I have for two by-pass operations. I was fearful that if he kept
on assaulting me I might even die if the stick was to hit my head. He
also mentioned, ‘Kasilah mati-lu’ when I showed him the gun. My purpose
in showing him the gun was to frighten him so that he will stop
assaulting me. He did not come to his senses when I showed him the gun.
He became even more aggressive and angry. His behaviour was
threatening, shouting and intimidating to kill me. He said, ‘Kasilah,
mati-lu’ and ‘Lu-mati’ a number of times. At that time, I genuinely
believed that he was either going to cause me grievous hurt or even
kill me. I feared for my life and felt that my life was in danger. I
lifted my shirt and showed him the gun which was tucked at my waist
near the belt.

When I showed him the gun, he became more aggressive and swung the
stick at me again. I raised my arm, and it landed on my upper arm
again. He said, ‘Lu-mati.’ By that time my back was almost touching the
rear door and bumper of my car. Then I was really frightened for my
life. I took out my gun and fired a warning shot with my gun pointed at
the sky. He did not retreat despite the warning shot. Instead he lunged
the stick forcefully at my chest. It was at that stage that I genuinely
feared that my life was in danger and that he was determined to kill
me. He repeated, ‘Kasi mati-lu.’ He also kept on using vulgar words.

I fired the warning shot thinking that he might go away. He was not
frightened at all.

Then various thoughts came to my mind at that time. He was definitely
going to kill me. I must take some action to stop him from further
assaulting me. I genuinely believed that he would kill me. It also came
to my mind that he might dislodge the gun from my hand by hitting my
hand and might use the gun to shoot me. I had this fear as he was
taking another swing. At that stage, I thought that I had to disarm
him. So I brought my hand down and fired the second shot. It was
directed towards his right hand so that he will drop the stick and stop
assaulting me. I wanted to incapacitate or maim him. When the second
shot was fired, he was in the position of taking a swing at me.

After the second shot, he was still standing there. I thought the
second shot had also gone wide and did not hit the deceased. I then saw
the deceased  [*415]  turned around and walked towards his
motorcycle. He then fell on the ground. At the time of the second shot,
I genuinely believed in my mind that if I did not disarm him, he would
assault me and my life would be in danger. I wanted to save my own
life. He was behaving really like a mad man as if he was possessed. He
was shouting and yelling, intimidating and threatening to kill me. I
fired the shot in good faith with no intention of killing him.

I started fearing for my life right from the time he pulled me out from
the car. This fear constrained in my mind as he continued to assault
me. He was not afraid when I first showed him the gun and fired in the
air. All these did not deter the deceased from assaulting me. My fear
continued till I fired the second shot. If he was not holding a stick,
I would not have shot. I never aimed and shot. I fired in the direction
of his shoulder without aiming. Just before the second shot, he was
about 4–6ft from me. The door of my car was ajar.

When he fell, I walked up to him. It was then only I saw a gun shot
wound on his right shoulder. By that time, there were a few people. I
told the people there to take him to the hospital and that I was going
to the hospital in Malay. I called the deceased but there was no
response. I then went back to the car and asked Ranjit Kaur to drive to
the police station. (Witness shown P4) This is the person who was
harassing me and whom I shot.

[49] The accused then went to the Pantai Police Station. He arrived there at about 4.50pm. It took him about five to seven minutes to reach there. The accused then said:

I went straight to the officer at the inquiry. I told him that an
Indian had assaulted me and that two shots were fired. I handed him the
gun and the bullets. I told him the Indian was injured. I told him that
I was injured in my arm and chest. He told me to wait till he had
finished with the others. At that time, I was feeling upset at what had
happened. Then I asked for a white paper to draft out a report. I told
my daughter-in-law to write what I dictated. While waiting, I rang up
my nephew, SS Muker and told him that an Indian had assaulted me and
that I fired a shot in self-defence; that I am hurt in my arm and
chest. I asked him to come to the police station. I could not write as
I was more or less shivering. At that time, I did not know he had died.

While drafting the report two police officers called me to the room.
They were ACP Kamaruddin Desa and OCPD Koh Hong San. I told them what
happened and showed them my injuries on the shoulder and chest.
Kamaruddin asked me whether I had taken drinks. I said no. He said he
would send me to the hospital and take my blood for examination. I told
him that what I have told him is what I had told him. I asked him to do
his duty. After hearing my story, he told me that he would take me to
the hospital. He said that I have to give a statement and go back.

Eventually, I made the report. SS Muker came to the police station
after we had almost completed the report. The report was written by
Ranjit Kaur and I had signed it. The IO Thomas Woon then met up with me
after 6.00pm. He took off my shirt and took photographs. (Witness shown
IDD41) These are the photographs. At about 10.00pm, I was taken to the
University Hospital. The doctor examined my injuries and gave me an
injection. Dr Myo Khine identified. I was then brought back to the
Pantai Police Station. I was told to go to the Brickfields Police
Station. There my statement was recorded under s 112 of the CPC. (D43
shown to witness) This is the statement. It is signed by me. My
evidence in court is similar to what I have stated there. When I gave
the statement I was quite unstable. I inquired from Thomas Woon the
[*416]  condition of the deceased. He told me he had died. On
hearing that, I was completely shaken up. It took me about 10 minutes
to recover. At that time, I was still suffering from the pain. I told
Thomas Woon. The statement was recorded from 2.00am to 2.30am to 3.
00am. It took about an hour. After I gave the statement, Thomas Woon
told me that he had received instructions to allow me to go home and
that he would call me if I am required.

At the junction of Jalan Maarof/Jalan Tempinis, he kicked the car
before coming to the window. At the scene, I had no opportunity to turn
anywhere to seek protection. The cars were not moving and I could not
run anywhere. I had two open heart surgeries. In 1986 and 1992. I also
have high blood pressure. I have severe diabetes. Now I am on insulin.

The person I called is SS Muker (identified).

At the junction, he jabbed me with the stick. The thicker part of the
stick came into contact with me. It was a dangerous stick. It was a big
stick. If this stick were to land on my head, it would kill me. The
aggressive manner in which he was using it also frightened me. Even
though I had a revolver with me, I was still afraid because of the
manner he assaulted me with this big stick. I used the gun as a last
resort. I could not do anything else. He used the stick as a weapon of
violence. I have never seen the deceased prior to this.

[50] In his cross-examination, the accused said that at the Balai Polis Pantai he dictated the report and DW5 wrote it. When exh D43 was referred to him, he said:

The time it was taken was at 0002 hours. It is not correct that it was
recorded at 12.02am. When the statement was recorded, the facts were
fresh in my mind but I was a bit confused.

[51] As he said further in his cross-examination:

When the deceased shouted using vulgar words I did not take it
seriously. When Ranjit Kaur explained to him first I took over and
explained. The deceased never listened to us. He then disappeared. I
thought he had gone. At one stage I told him let us go to the police
station. This was at the junction of Jalan Travers and Brickfields.
Here, I am not sure whether he hit the car. He abused me again using
the same words. He challenged me to a fight. I told him if he wanted to
fight let us go to the police station. The use of the term ‘Bengali’ is
normal.

q: You did not mention the use of abusive words at this junction.

a: I do not know.

At that time, there was a jam at Jalan Maarof always. The distance from
the Jalan Tempinis junction to the traffic lights near the mosque is
about 100 yards. Earlier, there was a jam bumper to bumper. When I was
near the petrol station I was at the inner lane. Both lanes were
jammed. There was no jam at Jalan Tempinis.

He parked his motorcycle at the other side and was coming towards me
with the stick. My car was at position Y. If I had wanted to go to
Jalan Tempinis I could have gone. I went straight to avoid him.

I saw him coming towards me with a stick. I was in the car.

q: If you thought he was going to attack you what was your
reaction?

a: At that time I did not think he would assault me.

q: Could you have locked the door?

a: I could have.

[*417]

(Witness referred to P4 C and D)

The motorcycle nearer to the deceased is his. In that position the
motorcycle would cause obstruction to other road users. I resisted when
he dragged me out of the car. He was holding on to my collar. I held on
to the seat. Despite that he dragged me out. I did not have my safety
belt on at that time. He pulled me out by holding my collar. In the
course of resisting I did not knock against the car.

I warded off the stick with my hand. (Witness demonstrates) The stick
did not touch my face at any time. The deceased told me many times ‘
Kasi mati-lu’.

q: You did not mention this in your s 112 statement or police
statement?

a: No.

q: Before the first shot he could have hit you if he wanted to?

a: He hit me twice.

q: After that did he hit you?

a: He attempted to do so. At that time the traffic was jammed.
Before the first shot there was nobody else on the road. When
these things were happening Ranjit Kaur was seated in the car. I
had a handphone on that day. The duration of time from the time I
was pulled out till the firing of the first shot was a few
seconds. The deceased was swinging the stick towards me.

After the first shot when the deceased was waving the stick at me he
was about 4–6ft away. After the first shot he was jabbing me. When I
discharged the second shot the deceased was standing in front of me
slightly to the left. I was nearer the rear door and the rear mudguard.
Just before the second shot he was shouting at me. I cannot recollect
the words. I kept on telling him to stop it. I kept telling him ‘Ini
bukan lu punya pasal.’ At that stage I was quite calm. I was upset but
not angry. After the second shot, I went to see him. I was very upset
at what had happened. There were people then. I was at the place where
the deceased was lying for a few seconds. I went into my car and went
to the police station. I told the people there to take him to the
hospital. There were too many Indians there and I was afraid. The
duration of time between the first shot and second shot was 10–12
seconds.

I deny that I did not tell the police at the first instance that I
suffered injuries. I deny that there were no other people at the
counter of the Balai when I went there. Somebody took IDD41. May be on
the instructions of Thomas Woon. ACP Kamaruddin did not send me to the
hospital. I reached the hospital at 10.30pm to 11.00pm. We had to wait
for quite some time before the doctor came. We had to wait for about
half an hour. I deny that I was in fear of my life and that was why I
fired the second shot is not true. I deny that I was in no fear of
danger when I fired the second shot. What the prosecution witnesses
said is not true as their attention would have been drawn only after
the first shot. The stick is a dangerous weapon. I only used the gun as
a last resort. When I fired the shot he was in the course of taking
another swing at the hand. So I fired in that direction. I deny that
whatever I have said is a fabrication. When I fired the shot, I only
wanted to incapacitate the deceased and not to to kill him.

[52] In his re-examination, the accused said that it took only a few seconds from the time he was dragged out of the car till he fired the first shot. He said that the deceased kept coming towards him and he was not the aggressor at any point of time.

[*418]

[53] DW4 is a second-hand car salesman attached to the NZ Wawasan Sdn Bhd. On 7 June 2002 at about 4pm, he was driving a Mitsubishi Lancer motor car bearing registration number CS 3028 with a passenger named Yusof from the direction of Jalan Kuching towards Bangsar. He stopped in front of the Railway Station as there was a traffic congestion there. He then said:

Apabila kereta mula bergerak, saya ternampak seorang India menunggang
motosikal jenis Honda EX5. Lelaki tersebut sedang memarahi dan memaki
hamun terhadap sebuah kereta Mercedes berwarna keemasan. Masa itu,
penunggang motosikal dan kereta Mercedes berada di lorong sebelah kanan
menghala ke Bangsar. Ini di selepas traffic light di hadapan Mahkamah
Syariah. Penunggang motosikal berada di sebelah kiri kereta Mercedes.
Saya tak dapat dengar maki hamun kerana dia angkat tangan ke arah
kereta Mercedes. Mulut penunggang motosikal tidak berhenti
mengkumat-kamit. Kemudian saya nampak penunggang motosikal cuba
menanggalkan topi keledarnya. Dia mengayunkan topi keledarnya ke arah
kereta Merdedes itu. Dia guna tangan kanan. Dia masih di sebelah kiri
kereta dan dua kenderaan sedang jalan. Penunggang motosikal melakukan
perkara yang sama beberapa kali. Saya tak pasti sama ada kena kereta.
Saya nampak dia menendang bahagian tengah kereta Mercedes sebelah kiri.
Dia gunakan kakinya sebelah kanan. Reaksinya seperti dalam keadaan
marah dan mulutnya tidak berhenti seperti berkata sesuatu. Seterusnya
saya nampak selepas flyover di hadapan Muzium Negara penunggang
motosikal itu sekali lagi mengayunkan topi keledarnya ke arah Mercedes
tersebut. Dia cuba menendang sekali lagi pada kereta Mercedes tersebut.
Seterusnya apabila sampai di persimpangan Jalan Travers dan Brickfields
kereta Mercedes berhenti di sebabkan traffic light merah di hadapan
lebihkurang belakang lima kereta dari traffic light. Di lorong yang
paling kanan. Kereta saya berada lebihkurang 2–3 biji kereta dari
kereta Mercedes di lorong yang sama. Di sini saya nampak penunggang
motosikal menghampiri pintu hadapan kiri kereta Mercedes. Saya nampak
penunggang motosikal seperti berkata sesuatu dalam keadaan marah.
Apabila kereta mula bergerak penunggang motosikal itu tidak kelihatan
lagi.

[54] DW4 then saw the Mercedes car proceeding towards Jalan Maarof. The car stopped at the junction of Jalan Maarof and Jalan Tempinis on the extreme right lane to turn to the right. The Mercedes car was directly in front of his car at that time. As he said:

Di situ saya dapat melihat dengan jelas no Mercedes iaitu WD5. Saya
lihat ada dua orang dalam kereta Mercedes itu. Pemandu adalah seorang
perempuan dan penumpang seorang lelaki. Apabila kereta mula bergerak
saya nampak semula penunggang motosikal tadi sedang menunggu di
bahagian kiri jalan pada selekoh untuk belok ke kanan. Dia kelihatan
seperti menunggu kehadiran kereta Mercedes itu. Apabila kereta Mercedes
menghampiri penunggang motosikal itu dia mengekori kereta Mercedes itu
di sebelah kiri. Dia kelihatan marah kepada kereta tersebut dengan
mulutnya yang tidak berhenti berkata-kata ke arah kereta Mercedes.
Kemarahan nampaknya lebih meningkat. Pada masa itu kereta Mercedes
berjalan perlahan-lahan kerana berlaku kesesakan di kedua-dua lorong
untuk memasuki ke Jalan Maarof. Kesesakan berlaku sebelah Stesen Minyak
Petronas lebih kurang 10m dari petrol station. Pada masa itu penunggang
motosikal tidak kelihatan. Pada masa itu saya masih betul-betul di
belakang kereta Mercedes. Saya ambil lorong yang di paling kiri.

[*419]

Apabila kereta saya berada di antara persimpangan Jalan Maarof dan
Jalan Tempinis kereta Mercedes itu berhenti. Saya pun terpaksa
berhenti. Mungkin disebabkan traffic light di hadapan. Pada ketika itu,
saya nampak penunggang motosikal tadi sedang mematahkan dahan-dahan
pokok dari longgokan dahan-dahan pokok yang ada di sebelah kiri Jalan
Tempinis. Dia telah meletakkan motosikalnya di tepi jalan berhampiran
dengan longgokan kayu. Dia turun dari motosikal untuk ambil kayu itu.
Kemudian dia menaiki motosikal semula dengan memegang kayu itu di
tangan kirinya. Dia memusingkan motosikalnya menuju ke arah
persimpangan Jalan Maarof dan Jalan Tempinis. Dia buat macam U-turn.
Dia letakkan motosikalnya berhampiran dengan papan tanda berhenti. Dia
menanggalkan topi keledarnya. Dia masih di atas motosikalnya. Dia letak
topi keledar di atas motosikal. Seterusnya dia berjalan menuju ke pintu
sebelah kiri kereta Mercedes. Pada ketika itu saya nampak seorang
lelaki tua keluar dari kereta itu. Penunggang motosikal ada berhampiran
pintu Mercedes sebelah penumpang depan. Orang itu keluar seperti dia
didesak. Maksud saya dia keluar dengan cara yang tidak bersedia untuk
keluar. Saya rasa dia seperti ditarik. Dari pemandangan saya masa itu
tidak begitu jelas. Kemudian berlaku pertengkaran di antara lelaki tua
itu dengan penunggang motosikal tadi. Penunggang motosikal itu
kelihatan sangat marah. Mukanya sangat bengis. Saya boleh nampak
mukanya tetapi dari sebelah tepi sahaja. Penunggang motosikal itu cuba
mengayun kayu yang dipegangnya. Positionnya seperti mahu pukul ke arah
orang tua itu. Ia berlaku beberapa kali. Saya nampak penunggang
motosikal menjolokkan kayu itu ke arah dada orang tua itu. Orang tua
itu kelihatan berundur ke belakang ke arah keretanya. Saya rasa cemas
pada masa itu. Sebab saya takut mungkin penunggang motosikal itu akan
mengapa-apakan orang tua itu. Kemudian saya lihat orang tua itu dalam
keadaan takut dan cemas. Dia cuba menenangkan penunggang motosikal itu.
Dia menunjuk tangannya dan bercakap. Saya tak dapat dengar.

Kemudian saya terdengar satu das tembakan. Saya nampak orang tua itu
tembak ke arah atas. Seterusnya penunggang motosikal itu tidak
berganjak dari situ. Dia kelihatan sangat marah. Dia ada juga menjerit
dengan kata, ‘Tembaklah, Tembaklah.’ Saya boleh dengar kerana dia
menjerit. Tingkap kereta buka separuh di sebelah kiri. Lepas beberapa
ketika saya terdengar satu lagi das tembakan di lepaskan oleh orang tua
itu. Masa di antara tembakan pertama dan kedua 6–7 saat. Sebelum
tembakan kedua dilepaskan oleh orang tua itu penunggang motosikal itu
mengayunkan kayu yang dipegangnya dalam posisi hendak pukul orang tua
itu. Ini berlaku satu saat sahaja. Kemudian saya lihat penunggang
motosikal itu berjalan ke arah motosikalnya dan dia rebah dekat dengan
motosikalnya. Terusnya orang tua itu terpinga-pinga. Dengan cara dia
memandang kiri dan kanan.

[55] In narrating the circumstances in which what he had witnessed was communicated to the accused, he said:

Saya sebenarnya terbaca surat khabar Utusan yang muka hadapanya
menceritakan tentang kes Dato Balwant di tuduh membunuh. Jadi saya rasa
Dato Balwant tidak bersalah kerana dia membunuh bukannya dengan niatnya
dari apa yang saya lihat. Saya telah menceritakan perkara ini kepada
kakak saya bernama Norzilah bte Ismail bagaimana perkara ini berlaku
dan dia bersependapat dengan saya. Kakak saya telah hubungi pihak Dato
Balwant melalui telefon. Saya tak pasti macam mana dia tahu no telefon
Dato Balwant. Semasa dia telefon saya tidak ada. Dia berkerja satu
syarikat dengan syarikat saya. Saya tak ingat bulan apa saya beritahu
kakak saya tetapi dalam tahun 2002. Beberapa hari selepas kakak saya
hubungi Dato Balwant saya dihubungi  [*420]  di tempat kerja saya
oleh Dato Shafee, En Nimal dan En Rabinder Singh. Saya dan kakak saya
tak pernah jumpa dengan Dato Balwant. Sebelum ini saya dan kakak saya
tak kenal dengan Dato Balwant. Selepas saya ditemuduga oleh peguam saya
tidak ditemuduga oleh peguam lain. En Yusof dalam kereta saya adalah
pelanggan saya. Saya kenali dia hanya pada hari itu. Saya tak kenal
nama penuhnya. En Yusof hendak ke Brickfields. Saya hendak pergi ke
Bangsar. Kita ke bank dahulu di Bangsar.

[56] In his cross-examination, DW4 said that Syarikat NZ belongs to his brother-in-law and that his sister (DW6) works with him. In testifying on his meetings with defence counsel, he said:

Saya tahu tentang kejadian ini selepas saya baca akhbar dan OKT dituduh
di mahkamah. Peguam jumpa saya beberapa hari selepas keluar akhbar.
Saya jumpa Dato Shafee beberapa kali. Saya ditemuduga oleh Dato Shafee.
Lepas itu statement saya diambil oleh pihak polis. Saya tidak laporkan
kepada polis pada masa kejadian sebab saya rasa kes ini dapat
diselesaikan dengan bahawasanya Dato Balwant tidak disabitkan dengan
kesalahan. Saya belum cukup bersedia untuk memberitahu pihak polis.
Maksud saya ialah untuk mengingati semula peristiwa. Sekurang-kurangnya
saya bersedia untuk memberi keterangan kepada peguam. Saya bersedia
apabila saya berjumpa dengan peguam. Selepas itu saya pun bersedia
untuk memberi statement kepada polis. Saya rasa statement yang saya
beri kepada polis adalah sama dengan keterangan yang saya beri kepada
peguam. Sebelum perbicaraan peguam ada berjumpa dengan saya. Tujuannya
ialah supaya saya lebih bersedia. Maksud saya ialah kemungkinan saya
gugup di mahkamah. Peguam ada mencerita kepada saya berulang kali.

[57] He was then cross-examined on what transpired from the Railway Station onwards. He disagreed that this part of his evidence is fabricated. In answer to questions as to what happened at the scene of the incident, he said:

Apabila lampu isyarat tukar ke warna hijau dan kereta mula bergerak
saya nampak penunggang motosikal itu disebelah kiri selekoh untuk masuk
ke Jalan Maarof. Penunggang motosikal itu seperti sedang menunggu
kereta Mercedes itu. Dia menoleh ke belakang. Kemudian kereta Mercedes
bergerak. Penunggang motosikal itu mengekori kereta itu. Dalam keadaan
marah sebab dia mengayun tangannya dan mulutnya tak berhenti
berkata-kata ke arah Mercedes. Pada masa itu saya di sebelah kanan.
Motosikal di sebelah kiri belakang motosikal. Visor helmet itu tidak
terlalu gelap. Saya tak dengar apa dia cakap. Di situ berlaku kesesakan
jalan. Kereta bergerak perlahan.

Kemudian penunggang motosikal itu tidak kelihatan. Apabila sampai di
persimpangan Jalan Tempinis/Jalan Maarof kereta Mercedes dan kereta
saya telah berhenti. Saya ada sama lorong dengan kereta Mercedes itu.
Saya ternampak penunggang motosikal tadi sedang mematahkan dahan pokok
di Jalan Tempinis sebelah kiri dari longgokan dahan-dahan pokok yang
telah dipotong. Kemudian saya nampak penunggang motosikal menunggang
motosikal dan pusing balik ke arah Jalan Maarof dan berhenti di sebelah
kanan Jalan Tempinis. Saya nampak dia menanggalkan topi keledarnya lalu
berjalan menghampiri kereta Mercedes tersebut dengan memegang sebatang
kayu di tangannya. Kemudian penunggang motosikal berada rapat dengan
kereta Mercedes tersebut di sebelah kiri. Seterusnya saya nampak
seorang tua keluar dari kereta Mercedes itu. Kemudian berlaku
pertengkaran di situ di antara penunggang motosikal dengan orang tua.
Penunggang motosikal itu dalam keadaan sangat marah. Dia mengangkat
atau mengayunkan kayu yang  [*421]  dipegangnya dalam posisi hendak
mahu memukul. Kemudian saya nampak orang tua itu seperti cuba
menenangkan penunggang motosikal tersebut. Penunggang motosikal itu
dalam keadaan sangat marah. Selepas itu saya dengar satu tembakan dari
orang tua itu. Dia telah menembak ke arah atas. Saya fikir dia berbuat
demikian untuk memberi amaran kepada penunggang motosikal itu. Kemudian
penunggang motosikal itu tidak bergerak dari tempatnya dan berkeadaan
lebih marah serta bengis. Saya ada dengar dia menjerit dengan berkata, ‘
Tembaklah, tembaklah.’ Selepas orang tua itu keluar dari kereta berlaku
pertengkaran. Saya ada nampak penunggang motosikal menjolokkan kayu
yang dipegangnya ke arah badan orang tua itu.

Selepas beberapa ketika itu saya nampak penunggang motosikal cuba
mengayunkan kayu yang dipegangnya seperti posisi yang hendak memukul.
Selepas itu saya dengar satu lagi das tembakan. Penunggang motosikal
itu berkeadaan lemah menuju ke arah motosikalnya dan dia rebah
berhampiran motosikalnya. Pada ketika itu saya nampak orang tua dalam
keadaan terpinga-pinga.

[58] In the concluding part of his cross-examination, he said:

Saya tidak setuju bahawa saya datang ke mahkamah untuk memberi
keterangan yang tidak benar. Saya tak setuju selepas tembakan pertama
si mati pergi untuk mengambil kayu. Saya langsung tak setuju bahawa
selepas itulah si mati ditembak apabila dia berada 10 kaki jauh dari
OKT dan kayu pada masa itu berada di bawah. Saya kata saya tak pasti
sama ada kayu mencecah badan OKT. Pada masa itu si mati tidak pakai
helmet.

[59] In his re-examination, DW4 said:

Saya tahu tentang kejadian selepas kejadian OKT dituduh di mahkamah.
Selepas saya tahu OKT dituduh kakak saya yang menggalakkan saya menjadi
saksi. Saya membaca balik surat akuan kenyataan saya dengan peguam
supaya saya tidak gugup di mahkamah. Itu sahaja. Surat akuan dibuat di
hadapan Pesuruhjaya Sumpah dan seorang peguam. Peguam itu bukan dari
firma Dato Shafee.

Selepas kejadian pada hari itu saya masih sempat berurusan di Arab
Malaysian Finance. Saya sampai sana di counters 4.30–5.00 petang.
Pejabat dalam buka. Bank di luar tutup. Saya boleh masuk. Ini kali
pertama saya lihat kejadian macam ini. Saya ada menunggang motosikal
lama. Motosikal EX5 ada gear 5 dan 4. Kalau accelerator ditinggalkan
motosikal masih lagi berjalan. Saya tahu ada accelerator yang tidak
lari balik.

Orang tua keluar dari kereta. Dia keluar seperti keadaan yang terdesak
dan tak kemas. Macam ditarik keluar. Sebab kedudukan motosikal rapat
dengan kereta Mercedes di sebelah pintu depan. Cara OKT keluar
seolah-olah dia didesak. Apa yang saya nampak saya cerita di mahkamah.
Saya tidak lihat kejadian dari Mahkamah Syariah secara berterusan.
(Kakak saksi Norsilah bte Ismail – dicamkan)

[60] DW5 said that on 7 June 2002, she was driving Mercedes car bearing registration number WD5 along Jalan Raja towards the Railway Station. The accused was in the car. When they were in front of the Railway Station the deceased who was riding a motorcycle overtook them on the left. Then a motor car came into her lane. She hooted. The car went back to its lane. When she stopped at the traffic light the deceased came towards her on his motorcycle against the flow of traffic. He was angry and abusive. He uttered  [*422]  the words, ‘Bengali busuk, Bengali bitch, Bengali pukima’ at her. When the traffic turned green he sped off and was waiting at the bus stop at the Sulaiman Building. He signalled to her to pull up to the left. She did not stop. She then said:

As I was driving slowly, he was on my left at the back. I could see
from the rear view mirror he was not wearing the helmet. I heard some
knocking sounds. Not too loud. He did that for a while. I kept moving
slowly. As we were nearing the Museum, he knocked the car and sped off.
Then he was out of sight again. I thought he had gone and was relieved.

[61] DW5 said that she stopped at the Jalan Travers/Jalan Brickfields junction as the traffic light was showing red. As she said:

I was about seven cars away. The motorcyclist came back again. He made
a U-turn at the back of the car and came to the passenger side of the
car. He knocked hard at the window with his hand. The accused put the
window down and said that the horn was not meant for him. He said, ‘
Mari turun lawan. Mari turun lawan.’ The accused said, ‘I tak mahu
lawan. Kalau mahu lawan mari ke polis station.’ At the mention of the
word police, he got more angry. He was abusive. The light turned green.
He sped away. He was out of sight.

[62] DW5 then stopped at the junction of Jalan Bangsar/Jalan Maarof as the traffic light was red. As she said:

We were on the left lane. There I saw the motorcyclist waiting on the
left side of the road. He had not crossed the road yet. He was almost
in front of me. The light was red. He was abusing and asked accused to
put the window down. The accused did not. He was very angry. When the
light turned green he was in front of me. So I could not move till
someone hooted from the back. Then he moved.

[63] When DW5 was driving along Jalan Maarof on the left the deceased was in front. He looked angry and was looking back at their car. At the Petronas Petrol Station, she signalled to turn into Jalan Tempinis. The deceased then turned into Jalan Tempinis before them. The accused told her to put off the indicator and go straight to prevent the deceased from following them to their house. In relating what transpired at the scene of the incident, she said:

I saw him picking up a stick from the left side of Jalan Tempinis. My
car was half way on the Jalan Tempinis junction. I had to stop as the
traffic had stopped. He picked the stick, made a U-turn there and went
to the right side of Jalan Tempinis. He had the stick. He came back to
the junction. He got down from the motorcycle. He took his helmet off
and left it on the motorcycle. With the stick in his right hand he came
towards my car. He looked angry. He came to the accused’s side. He
kicked the tyre. He came to the left window and knocked hard with the
hand. Dato put the window down. Again he said, ‘You bloody Bengali.
Mari turun lawan.’ Dato said, ‘Saya tak mahu lawan. Mahu lawan pergi
polis station.’ It was at this stage he became angry and violent. He
opened the door suddenly and dragged him out of the car. He pulled him
about 4ft away from the car up Jalan Tempinis. I saw him swung the
stick and was trying to hit Dato’s hand or face. Dato tried to ward off
the blow but it landed on the upper left arm. I did not do anything. I
next saw him jabbing Dato’s chest with the stick. I could see Dato
retreating as he was being jabbed. Dato tried to tell him something to
calm him down. He kept  [*423]  on jabbing him. Dato kept
retreating till he came closer to the car. I saw the deceased very
violent and Dato was shaken up. He was against the car. He could not
move anymore. I saw Dato lifted his shirt. I assume he was showing the
gun. When he lifted the shirt he came more aggressive and jabbed again.
I could hear the words, ‘Tembaklah, tembaklah.’ He was jabbing Dato
harder. I saw Dato pull the gun and heard a shot. Next he became more
violent and aggressive. He did not retreat. Dato was saying something
and was begging him not to hit him. It was a faint voice. The deceased
kept on jabbing Dato and heard another shot.

When I heard the second shot the deceased was 4–5ft from the accused.
Just before the second shot the deceased was about to swing the stick
at accused. When all this was happening I was frightened. I thought I
was going to lose my dad. The deceased was behaving like a mad man.

The deceased stood for a while. Reaching his motorcycle he fell.
(Witness referred to P4) This is where he fell. P4 C and D shows the
motorcycle nearest to him. That was where he parked it.

I then drove the accused to the Pantai Police Station where he lodged a
report. (P11 shown to witness) This is the kind of stick the deceased
was using. The accused was shivering and was in a state of shock. I
have never seen him in that condition before. He showed me the upper
left arm and said it was painful. He complained of pain on the chest.

[64] In her cross-examination, DW5 said that the deceased had confronted them from the Railway Station to Jalan Tempinis at least four times. As she said:

We managed to avoid him. At Jalan Travers/Brickfields junction he said,
‘Mari lawan.’ The accused said, ‘Kalau mahu lawan pergi ke polis
station.’ This was the third time he confronted us. We did not go to
the police station. The fourth time was when we were at the Jalan
Maarof junction. We ignored him and proceeded. The traffic along Jalan
Maarof was moving but very slow. There is a traffic light at the
mosque. The jam was caused by the traffc light.

[65] DW5 said that she saw the deceased going into Jalan Tempinis and coming back. She could not turn into Jalan Tempinis to avoid him as she had passed the junction and the traffic was heavy. On being questioned on the events that led to the shooting, she said:

I knew that the accused had a gun. I did not give the accused any
assistance. The accused was standing outside the car. I could see his
whole body. He was dragged about five feet away from the car. I could
see him from his waist upwards. From below it was blocked by the car.
The accused lifted the shirt and I heard the shot. When he fired the
first shot there was nobody else there. Only the cars. The time between
the first shot and the second shot was about 10 seconds. Just before
the second shot the deceased was on the left of the car at an angle.
The accused was against the car on the left-hand side. They were almost
facing each other. After the first shot and before the second shot the
deceased was very aggressive and angry. The accused was pleading with
him not to hurt him. The accused was not facing me at that time. At
this point of time, my car was holding up the traffic. I do not
remember whether there was a car in front of me. When we reached the
junction the traffic was not moving. Before reaching that place, the
traffic was moving slowly.

The stick was on the chest of the accused. He could not have got back
into the car. It all happened very fast. I was scared I would lose
accused. I was too frightened to do anything.

[*424]

After the first shot I did not really notice whether there were people
there. I deny that I did not assist accused as he was in a better
position with a gun. I deny that accused came out of the car by himself
holding the gun. I deny that he purposely came out of the car to
confront the deceased. I did not see the firing of the second shot. The
accused went to the place where the deceased was lying. After that we
went to Balai Polis Pantai. I carry the handphone of the accused. I did
not make any calls to the police. I did not call for the amblance. I
deny that after the first shot the deceased ran to the other side of
the road and came back with the stick. I deny that the deceased did
that to protect himself.

[66] She then continued:

I was worried about the chest pain of accused as he is a heart patient.
He instructed me to go to the police station. Just before the second
shot I saw deceased swinging the stick. I did not see it touching
accused. The left front door of the car was open. The deceased was
standing against the back door of the car. The deceased was in front of
the car at an angle. I deny that distance between accused and deceased
at that time was about 10 feet. I deny that deceased was swinging the
stick up and down. I deny that when his hand was down the second shot
was fired.

[67] In her re-examination DW5 said that from the time the accused was pulled out till the firing of the second shot he was within striking distance by the deceased.

[68] DW6 said that in the late afternoon of 7 June 2002, her husband instructed DW5, her younger brother, to send some documents to Arab Finance at Bangsar. He left at about 4pm with Yusof. She then said:

DW5 pulang ke pejabat lebih kurang 6.00. Dia menceritakan tentang
kejadian yang dia lihat berlakunya tembakan di Bangsar.

Sebulan atau dua selepas itu saya ada terbaca di surat khabar tentang
seorang Dato Balwant Singh. Dato Balwant didakwa membunuh dalam kes
tembak di Bangsar yang mana DW5 ada cerita pada saya. Kalau berpandu
pada cerita adik saya saya rasa Dato Balwant tidak bersalah. Jadi saya
nasihatkan adik saya untuk memberi keterangan yang benar mengenai
kejadian itu. Pada mulanya adik saya takut untuk menjadi saksi. Atas
nasihat saya saya hendak dia menunjukkan keadilan dalam kes Dato
Balwant. Lepas itu dia bersetuju menjadi saksi. Saya cuba mencari no
telefon Dato Balwant sendiri melalui buku panduan telefon. Saya sekali
dial dan saya dapat pejabatnya. Mula-mula telefon saya dijawab oleh
seorang perempuan. Kemudiannya disambungkan kepada seorang lelaki. Saya
tidak tahu nama kedua-dua orang itu. Saya beritahu kepada lelaki itu
bahawa adik saya boleh menjadi saksi kerana dia melihat kejadian itu.
Saya ada memberi nombor telefon office saya.

Beberapa hari kemudian saya dihubungi oleh Dato Shafee sendiri dan En
Rabinder Singh. Saya tak ingat nama seorang lain. Mereka datang ke
pejabat saya untuk mendapat keterangan dari adik saya sendiri. Selepas
itu saya serahkan perkara itu kepada peguam dan adik saya. Saya atau
adik saya tak buat laporan polis. Saya tahu beberapa bulan kemudian
polis ada ambil statement dari adik saya. Saya pergi bersama-sama
dengan adik saya. ASP Thomas Woon yang ambil statement.

[69] In her cross-examination, DW6 said that DW4 told her of the incident after he returned to the office. As she further said:

[*425]

Saya setuju saya tidak tahu apa yang diceritakan oleh adik saya benar
atau tidak sebab saya tidak ada di tempat kejadian. Apa yang
diceritakan oleh adik saya adalah lebih kasihan kepada OKT. Oleh sebab
itu saya rasa simpati kepada OKT. Saya tidak telefon polis kerana Dato
Balwant telah didakwa. Saya tidak tahu jika Dato Balwant telah didakwa
saya masih boleh memberitahu polis. Saya tidak tahu prosedur itu. Ini
adalah kali pertama pengalaman saya. I took the initiative untuk
memberitahu Dato Balwant.

Peguam datang ke pejabat saya. Selepas itu saya dipanggil oleh ASP
Thomas. Memang benar adik saya tidak mahu datang ke mahkamah untuk
memberi keterangan bagi pihak pembela. Saya yang menyuruhnya datang ke
mahkamah.

Saya tak kenal OKT. Saya beria-ia menyuruh adik saya datang sebab saya
kasihan kepada OKT. Kalau ikut cerita tertuduh tidak salah. Saya tidak
kenal si mati.

Dalam urusan saya saya ada buat agreement. Saya tiada urusan dengan
firma peguam. Hanya dengan bank.

Tujuan saya tampil ke hadapan bukan untuk mengharap sesuatu.

[70] In her re-examination, she said:

Saya percaya dengan cerita adik saya sebab saya percaya adik saya. Bila
dia balik dia nampak tidak biasa. Dalam keadaan terkejut. Saya
nasihatinya datang ke mahkamah. Saya tidak paksa dia.

[71] DW2 said that he received a telephone call from the accused at about 4.45pm to 4.50pm. As he said:

Over the phone he told that he had been assaulted by a male Indian and
was injured on his left upper arm and chest. He then informed me that
he had no alternative but to shoot the assailant. He said that he was
at the Pantai Police Station. He asked me to go there. He informed me
that the Indian man assaulted him with a stick.

I arrived at the Pantai Police Station at about 6.15pm. When I arrived
at the police station, I saw Dato Balwant and Ranjit Kaur at the
Inquiry Office of the police station. Dato Balwant informed me that he
had lodged a police report. He showed me the injuries on the left upper
arm and the chest. When I first saw him he appeared to be flustered and
concerned. He appeared worried and was almost in a state of shock. He
then explained to me what had occurred that evening. He said that he
was on his way home. (DPP objects as this is hearsay) D/C says he has
no further questions.

[72] In his cross-examination, he said that what he had told the court is what DW1 had told him.

[73] DW3, a doctor attached to the University Hospital, examined the accused at about 11pm on 7 June 2002. As he said:

He told me he was assaulted by a man with a wooden stick. He said that
the man poked him on his chest and hit him on the left arm. I examined
the patient. On his left arm I found redness on the outer side of the
arm. It is approximately 5 cm in diameter. It did not have a distinct
margin. (P11 shown to witness) The injury could have been caused by any
blunt object. It is also consistent with having been caused by this
stick. He had an abrasion wound on his chest. (P41 shown to witness) It
was at the centre of the chest over the sternum and over a scar. It was
a by-pass scar. The abrasion was a breach of the skin. It could have
[*426]  been caused by a blunt object. It was 1cm in diameter.
(Witness shows the abrasion in P41) It could have been caused by being
poked with P11.

[74] In his cross-examination, he said that the accused had redness on the arm which is not consistent with two hard blows. In his re-examination he said:

The two injuries were consistent with the complaint made by the
accused. I do not know the amount of force used on accused. If the two
blows landed on the same spot then the injuries found will be
consistent with the two blows. If the arm is moving the injury will not
conform to the shape of the stick. If the arm is not moving it will
take the full blow. If the arm is moving it may not take the full blow.
Not all serious injuries will have an open wound.

In the course of my duties, I have seen many assault cases. The accused’
s injuries are consistent with an assault case. The accused was
disturbed and very anxious.

[75] The defence then closed its case. Both parties made their submissions. As the submission of the prosecution focussed principally on the credibility of some of the defence witnesses I consider it necessary to highlight the law relating to the manner of assessing the veracity of a witness. As I said in Public Prosecutor v Dato’ Seri Anwar bin Ibrahim (No 3) [1999] 2 MLJ 1, the Privy Council has stated that the real tests for either accepting or rejecting the evidence of a witness are how consistent the story is with itself, how it stands the test of cross-examination, and how far it fits in with the rest of the evidence and the circumstances of the case (see Bhojraj v Sitaram AIR 1936 PC 60). It must, however, be observed that being unshaken in cross-examination is not per se an all-sufficient acid test of credibility. The inherent probability or improbability of a fact in issue must be the prime consideration (see Muniandy & Ors v Public Prosecutor [1966] 1 MLJ 257). It has been held that if a witness demonstrably tells lies, his evidence must be looked upon with suspicion and treated with caution, but to say that it should be entirely rejected would be to go too far (see Khoon Chye Hin v Public Prosecutor [1961] MLJ 105). It has also been held that discrepancies and contradictions there will always be in a case. In considering them, what the court has to decide is whether they are of such a nature as to discredit the witness entirely and render the whole of his evidence worthless and untrustworthy (see De Silva v Public Prosecutor [1964] MLJ 81). The Indian Supreme Court has pointed out that one hardly comes across a witness whose evidence does not contain a grain of untruth or at any rate exaggerations, embroideries or embellishments (see Ugar v State of Bihar AIR 1965 SC 277). It is useful to refer to Public Prosecutor v Datuk Haji Harun bin Haji Idris (No 2) [1977] 1 MLJ 15 where Raja Azlan Shah FJ (as His Highness then was) said at p 19:

… In my opinion, discrepancies there will always be, because in the
circumstances in which the events happened, every witness does not
remember the same thing and he does not remember accurately every
single thing that happened …. The question is whether the existence of
certain discrepancies is sufficient to destroy their credibility. There
is no rule of law that the testimony of a witness must either be
believed in its entirety or not at all. A court is fully competent, for
good and cogent reasons, to accept one part of the testimony of a
witness and to reject the other.

[*427]

[76] In the absence of any contradiction, however, and in the absence of any element of inherent improbability, the evidence of any witness, whether a police witness or not, who gives evidence on affirmation, should normally be accepted (see Public Prosecutor v Mohamed Ali [1962] MLJ 257).

[77] As the prosecution submission was mainly centred on the credibility of the accused and DW5, I shall now consider the main aspects of their submission and other significant features later.

(i) The accused

[78]

The effect of exhibit D43

[79] The defence tendered exh D43 for the purpose of corroborating the testimony of the accused through PW12 in the course of the case for the prosecution. It is his statement to the police. It reveals that it does not in fact corroborate but instead certain parts of it contradict the evidence of DW1. The relevant part of it reads as follows:

Lepas tembakan dilepaskan, lelaki itu lagi tolak saya dengan kuat
dengan kayu itu dan tangan saya pun turun dan saya percaya saya telah
tertekan picu senjatapi yang menyebabkan satu das tembakan dilepaskan.
Masa itu saya masih ingat bahawa tembakan kedua juga dilepaskan ke arah
langit kerana saya tidak nampak lelaki itu dan beraksi macam kena
tembak dan dia telah berjalan balik ke motosikalnya.

[80] The prosecution made an issue of the contradictory part and said that it shows that the accused is not a truthful and credible witness and therefore his evidence should not be relied upon. It was argued that since the accused has admitted making the statement there was no necessity to comply further with s 145 (‘s 145’) of the Evidence Act 1950 (‘the Act’) to explain the contradiction. In support the prosecution referred to Bhagwan Singh v The State of Punjab (1952) SCR 812 where Bose J said at pp 819-820:

Resort to s 145 would only be necessary if the witness denies that he
made the former statement. In that event, it would be necessary to
prove that he did, and if the former statement was reduced to writing,
then s 145 requires that his attention must be drawn to those parts
which are to be used for contradiction. But that position does not
arise when the witness admits the former statement. In such a case all
that is necessary is to look to the former statement of which no
further proof is necessary because of the admission that it was made.

[81] It was also argued that exh D43 amounts to an admission under s 17 of the Act and thereby amounts to substantive evidence. In support reference was made to Bharat Singh v Bhagirathi AIR 1966 SC 405 where it was held that where the previous inconsistent statement amounts to an admission duly proved it can be used without being put to the witness for an explanation. The prosecution further argued that the fact that the accused had admitted making exh D43 makes it evidence against him. In support reference was made to R v Gillespie (1967) 51 Cr App R 172 where Winn LJ said at p 177:

As it seems to this court, if a document is produced to a witness and
the witness is asked: ‘Do you see what that document purports to record?
’ the  [*428]  witness may say: ‘I see it, I accept it as true,’ in
which case the contents of the document became evidence against him: or
he may say: ‘I see what is there written, I do not accept that as true,
whereupon that which is purported to be recorded in the document is not
evidence against that person who has rejected the contents; it becomes
what one might call non-evidence, the document itself being nothing but
hearsay.

[82] A preliminary matter that must be resolved is whether exh D43 is admissible. In order to decide the question whether certain evidence is admissible, it is necessary to look to the object for which it is produced and the point it is intended to establish for it may be admissible for one purpose and not for another (see Taylor v Williams 3 B & Ad 845). Exhibit D43 was  tendered to corroborate the evidence of the accused and it must therefore satisfy the requirements of s 157 of the Act (‘s 157’) which reads as follows:

In order to corroborate the testimony of a witness, any former
statement made by him whether written or verbal, on oath, or in
ordinary conversation, relating to the same fact at or about the time
when the fact took place, or before any authority legally competent to
investigate the fact, may be proved.

[83] In considering the admissibility of a former statement under s 157, it is significant to realize the stage of the trial at which it should be tendered and the manner of adducing it in evidence. In dealing with the proper stage at which evidence in corroboration can be admitted under s 157, Sarkar on Evidence (15th Ed) Vol 2 says at p 2282:

It is doubtful whether s 136 gives the court discretion to allow
evidence to corroborate witnesses to be given under s 157 before the
witness himself is examined. But, in any case, such evidence can be
admitted only very rarely and for special reasons to be recorded by the
judge ( Ml Myin vR, 5 LBR 4:9 Cri LJ 576). Although ordinarily,
before corroborative evidence is admissible the evidence sought to be
corroborated must have been given, yet the court has no doubt a
discretion to allow evidence under s 157 to be given out of order. Such
discretion should be rarely used. The course is not only inconvenient
but likely to cause the judge or jury to give undue weight to the
hearsay evidence of corroborating witnesses ( Shwe Kin v R , 3 LBR
240:5 Cri Lj 411; Nistarini v Nando Lal , 5 CWN xvi).

[84] Thus the proper stage of the trial at which a former statement must be proved is ordinarily after the witness whom it is intended to corroborate has given evidence. Exhibit D43 was referred to the accused at the close of his examination-in-chief. That is appropriate. But it does not amount to proof of exh D43. Former statements under s 157 must be proved by anyone to whom it was made (see Heymerdinguer v R 58 IC 344). The Law of Evidence by Monir (10th Ed) Vol 2 in referring to this case says at p 1496:

If the statement was reduced into writing, it must be proved by the
production of the record and by evidence of the person who recorded it.
A deposition as well as a first information report is a matter required
by law to be reduced into writing. Therefore where the statement was
made in the form of a deposition or a first information report to the
police, oral evidence will be inadmissible and the statement must be
proved under s 91 by the production of the record.

[*429]

[85] Similarly Field’s Law of Evidence (12th Ed) Vol 5 says at p 4924:

It is settled law that a person cannot corroborate himself. But if, in
support of a person’s evidence, it is proved from another source that
he did make statement of a kind similar to his evidence then the fact
thus proved may be taken as corroborative of such person’s statement (
King v Nga Myo AIR 1938 Rang 177).

[86] If necessary, a witness will be allowed to be recalled to give evidence under s 157 after the person sought to be corroborated has given his evidence (see Nistarini v Nando Lal 5 CWN xvi). In Muthu Goundan v Chinniah AIR 1937 M 86, corroborative evidence given before the giving of evidence sought to be corroborated, was ruled out. PW12 was not recalled to formally tender it in evidence after the accused had given evidence on it. The fact that the accused admitted having made exh D43 and said that it is similar to his evidence does not thereby make it admissible. It only adds weight to the evidence of the person who gives evidence in corroboration (see Ramratan v State AIR 1962 SC 424; Misri v Emperor AIR 1934 S 100). Thus, exh D43 has not been properly proved by the defence and is therefore inadmissible. It follows that the prosecution submission on the effect of the defence having adduced contradictory evidence must collapse. I pause to refer to Public Prosecutor v Lin Lian Chen [1992] 2 MLJ 561 where Edgar Joseph Jr SCJ in dealing with the admissibility of a cautioned statement which is exculpatory in nature in the course of the case for the prosecution said at p 569:

In this, we consider, the trial judge was entirely correct for even
though the recording officer had not been called for the prosecution,
the statement was that of the respondent who had personal knowledge of
the facts stated therein and who had authenticated it by signing it. In
other words, it was the respondent who was the author thereof and who
had himself wished it to be admitted, it being acknowleged by him in
the cautioned statement itself, that it was made voluntarily after due
administration of the statutory caution.

[87] This proposition of law cannot be disputed. However, it must be observed that in that case the statement was not introduced in evidence under s 157 but for different purposes. Any such extension of the rule to proof of a previous statement under s 157 would amount to the witness corroborating himself. It is for that reason that the person to whom the statement was made must be called to tender it. I interpolate to add that at the close of the case for the prosecution I had informed parties that exh D43, tendered in evidence through PW12, was inappropriately proved at that stage as it ought to have been done so only after the witness it is meant to corroborate has given evidence. Accordingly, I had ruled that exh D43 could not be admitted at that stage and that it can be used by the defence only at the appropriate stage.

[88] Notwithstanding my primary finding I shall now consider the legal status of exh D43 if it can be argued that proof of it by PW12 in the course of the case for the prosecution is sufficient. It is of critical importance to remember that s 157 renders the former statement of a witness admissible only to corroborate the evidence given by him in court. The word ‘corroborate’ is defined in Black’s Law Dictionary as:

[*430]

To strengthen; to add weight or credibility to a thing by additional
and confirming facts or evidence. The testimony of a witness is said to
be corroborated when it is shown to correspond with the representation
of some other witnesses, or to comport with some facts otherwise known
or established.

[89] It is therefore clear that s 157 permits the former statement of a witness to be admitted for the purpose of strengthening or confirming his evidence in court and certainly not to contradict such evidence. In Karthiyayani & Anor v Lee Leong Sin & Anor [1975] 1 MLJ 119, it was held that a former statement of a witness is admissible to corroborate him if it is consistent with the evidence given by him in court. Where, therefore, there is nothing in a witness’ evidence in court which may be corroborated by his former statement, the statement is not admissible (see Misri v Emperor AIR 1934 S 100). Accordingly, it was held in In re Grandhe Venkatasubbiah (1925) 86 IC 209 that a former statement is not admissible under s 157 of the Indian Evidence Act (similar to our s 157) when it does not corroborate any evidence given by the witness in court. It must also be noted that it is only those parts of a statement which are necessary to corroborate a witness that can be admitted under s 157 (see Mt Hakima v Mt Jiandi AIR 1927 Sind 209). Where therefore a former statement is contained in a lengthy document it would be prudent to mark those parts that are to be used as corroborative evidence. If this practice had been followed in this case, the contradictory part of exh D43 would certainly have opened the eyes of the defence. The corollary is that since the relevant part of exh D43 contradicts the evidence of the accused it is not admissible in evidence under s 157. It follows that even on the alternative approach exh D43 is not admissible with the same result as I have explained earlier.

[90] When I drew the attention of the prosecution to the line of argument, I have adopted the learned Deputy Public Prosecutor contended that exh D43 is also admissible under s 113 of the Criminal Procedure Code (‘s 113’) and must therefore be considered. Section 113 provides for the admissibility of a statement made to the police by an accused and for its use for the purpose of impeaching his credit. The first part deals with the admissibility of a statement to the police. Evidence is described as admissible if, in addition to being relevant, it is not disqualified by some exclusionary rule (see Evidence: Proof and Practice by Graham Roberts at p 73). Relevance, however, does not result in evidence being admissible: it is a condition precedent to admissibility (see R v Turner [1975] 1 All ER 70). Not all admissible evidence is universally relevant (see R v Kilbourne [1973] AC 729). That is not the end of the matter. Evidence which is relevant and admissible must be proved before it can be considered by the court. In further elaboration on the relationship between admissibility and proof, I refer to Sarkar on Evidence (15th Ed) Vol I p 87:

The distinction between ‘proof’ and ‘relevancy’ should have to be borne
in mind. In a trial the first question that presents itself is — What
facts will a party be allowed to lay before the court. This is a matter
of relevancy and is determined by the pleadings or the facts in issue.
The next question is — How will the court allow the party to prove
those admissible facts? This is a matter of proof. Part I of the Act
containing ss 6–55 deals with the relevancy of facts and Part II deals
with their proof.

[*431]

[91] In commenting on the improper proof of a fact, Field’s Law of Evidence (12th Ed) Vol I says at p 421:

Facts which are not properly proved cannot be considered by the judge
and cannot form the basis of a judgment.

[92] And at p 423:

If the Evidence Act prescribes a particular manner in which evidence is
to be given, evidence must be given in that manner and in no other
manner.

[93] Thus, s 165 of the Act provides that it is only those facts which are declared to be relevant and duly proved which can be the basis of a judgment (see Miyana Hasan Abdulla v State of Gujarat AIR 1962 Guj 214; Sris Chandra Nandy v Rakhlananda AIR 1941 PC 16). It is therefore clear that a fact which is relevant and admissible must be proved in the manner prescribed in the Act, if any. In the case of a previous statement, like a statement to the police, specific provisions have been prescribed in the Act for its manner of proof like, for instance, ss 145 and 157. These provisions must be followed before a previous statement can be used in evidence. The corollary is that a police statement under s 113 is admissible only if it satisfies the requirements of proof of, inter alia, ss 145 and 157. It follows that the argument of the learned deputy public prosecutor cannot be sustained.

[94] The resultant matter for determination is whether the prosecution can make use of exh D43 since it is inadmissible for the purpose in respect of which it was tendered by the defence. This raises the broader issue of whether evidence which is inadmissible can be used for another purpose. In order to resolve this issue, I find it necessary to refer to Cross on Evidence (6th Ed) where it says at p 54:

If evidence is admissible for one purpose, it cannot be rejected on the
ground that it is inadmissible for some other purposes. It is desirable
that in such circumstances the two purposes are kept clearly
distinguished in the mind of the trier of fact.

[95] Wigmore described the principle involved as one of multiple admissibility. As this may indicate that evidence may be admissible for more than one purpose, Ormiston JA has suggested ‘multiple relevance and limited admissibility’ as sounder; the evidence is relevant for several purposes but it is admissible for only one purpose or for a limited number of purposes (see R v Georgiev (2001) 119 A Crim R 363). Thus if a wife petitions for divorce on the ground of her husband’s adultery with a named woman, and she calls a witness to prove an admission of adultery by the respondent the evidence is admissible in order to establish the husband’s guilt because admissions may always be proved against their maker under an exception to the rule against hearsay, and the evidence is admissible although the rule prevents it from being used against the named woman. Accordingly, a court may find that A’s adultery with B is established although B’s adultery with A is not proved (see Rutherford v Richardson (1923) AC 1; Moreton v Moreton (1937) 1 All ER 470). It is a rule that is fraught with danger. As Tindall CJ said in Willis v Bernard (1932) 8 Bing 376 at p 383:

[*432]

No doubt it renders the administration of justice more difficult when
evidence which is offered for one purpose or person, may incidentally
apply to another; but that is an infirmity to which all evidence is
subject, and exclusion on such a ground would manifestly occasion
greater mischief than the reception of the evidence.

[96] I must point out that the rule of multiple admissibility that I have discussed thus far refers only to evidence which is properly on record for one purpose for which it is admissible and which is inadmissible for another purpose. However, in the case at bar exh D43 has been ruled as inadmissible for the purpose in respect of which it was tendered and marked as an exhibit and is sought to be used for another purpose. Evidence that is inadmissible remains inadmissible (see Goh Beng Seng v Dol bin Dolah [1970] 2 MLJ 95; Saludin bin Surif v PP (1997) 3 MLJ 317; Noliana bte Sulaiman v PP [2000] 4 MLJ 752). That, to my mind, does not mean that it cannot be used for another purpose. If it is desired to be so used it must, however, satisfy the rules of admissibility of the other purpose in respect of which it is intended to be used. It is only then that it can be brought back on record in accordance with law in view of the earlier ruling on its inadmissibility. This is logical following the established rules relating to the admissibility of documentary evidence. It falls upon the party seeking to produce a document to show that it is admissible (see Tsia Development Enterprise Sdn Bhd v Awang Dewa [1984] 1 MLJ 301). It is the responsibility of the party relying on a document to ensure that it is properly tendered, proved and thereafter marked (see Chong Khee Sang v Pang Ah Chee [1984] 1 MLJ 377; Wan Nafi bin Wan Ismail v Hajjah Lijah bte Omar & Ors [1996] 5 MLJ 534). Documents which have not been properly proved and admitted as such will have to be disregarded (see Public Prosecutor v Datuk Haji Harun bin Haji Idris & Ors [1977] 1 MLJ 180; AlliedBank (Malaysia) Bhd v Yau Jiok Hua [1998] 6 MLJ 1). However, in Lim Heng Soon & Anor v Public Prosecutor [1970] 1 MLJ 166, it was held that there was no substantial miscarriage of justice when an exhibit produced in court but not taken into custody by the court and marked as an exhibit was used as evidence. Ideally, therefore, the prosecution ought to have ensured that exh D43 was marked as a prosecution exhibit. Failure to do so does not deprive it of its evidential effect provided, of course, that its rules of admissibility with respect to the purpose for which it is intended to be used have been complied with. It is only then that exh D43 can be used by the prosecution.

[97] What therefore warrants consideration is whether the prosecution has fulfilled the rules of admissibility of exh D43 in order to use it. The first submission of the prosecution in its use relates to its effect on the credit and credibility of the accused. Credit is governed by s 145 read with s 155(c) of the Act while credibility is governed by s 146 of the Act. Both the concepts are inter-related. As Yong Pung How CJ said in Kwang Boon Keong Peter v Public Prosecutor [1998] 2 SLR 592 at p 602:

Nokes, in the fourth edition of An Introduction to Evidence at pp
407–408, sought to define and distinguish between credit and
credibility. The learned author stated that credit involves ‘
antecedents, associates, character, impartiality and consistency’ while
credibility concerns the ‘opportunities for  [*433]  a power of
observation of the witness, his accuracy for recollection, and capacity
to explain what he remembers.’ It can thus be deduced that the credit
of a witness refers to his character and moral reliability whereas the
credibility of a witness refers to his mental capacity and power to be
a witness of veracity.

There is a close relationship between the credit and credibility of a
witness. The credit or discredit relates to his credibility.

[98] His Lordship further said (at p 602) that if a witness’ testimony is inconsistent with a previous statement made by him that statement may be put to him in cross-examination to challenge his credit if the inconsistency will affect his credibility and likely standing with the trier of fact. That is the nexus between credit and credibility. In Nahar Singh v Pang Hon Chin [1986] 2 MLJ 141, it was held that where the credibility or character of a witness is impugned he should be given an opportunity of exculpating himself a breach of which is a violation of the elementary demands of natural justice. It is therefore clear that where the credibility of a witness is challenged on the basis of a previous inconsistent statement made by him he must be confronted with it. This would require compliance with s 145. In this regard, Sarkar on Evidence (15th Ed) Vol 2 says at p 2226:

Former contradictory or inconsistent statements of a witness can be
used under s 146 to shake his credit or test his veracity ( Bhagwan
Singh v S , A 1952 SC 214). With regard to previous inconsistent
statement, the law expressly requires that the witness’s attention must
first be drawn to such statements for the purpose of contradiction (ss
145 and 155 cl (3)).

[99] As exh D43, a previous statement of the accused, is in writing the relevant part of s 145 that is applicable is its sub-s (1) which reads as follows:

A witness may be cross-examined as to previous statements made by him
in writing or reduced into writing, and relevant to matters in question
in the suit or proceeding in which he is cross-examined, without the
writing being shown to him or being proved; but if it is intended to
contradict him by the writing, his attention must, before the writing
can be proved, be called to those parts of it which are to be used for
the purpose of contradicting him.

[100] It becomes immediately apparent that the sub-section contemplates two limbs. They are:

(a)   cross-examination of witness on the previous statement without it being
shown to him or being proved;

(b)   attention being drawn to witness to those parts of the previous
statement which are to be used for the purpose of contradicting him
before the writing can be proved.

[101] In commenting on the two limbs of the subsection, Thomas J said in Binay Kumar Singh v State of Bihar (1997) 1 SCC 283 at pp 290-291:

It is provided in the first limb of s 145 that a witness may be
cross-examined as to the previous statement made by him without such
writing being shown to him. But the second limb provides that ‘if it is
intended to contradict him by the writing his attention must, before
the writing can be proved, be called to those parts of it which are to
be used for the purpose for contradicting him’. There is thus a
distinction between the two vivid limbs, though subtle it may
[*434]  be. The first limb does not envisage impeaching the credit
of a witness, but it merely enables the opposite party to cross-examine
the witness with reference to the previous statements made by him. He
may at that stage succeed in eliciting materials to his benefit through
such cross-examination even without resorting to the procedure laid
sown in the second limb. But if the witness disowns having made any
statement which is inconsistent with his present stand, his testimony
in court on that score would not be vitiated until the
cross-examination proceeds to comply with the procedure prescribed in
the second limb of s 145.

[102] It would appear from the passage that I have reproduced above that the need to comply with the second limb arises only if the witness disowns having made the previous statement. With respect, I am unable to agree with that view. Nowhere does the second limb say that it is activated only if the witness disowns having made the previous statement. All that it says is that if it is intended to contradict the witness by his writing his attention must be called to those parts of it which are to be used for the purpose of contradicting him before the writing can be proved. The writing can be proved by an admission from the witness or calling persons to whom the statement was made. In both events the witness must be given an opportunity of explaining the inconsistency. In support, I refer to the celebrated case of Muthusamy v Public Prosecutor [1948] MLJ 57 where Taylor J said at p 59:

If the witness admits making the former statement, or is proved to have
made it, then the two conflicting versions must be carefully explained
to him, preferably by the court, and he must have a fair and full
opportunity to explain the difference.

[103] This becomes clear if it is appreciated that it is an elementary principle of law that if previous statements made by a witness are to be used for the purpose of contradiction he must be confronted with those statements and be given an opportunity of explaining any discrepancy. If a previous statement is to be allowed to be put in evidence against a witness in order to contradict him without giving him an opportunity to tender his explanation or to clear up the particular point of ambiguity or dispute it will be acting contrary to general principles of law (see Charandesi Debi v Kanai Lal AIR 1955 Cal 206). As the Privy Council said in Bal Gangadhar Tilak v Shrinivas AIR 1915 PC 7:

On general principles it would appear to be sound that if a witness is
under cross-examination on oath, he should be given the opportunity, if
documents are to be used against him, to tender his explanation and to
clear up the particular point of ambiguity or dispute. This is a
general, salutary and intelligible rule, and where a witness’
reputation and character are at stake, the duty of enforcing this rule
would appear to be significantly clear.

[104] Thus, in Ram Pratap v S AIR 1963 Pat 153, it was held that when the writer of a letter marked as an exhibit gives evidence, any endorsement on its back making a statement contradictory to the one made in court, cannot be used unless the witness’ attention is drawn to it. The manner of bringing the previous statement to the attention of the witness is important. As Bose J said in Bhagwan Singh v The State of Punjab (1952) SCR 812 at p 822:

[*435]

There can be no hard and fast rule. All that is required is that the
witness must be treated fairly and be afforded a reasonable opportunity
of explaining the contradictions after his attention has been drawn to
them in a fair and reasonable manner.

[105] It is not enough to say whether a particular exhibit is his previous statement (see Samuel v R AIR 1935 All 935; Raghuraj v R AIR 1934 All 956). Unless the particular matter or point in the previous statement is placed before the witness sought to be contradicted for explanation, the previous statement cannot be used in evidence for the purpose of contradiction (see Upendra v Phupendra 21 CWN 280; Muharram Ali v Barkat Ali AIR 1930 Lah 695; Panji v S AIR 1965 Or 205). In the circumstances, I am unable to agree that the case of Bhagwan Singh v The State of Punjab (1952) SCR 812 advocates the proposition, as argued by the prosecution, that when a witness admits making the previous statement there was no necessity to comply further with s 145. What that case says is that if the previous statement is admitted ‘… all that is necessary is to look to the former statement of which no further proof is necessary because of the admission that it was made.’ This simply means that the admission of the statement only makes further proof of it unnecessary. In support I refer to the The Law of Evidence by ERSR Coomaraswamy Vol II Book 2 where, in commenting on that case, it says at p 750:

If the witness admits the statement, no further proof is necessary.

[106] That does not mean that the witness is not entitled to an opportunity to explain the discrepancy as contemplated by s 145(1). As ERSR Coomaraswamy further says at p 752:

It is not sufficient to ask a witness whether he did or did not make a
certain statement to the sub-inspector unless the witness in answer to
the question admits that he made such a statement. In that case, if the
statement is contradictory of something else which the witness has
said, it is the duty of the cross-examiner to give the witness an
opportunity of reconciling his statement.

[107] In this case the contradictory part of exh D43 was not referred to the accused for an explanation. All that he said in cross-examination in answer to questions is:

When the statement was recorded the facts were fresh in my mind but I
was a bit confused.

[108] The failure by the prosecution to refer the specific contradictory part of exh D43 to the accused means that s 145(1) has not been complied with. It is a grave irregularity and renders the contradictory part of exh D43 inadmissible (see Tham Kishun v Kausal Kishore AIR 1958 Pat 294; Emperor v Ajit Kumar Ghosh AIR 1945 Cal 159; Emperor v Rasul Bux AIR 1942 Sind 122; Paul v State of Tripura (1993) 2 Gau LR 395). It cannot therefore be used for the purpose of contradicting the accused. On similar ground, the submission of the prosecution that exh D43 amounts to an admission and that it can be used without being put to the accused for explanation cannot be sustained. This is particularly important in view of the fact that the contradictory part is not similar to the evidence of the accused as claimed by him. The case of Bharat Singh v Bhagirati AIR 1966 SC 405, relied on  [*436]  by the prosecution, did not find favour with Ray CJ who said in Sita Ram v Ramchandra (1977) SC 1712 at p 1715:

Second, even if the admission is proved in accordance with the
provisions of the Evidence Act and if it is to be used against the
party who has made it ‘it is sound that if a witness is under
cross-examination on oath, he should be given an opportunity, if the
documents are to be used against him, to tender his explanation and to
clear up the point of ambiguity or dispute. This is a general salutary
and intelligible rule.’ (see Bal Gangadhar Tilak v Shrinivas
Pandit 42 Ind App 135 at p 147; AIR 1915 PC 7 at p 11). ……
Therefore, a mere proof of admission, after the person whose admission
it is alleged to be has concluded his evidence, will be of no avail and
cannot be utilized against him.

[109] In Muharram Ali v Barkat Ali AIR 1930 Lah 695, it was held that where an admission is not put to the party making it and the party making it is not examined on it under s 145 the admission is not legal evidence and cannot be used against the party making it. It follows that exh D43 cannot be used against the accused even as an admission in the absence of having afforded him an opportunity to explain the contradiction. In any event, the contradictory part of exh D43 is not an admission as it is exculpatory in nature.

[110] That leaves for consideration the prosecution’s reliance on R v Gillespie (1967) 51 Cr App R 172 to argue that exh D43 is evidence against the accused. It must be pointed out that the proposition of law enunciated in that case is applicable, as stated in the passage from that case referred to earlier, only when the witness sees what the document purports to record and accepts it as true. In that event it can be said that the witness is adopting it as part of his testimony and accordingly, it becomes evidence against him. In this case the accused said that his evidence in court is similar to what he had stated in exh D43 when it was shown to him. This, in my opinion, does not convert exh D43 into evidence against the accused for two reasons. Firstly, it must be remembered that in order to draw an inference on the basis of what a party is said to have admitted the admission must be unequivocal, comprehensive and cover the point in issue (see M M Chetti v C Coomaraswamy AIR 1980 Mad 212). It sometimes happens that persons make statements which serve their purpose or proceed upon ignorance of the true position; and it is not their statements but the true position which should be taken into consideration in determining the issue (see Venkatapathiraju v Venkatanarasimha AIR 1936 PC 264; Harkishen v Pratap AIR 1938 PC 189). An erroneous admission does not bind the person making it (see Mangru v Shivanand AIR 1923 All 575). Just as a wrong admission made in ignorance of legal rights has no binding effect (see Munia v Manohar AIR 1941 Or 429; Amrit v Sadashiv AIR 1944 Bom 233), a wrong statement made in ignorance of the true facts ought to have no effect. The evidence of the accused that exh D43 is similar to his evidence is an incorrect, blind and ignorant assertion which is apparent on the face of the record. It is simply not similar. The admission of the accused cannot therefore amount to an acceptance of exh D43 as the truth as it is equivocal. Thus it cannot be said that the accused has adopted exh D43 as part of his evidence. Secondly, as I said earlier, even in the case of an admission the  [*437]  witness must be given an opportunity to explain the admission if it is to be used against him. The opportunity to explain the contradiction in exh D43 is greater as it is not an admission and the evidence of the accused that it is similar to his evidence is not correct. If in fact the contradictory part of exh D43 had been referred to the accused and he had accepted it as true then the need for an explanation may not arise as it would then fall outside the ambit of s 145. In the circumstances, the prosecution ought to have followed the procedure prescribed in s 145 which was not done. Accordingly, I am unable to consider the contradictory part in exh D43 as evidence against the accused. I had said in an earlier part of the judgment that PW9 had admitted that in his statement to the police he had stated that he first noticed what was happening after he had heard the first shot. This admission by PW9 is on the same footing as the admission of exh D43 by the accused. If, therefore, I were to agree with the vigorous submission of the prosecution on this issue it would mean that I have to discredit PW9 as well. However, following my ruling on the contradictory part of exh D43 the admission by PW9 does not affect his credit.

[111] In the final analysis, it is my primary finding that exh D43 is inadmissible as PW12 was not recalled to tender it in evidence. My alternative finding is that even if it is properly before the court the contradictory part in exh D43 is inadmissible under s 157. Similarly, it is inadmissible under s 145 as the prosecution has failed to comply with the requirements of the section. Exhibit D43 therefore does not affect the credibility of the accused. This finding makes it unnecessary for me to analyse the advice of the Privy Council in Von Starck v The Queen [2000] 1 WLR 1270 where it was held that even if a defendant’s evidence is inconsistent with his previous statement the contents of the previous statement must be given due consideration. Neither is it necessary for me to ascertain the veracity of the accused’s oral evidence as opposed to what he had stated in exh D43 as authorized by Tan Chow Soo v Ratna Ammal [1969] 2 MLJ 49).

[112] Whether the deceased uttered the words ‘ Kasilah mati-lu’ and ‘Lu-mati’

[113] The accused said in his evidence that the deceased said, ‘Kasilah mati-lu’ and ‘Lu-mati’ a number of times before the first shot was fired. On the other hand, DW4 and DW5 said that they heard the words, ‘Tembaklah, tembaklah.’ The defence did not address any questions to DW4 and DW5 to ascertain whether there were other words uttered by the deceased which they could not hear. Neither was the accused asked whether the deceased could have uttered other words. In the circumstances, it is my view that the words uttered by the deceased were as testified by DW4 and DW5. This part of the evidence of the accused is therefore an embellishment designed to enhance the impact of his plea of self-defence. However, it is my view that this is insufficient on its own to discredit the accused entirely.

The evidence of PW7 that the accused told him that the deceased had tried to rob him

[114] PW7, a corporal, said that the accused told him that:

[*438]

Lelaki India tersebut telah memukulnya dengan kayu cuba hendak
menyamunnya.

[115] It was not put in cross-examination to PW7 that the accused did not utter those words to him. Neither did the accused deny saying it to PW7 when he gave evidence. It follows that the accused did in fact make such a statement to him. It is, however, not in line with the evidence adduced by the defence. If, therefore, what the accused told PW7 is admissible it would mean that it is yet another attempt by the accused to embellish his defence and may have the effect of impairing his credibility. The admissibility of the statement is governed by s 113 pursuant to which it is only admissible if made to a police officer of the rank of inspector and above. As PW7 is a corporal the evidence is inadmissible. I am therefore precluded from considering this evidence in assessing the credibility of the accused.

[116] I pause to add that I find what is stated in the last part of the submission of the learned deputy public prosecutor on exh D43 stimulating and provocative. In referring to exh D43, she said:

This is an unprecedented, novel and to a certain extent a mysterious
way of defending an accused person ie by showing consistency through
inconsistencies. By doing this they unwittingly had set their own trap
of which they themselves were the victim.

[117] I myself am unable to comprehend the mystery behind the tendering of exh D43 in evidence. Perhaps the accused and his advisers will know the answer. But I do agree that by tendering the document in evidence the defence had certainly set its own trap. Unfortunately, the prosecution did not take the proper and prudent steps to close the trap door. It was left wide open. It would appear that the defence was not sufficiently energenized to walk out of the open door. Where the victim of a trap ought not to be unlawfully trapped, it is the duty of the court to pull it out with all its might in order to set it free. After all, the function and responsibility of the court in a criminal trial is greater and more onerous than that of the prosecuting and defence counsel (see Von Starck v The Queen [2000] 1 WLR 1270).

DW4

[118] The prosecution submitted that the evidence of DW4 contradicted that of DW6 as to the point of time he told her of the incident. The evidence of DW6 makes it very clear that DW4 informed her of the incident upon his return to their office on the same day. In this regard, DW4 said in his examination-in-chief:

Saya sebenarnya terbaca suratkhabar Utusan yang muka hadapannya
menceritakan tentang kes Dato Balwant dituduh membunuh. Jadi saya rasa
Dato Balwant tidak bersalah kerana dia membunuh bukannya dengan niatnya
dari apa yang saya lihat. Saya telah menceritakan perkara ini kepada
kakak saya bernama Norzilah binti Ismail bagaimana perkara ini berlaku
dan dia bersependapat dengan saya ……… . Saya tak ingat bulan apa saya
beritahu kakak saya tetapi dalam tahun 2002.

[119] This does not show in clear terms that DW4 did not tell DW6 of the incident on the same day. The prosecution ought to have cross-examined  [*439]  DW4 on this issue which was not done. In the circumstances, I am unable to place much emphasis on the contradiction complained of, if any.

[120] It was also submitted by the prosecution that:

DW4 in his evidence stated that it was his sister who encouraged him to
give evidence for the defence. He has met the defence counsel many
times and was interviewed by Dato’ Shafee before his statement was
recorded by the police. He said that he was not ready to inform the
police (at p 99), ‘Saya belum cukup bersedia untuk memberitahu pihak
polis, maksud saya ialah untuk mengingati semula peristiwa.
Sekurang-kurangnya saya bersedia untuk memberi keterangan kepada
peguam. Saya bersedia apabila saya berjumpa dengan peguam. Selepas itu
saya pun bersedia untuk memberi statement kepada polis. Sebelum
perbicaraan peguam ada berjumpa dengan saya, peguam ada mencerita
kepada saya berulang kali.’ His evidence must be scrutinized carefully
bearing in mind the fact as stated above.

[121] If the implication of this submission is that the evidence of DW4 must be scrutinized with care as he had been interviewed by Dato’ Shafee, one of the counsel for the accused, I am unable to accept it. I do not see anything wrong with counsel interviewing potential witnesses. It is a necessary process to enable them to conduct the defence effectively. If the objection is to be carried to its logical conclusion it would mean that all prosecution witnesses must be similarly treated as they, too, would have been interviewed earlier when statements were recorded from them. I must add that the situation would be different if there is evidence of perversion of justice by counsel of which there is none in this case. In the circumstances I am unable to agree that the objection I have referred to affects the credit of DW4.

[122] I will now assess the salient features of the facts of the case as identified by me at the close of the case for the prosecution on the basis of the whole of the evidence adduced.

The point of time at which PW9 and PW10 were first attracted to the incident

[123] No evidence was adduced by the defence to alter my earlier finding that it is difficult to determine the point of time at which PW9 and PW10 were first attracted to the incident. That finding therefore remains.

Whether the accused was pulled out from the car

[124] It was my earlier finding that PW9 and PW10 did not know whether the accused was pulled out from the car. A finding on this issue therefore requires a consideration of the evidence adduced by the defence. The accused said that the deceased opened the car door and dragged him out forcefully by catching hold of the collar of his shirt. It was not put to the accused by the prosecution that he was not pulled out from the car. Instead, the cross-examination proceeded on the basis that he was pulled out. In this regard, the accused said in answer to questions:

I resisted when he dragged me out of the car. He was holding on to my
collar. I held on to the seat. Despite that he dragged me out. I did
not have my safety belt on at that time. He pulled me out by holding my
collar. In the course of resisting I did not knock against the car.

[*440]

[125] DW5 said that the deceased opened the door of the car suddenly and dragged the accused out. Unlike in the case of the accused, it was put to DW5 that the accused came out of the car by himself holding the gun. She denied this suggestion. DW4, on the other hand, said that as his view was not very clear at that time his impression was that it was as if the accused was pulled out from the car. In cross-examination, he said that he saw the accused coming out of the car. However, in his re-examination he said that the accused was forced to come out as if he was pulled out. The vague evidence of DW4 on this issue is an indication that his evidence is not a fabrication as suggested by the prosecution. If in fact he was lying his evidence would have been more emphatic. I have no reason to disregard the evidence of the accused and DW5 on this issue. The accused was not effectively cross-examined and DW5 denied the suggestion put to her.

[126] It is therefore my finding that the accused was pulled out of the car by the deceased.

The point of time at which the accused took out the pistol

[127] It was my earlier finding that PW9 and PW10 would not have known the point of time at which the accused took out the pistol. The accused said in his evidence that when the deceased kept assaulting him he showed the deceased his gun which was tucked at his waist. The deceased continued to assault him with the stick and it landed on his upper arm. The accused said that he was frightened for his life and took out his gun and fired a warning shot. There was no cross-examination of the accused by the prosecution as to the point of time he took out his pistol. His evidence on this issue must therefore be accepted. DW5 said that the accused lifted up his shirt, presumably to show his pistol, when the deceased was assaulting him. When the deceased became more aggressive the accused pulled out the gun and fired a shot. Unlike in the case of the accused, it was put to DW5 that the accused came out of the car by himself holding the gun. She denied this suggestion. DW4 did not, neither in his examination-in-chief nor cross-examination, advert to the point of time at which the accused took out his pistol. This again shows that he is a witness of truth because if he is lying he would have corroborated the evidence of the accused and DW5 on this issue.

[128] It is therefore my finding that the accused took out his pistol as explained by him.

Whether the deceased had the stick with him before the first shot was fired by the accused

[129] It was my earlier finding that the prosecution evidence on this issue is contradictory. While PW9 said that the deceased took the stick only after the first shot was fired by the accused PW10 said that the deceased had the stick with him before the first shot was fired. The accused said that as his car was slowly moving near the junction of Jalan Maarof/Jalan Tempinis he saw the deceased going up Jalan Tempinis and picking up a stick. His cross-examination proceeded on the basis that the deceased had the stick with  [*441]  him before the first shot was fired. It was not suggested to him that the deceased did not have the stick at that time. Therefore, I am compelled to accept what he said in his examination-in-chief. The evidence of DW5 in her examination-in-chief is similar to that of the accused. However, it was put to her in cross-examination that after the first shot was fired the deceased ran to the other side of the road and came back with the stick. She denied the suggestion. DW4 said that the deceased picked up the stick before going to the Mercedes Benz car. It was put to DW4 that the deceased picked up the stick after the first shot. He denied it. In view of the evidence of PW10 on this issue, the manner of cross-examination of the accused and the reliability of the evidence of DW4 and DW5 I accept their evidence.

[130] It is therefore my finding that the deceased had the stick with him before the first shot was fired.

The manner in which the deceased used the stick before the two shots were fired

[131] It was my earlier finding that the stick held by the deceased did not touch the accused and as it was moving up and down very fast it was not possible to place much emphasis on the prosecution evidence that at the time of the second shot it was pointed downwards. DW5 said that she saw the deceased swinging the stick and was trying to hit the accused’s hand or face who tried to ward off the blow. It landed on his upper left arm. She also saw the deceased jabbing the accused’s chest with the stick. He kept on doing so. It was after that the first shot was fired. She said that the accused begged the deceased not to hit him. It was a faint voice. The deceased kept on jabbing the accused and she heard the second shot. Just before the second shot was fired the deceased was about to swing the stick at the accused. In her cross-examination she said that after the first shot the deceased was very aggressive and angry. The accused was pleading with him not to hurt him. The stick was on the chest of the accused. She said that before the second shot was fired she saw the deceased swinging the stick but did not see it touching the accused. She denied that when the second shot was fired the deceased’s hand was down. She also denied that the deceased was swinging the stick up and down. DW4 said that the deceased swung the stick at the accused several times. The deceased jabbed the stick at the accused’s chest. Prior to the second shot, the deceased was holding the stick in a position of hitting the accused. It was not put to him in cross-examination that the stick did not touch the accused. The accused said that the deceased poked his chest with the stick. When the stick moved towards his face he warded off the stick. It landed on his upper arm. The deceased poked the accused with the stick and kept aiming at his face. The deceased then jabbed the accused’s chest with the stick. When the accused showed the gun to the deceased he swung the stick at him again. It landed on his upper arm again. After the first shot was fired, the deceased lunged the stick forcefully at the accused’s chest. The accused said that as a result of the assault he was injured in his arm and chest. It must be observed that the prosecution version of the use of the stick, that is to say, that it did not touch the accused and that prior to the second shot the deceased was holding the stick down was not put to the accused. Neither was it suggested to him that the injuries  [*442]  he had sustained were not caused by the deceased. DW3 said that the two injuries on the accused are consistent with his complaint of having been assaulted with a wooden stick. In the circumstances, I accept the accused’s evidence that he was hit with the stick by the deceased and that as a result thereof he sustained the two injuries.

[132] It is therefore my finding that the stick held by the deceased did in fact touch the accused.

Whether the deceased was wearing his helmet at the time of the incident

[133] It was my earlier finding based on the evidence of PW9 and PW10 that the deceased was wearing his helmet at the time of the incident though I observed that no evidence was led by the prosecution to explain how the helmet was found hanging on the rear view mirror of the motorcycle. The accused said that at the time of the incident the deceased was not wearing his helmet. He was not cross-examined on this part of his evidence. DW5 said that the deceased took off his helmet and left it on the motorcycle before coming towards them. She was not cross-examined on this part of her evidence. DW4 also said that the deceased removed his helmet and placed it on his motorcycle before going towards the car. It was not put to him that the deceased was wearing the helmet at the time of the incident. In the absence of the defence witnesses being cross-examined on this issue I accept their evidence.

[134] It is therefore my finding that the deceased was not wearing his helmet at the time of the incident contrary to the evidence of PW9 and PW10. This finding explains the position of the helmet after the incident.

[135] Events preceding the shooting incident at the junction of Jalan Maarof/Jalan Tempinis

[136] The prosecution evidence is silent on this issue. The accused, DW4 and DW5 gave a detailed account as to what transpired from the Railway Station at Jalan Raja till the shooting incident at the Jalan Maarof/Jalan Tempinis junction. According to the accused it started with the sounding of the horn of the car that DW5 was driving when another car came close to them. When they stopped at the traffic light near the Syariah Court the deceased who was ahead of them on his motorcycle turned round and came to the driver’s side of their car against the flow of traffic. The deceased abused them. When the traffic light turned green they moved on. The deceased was waiting for them at the bus stop near the museum. He asked them to stop but they proceeded. Then they heard some sound from behind. The deceased was near the rear mudguard of the car. At the junction of Jalan Travers and Brickfields, the deceased was ahead of them. The deceased turned back and came towards them. He abused them and looked very angry and threatening. When the traffic light turned green, the deceased disappeared and they proceeded. At the junction of Jalan Bangsar/Jalan Maarof, the traffic light was showing red. The deceased was waiting at the junction on the left. He abused them again. When the traffic light turned green, they moved off. When they were about 30ft away from the  [*443]  Petronas Petrol Station, DW5 gave a signal to turn left into Jalan Tempinis. When the accused noticed the deceased at the junction of Jalan Tempinis, he asked DW5 to proceed straight. It was never suggested to the accused in cross-examination that the sequence of events as described by him did not take place. It was put to DW4 that parts of his evidence on this issue were fabricated. He denied the suggestion. I accept the defence evidence on this issue as all three witnesses are generally consistent with each other coupled with the fact that they were not effectively cross-examined.

[137] I must reiterate that in making the above findings I did not overlook the fact that the accused had laced certain parts of his evidence with embroidery. Accordingly, I subjected the assessment of his credibility to the highest levels of stringency. I took anxious steps to verify whether his evidence is consistent with itself and the whole of the evidence against the background of his demeanour while testifying. My assessment on his credibility was facilitated to a large extent by a lack of cross-examination on vital parts of his evidence as demonstrated by me earlier. It is a general rule that failure to cross-examine a witness on a crucial part of the case will amount to an acceptance of the witness’ testimony (see Wong Swee Chin v Public Prosecutor [1981] 1 MLJ 212; Public Prosecutor v Abang Abdul Rahman [1982] 1 MLJ 346; Chua Beow Huat v Public Prosecutor [1970] 2 MLJ 29). With regard to DW4, there is no reason to doubt the veracity of his evidence as it is neutral in many aspects. If, in fact, he was fabricating evidence as suggested by the prosecution he would have confirmed the evidence in more ways than what he did. His demeanour while giving evidence did not project him as a false witness. DW5 cannot be treated as an interested witness merely because she is the daughter-in-law of the accused.

[138] The accused’s case is one of private defence. The law on the right of private defence, on the facts of this case, is contained in ss 96, 97, 99, 100 and 102 of the Penal Code. They read as follows:

Section 96

Nothing is an offence which is done in the exercise of the right of
private defence.

Section 97

Every person has a right, subject to the restrictions contained in s
99, to defend —

(a) his own body, and the body of any other person, against any
offence affecting the human body;

(b) the property, whether movable or immovable, of himself or of
any other person, against any act which is an offence falling
under the definition of theft, robbery, mischief or criminal
trespass, of which is an attempt to commit theft, robbery,
mischief or criminal trespass.

Section 99

(1) There is no right of private defence against an act which
does not reasonably cause the apprehension of death or of
grievous hurt, if done, or attempted to be done, by a public
servant acting in good faith under colour of his office, though
that act may not be strictly justifiable by law.

[*444]

(2) There is no right of private defence against an act which
does not reasonably cause the aprehension of death or of grievous
hurt, if done, or attempted to be done, by the direction of a
public servant acting in good faith under colour of his office,
though that direction may not be strictly justifiable by law.

(3) There is no right of private defence in cases in which there
is time to have recourse to the protection of the public
authorities.

(4) The right of private defence in no case extends to the
inficting of more harm than it is necessary to inflict for the
purpose of defence.

Explanation 1 – A person is not deprived of the right
of private defence against an act done or attempted to be
done, by a public servant, as such, unless he knows, or has
reason to believe, that the person doing the act is such
public servant.

Explanation 1 – A person is not deprived of the right
of private defence against an act done, or attempted to be
done, by the direction of a public servant, unless he
knows, or has reason to believe, that the person doing the
act is acting by such direction; or unless such person
states the authority under which he acts, or, if he has
authority in writing, unless he produces such authority, if
demanded.

Section 100

The right of private defence of the body extends, under the
restrictions mentioned in the last preceding section, to the voluntary
causing of death or of any other harm to the assailant, if the offence
which occasions the exercise of the right is of any of the following
descriptions:

(a) such an assault as may reasonably cause the apprehension that
death will otherwise be the consequence of such assault;

(b) such an assault as may reasonably cause the apprehension that
grievous hurt will otherwise be the consequence of such assault;

(c) an assault with the intention of committing rape;

(d) an assault with the intention of gratifying unnatural lust;

(e) an assault with the intention of kidnapping or abducting;

(f) an assault with the intention of wrongfully confining a
person, under circumstances which may reasonably cause him to
apprehend that he will be unable to have recourse to the public
authorities for his release.

Section 102

The right of privare defence of the body commences as soon as a
reasonable apprehension of danger to the body arises from an attempt or
threat to commit the offence, though the offence may not have been
committed; and it continues as long as such apprehension of danger to
the body continues.

[139] The provisions of law that I have referred to must be read together. In Malaysian law, the right of private defence under the Penal Code is much wider than that under English law (see Musa bin Yusof v Public Prosecutor [1953] MLJ 70). The right of private defence commences as soon as there is reasonable apprehension of danger to the body of a person and this right continues for so long as such apprehension of danger to his body or life exists (see Public Prosecutor v Ngoi Ming Sean [1982] 1 MLJ 24; Ya bin Daud v Public Prosecutor [1997] 4 MLJ 322). It must, however, be noted that the  [*445]  right has a limitation (see Public Prosecutor v Lee Poh Chye & Anor [1997] 4 MLJ 578). If a person either has time to have recourse to seek the protection of a public authority (see Public Prosecutor v Ngoi Ming Sean ) or inflicts more harm than is necessary for the purpose of defending his life and limb then such a right will no longer be available (see Lee Thian Beng v Public Prosecutor [1972] 1 MLJ 248). In this regard, it must be noted that whilst it is true that no man can be expected to assess with scientific accuracy the precise amount of force that is necessary to defend himself from an attack, any retaliation in the exercise of private defence should not exceed what is reasonably necessary to avert the assailant’s attack (see Mallal’s Penal Law, p 134). Thus, an accused person should not be allowed to put his superiority to such use so as to beat up the assailant (see Public Prosecutor v Lee Twe Jeat [1994] 3 SLR 219) but merely to defend himself. However, it must be noted that a man who is about to be attacked does not have to wait for his assailant to strike the first blow (see Beckford v R (1987) 3 All ER 425). He need not wait till he is actually attacked or inflicted with injury in order to react (see Govindan v State of Kerala (1960) 47 AIR 258). He is not obliged to run away; the law does not require a citizen to behave like a coward (see Mohd Khan v State of Madhiya Pradesh (1972) Cri LJ 661 of 662). If he is unable to escape, he may turn round and attack (see Public Prosecutor v Yeo Kim Bok [1971] 1 MLJ 204). He need not cooly reflect on his right or measure his blows before defending himself. Thus when a person is attacked by a stick it is impossible to calculate the force of the blow before he can act (see Iman Din v Emperor (1925) AIR Lahor 514). The law does not require that the person should have exercised a calm and cool judgment and that he should weigh his acts in golden scales (see State of UP v Ram Swarup (1974) Cri LJ 1035; Jai Dev v State of Punjab AIR 1963 SC 612; Wassan Singh v State Punjab (1996) Cri LJ 878). The person does not have to be inflicted with serious injury before the exercise of the right of private defence can begin (see Ya bin Daud v Public Prosecutor ; Beckford v R [1987] 3 All ER 425). A person is not bound to modulate his defence step by step before the right to defend himself can begin (see Sitaram v Emperor (1925) 26 Cri LJ 587 At 589). He can make sure that his defence is effective. Thus, a person having reasonable grounds to believe the existence of imminent danger can use a gun in self-defence (see R v Collin Chisom (1963) 47 Cr App R 130; Bhagwan Swarop v State of MP (1992) Cri LJ 777). He may inflict injuries on his aggressor for the purpose of defence as well as for preventing further aggression. Therefore, if there is an apprehension of further violence the right of private defence comes in (see Re Amnu Pujary (1942) 43 Cri LJ 753). It is not only the injuries already inflicted but the injuries the attacker might inflict if the defender does not exercise his right of self-defence that must be taken into consideration (see Public Prosecutor v Yeo Kim Bok [1971] 1 MLJ 204). Thus, a person is not obliged to wait until the attack upon him is repeated (see R v Conlon (1993) 69 Crim R 92). Even if the aggressor is disarmed but there is a possibility of him wrestling the weapon from the defender the latter has a right to use violence. The fact that the aggressor was unarmed while the accused was armed with a revolver cannot affect the right of private defence (see Public Prosecutor v Ngoi Ming Sean ). When an injury is inflicted upon a person by a stick he can use his gun to defend himself (see Bhagwan Swarop v State of MP (1992) Cri LJ 777). In Public Prosecutor v Yeo Kim Bok [1971] 1 MLJ 204, it was held that a reasonable apprehension of danger and the right of private defence in relation to that fear extended to even the killing of the aggressor. The person who is facing a reasonable apprehension of danger to his body or life is not obliged to retreat but may pursue his adversary till he finds himself out of danger, and if in a conflict between them, he happens to kill, such killing is justifiable (see R v Mc Innes [1971] 3 All ER 295; Musa bin Yusof v Public Prosecutor ; Ya bin Daud v Public Prosecutor ). In any case where a plea of self-defence has been raised, the prosecution has to show beyond reasonable doubt that the accused did not act in self-defence and even if the prosecution succeed the other possible issues will remain, including whether there was the necessary intent to constitute the crime of murder (see Palmer v R [1971] 1 All ER 1077 of 1085; Tony ak Beliang v Public Prosecutor [2003] 1 CLJ 482; Kesha v State of Rajasthan (1993) Cri LJ 3674). This means that even if the court is left in reasonable doubt about the existence of the right of private defence there must be an order of acquittal (see Zecevic v DPP (1987) 162 CLR 645).

[140] The test of a reasonable cause of apprehension of death or of grievousness is an objective test (see Ya bin Daud v Public Prosecutor ; Soosay v Public Prosecutor [1993] 3 SLR 272). The burden of proving the defence of private defence is upon the accused on a balance of probabilities a (see Public  [*446]  Prosecutor v Teo Eng Chen & Ors [1988] 1 MLJ 156; Ya bin Daud v Public Prosecutor ; Mohd Ramzani v State of Delhi (1980) Cri LJ 1010; State of UP v Ram Swarup (1974) Cri LJ 1035; Lee Thian Beng v Public Prosecutor ).

[141] I will now consider whether the accused was confronted with a reasonable apprehension of danger to his body. The train of events that resulted in him being charged with an offence of murder commenced with the mere hooting of a car horn while DW5 was driving his car near the Railway Station at Jalan Raja with him in the front passenger seat. The deceased, riding a motorcycle, overtook them on the left. Then a car came into DW5 ’s lane. She hooted in order to warn the driver of the car who then moved on to his lane. When they stopped at the traffic light near the Syariah Court the deceased who was about 30ft ahead of them turned round and came towards the driver’s side of their car against the flow of traffic. He started abusing them in vulgar language. He would not listen to their explanation that the hooting was not directed at him. Later when they passed the bus stop near the museum, he asked them to stop. They ignored him and carried on driving. Suddenly they heard a sound from behind the car and noticed the deceased near the rear mudguard. DW4 saw the deceased removing his helmet and swinging it towards the car. The deceased then overtook them. At the junction of Jalan Travers and Brickfields, the traffic light was showing red. The deceased was in front of them. When they stopped, he turned back once again and came towards them. He was very abusive and looked angry and threatening. He challenged the accused to a fight. When the traffic light turned green, they  [*447]  started moving. The deceased disappeared from their view. When they arrived at the junction of Jalan Bangsar and Jalan Maarof, the traffic light was showing red again. When the light turned green, they could not move as the deceased was in front of them. He was shouting and abusing them. When somebody from behind hooted, the deceased moved away. When they were near the Petronas Petrol Station, DW5 gave a signal to turn left into Jalan Tempinis. The deceased had already reached the junction of Jalan Tempinis and was looking behind every now and then. Fearing that the deceased might follow them, the accused told DW5 to drive straight ahead. They could not do so as the traffic had stopped. PW10 confirmed that there was a traffic jam at that time. The deceased went up Jalan Tempinis and picked up a stick. He then did a U-turn and came back to the right hand side of the junction. He parked his motorcycle at the junction. He placed his helmet on the motorcycle. By that time, the accused’s car had stopped at the centre of the junction.

[142] The deceased then walked towards the car. He was waving the stick and looked very angry and aggressive. He came to the passenger side of the car and was shouting and yelling abusive words. He then kicked the car and opened the door and dragged the accused out of the car by his collar. The deceased was angry, intimidating and threatening. He looked as if he was possessed by a demon. The accused’s efforts to explain matters to the deceased were fruitless. The deceased then poked the accused with the stick he was holding and moved it towards his face. When the accused warded off the stick with his hand, it landed on his upper arm. The deceased kept on poking and jabbing the accused’s chest. The accused got the impression that the deceased was going to cause him grievous harm or even kill him. The accused then showed his gun to the deceased hoping that it would frighten him so that he will stop assaulting him. But the deceased became even more aggressive and angry at that point of time and swung the stick again to hit the accused. When the accused raised his arm, it landed on his upper left arm. The accused became really frightened for his life and took out his gun and fired a warning shot in the air. The deceased did not retreat but instead lunged the stick forcefully at the accused’s chest. The accused sustained injuries on his hand and chest as a result of the assault. Then the accused genuinely feared for his life and felt that the deceased was either going to cause him grievous hurt or even kill him. The accused also feared that the deceased might dislodge the gun from his hand by hitting his hand and use it to shoot him. The accused had this fear as the deceased was taking another swing. The deceased was behaving like a mad man as if he was possessed. He was shouting, threatening and intimidating. At that stage, the accused thought that he had to disarm the deceased. He felt that if he did not disarm the deceased he would assault him further and his life would be in danger. The accused then fired the second shot towards the right of the deceased hoping that he would drop the stick and stop assaulting him. His intention was to incapacitate or maim the deceased. Unfortunately, the shot killed the deceased.

[143] It is my view that the accused did everything possible to pacify the aggression of the deceased. He tried to explain matters to the deceased who  [*448]  was not bothered; he showed his gun to the deceased who became even more aggressive. He then fired a warning shot which did not deter the deceased. Even PW9 said that the deceased was not scared at all by the first shot which, in his opinion, was a warning shot. The action and behav­iour of the deceased was not only aggressive but was that of a road bully who had no regard or respect for the law from the very beginning at the traffic light near the Syariah Court. His conduct is comprehensible in the light of his earlier detention for being involved with secret society activities followed by a period of restricted residence. Even the motorcycle that he was riding on that day had been reported as stolen. In the situation that the accused was in, there was no way in which he could have sought the protec­tion of a public authority, or for that matter, of anybody else. As a matter of fact, the accused made an attempt to avoid going to Jalan Tempinis by proceeding straight ahead along Jalan Maarof but he could not do so. It is therefore unreasonable to expect the accused to have avoided Jalan Maarof completely because at that point of time he was not faced with a similar danger and the deceased had also disappeared after each confrontaion. In the circumstances, it is my firm finding that the apprehension of danger that the accused had to his body and life was reasonable. Thus, he was enti­tled to exercise his right of private defence. But it must be observed that the deceased was armed only with a stick while the accused was armed with a gun which is a lethal weapon and that the injuries that he had sus­tained were of a superficial nature. However, the stick was not an ordinary twig. It was a thick branch and more than four feet in length. It is big enough to cause a person’s skull or bones to crack if hit with it. The accused said in his cross-examination that it is a dangerous weapon while PW9 said that it could cause grievous hurt and possible death if hit on the head. I would thus describe it as a weapon of offence. The law that I have discussed earlier shows that it makes no difference that the deceased was armed with a stick and the accused with a gun; that serious injuries need not be inflicted before the right of private defence can begin; that it is not the injuries already inflicted but the injury that may be inflicted if the right is not exercised that must be considered; that there is no obligation on the accused to run away in the face of the danger that he was facing; that the accused may turn round and attack in the face of the danger; that a gun may be used in private defence and that the right extended even to the kill­ing of the aggressor. I would therefore hold that the accused has proved on a balance of probabilities that he acted in the exercise of the right of private defence. He has therefore not committed any offence. Accordingly, I acquit and discharge him.

ORDER:
Accused acquitted and discharged.

Forex Super Robot (Automated Trading Systems): How to Blend-in Kohonen Self-Organizing Networks, Hebbian Self-Learning Networks, Hopfield Networks (with Associative Memories), Hamming Networks (Super Matrix Topological-Preserving Mappings) with The Super Famous Chaos Theory

Fuzzy Cerebellar Model Articulation Controller (FCMAC) ??? Or We have to Create New Algorithm to make the system learns by itself on Algorithmic Null Set Theory onto Nihili Theorems.

My Civil Suit Against The Malicious Magistrate and Prosecutions: To Be Represented By Prominent Lawyers – Limitation of Immunity for Lower Courts if Found Malicious and Mala Fide

EURUSD: Stability is Main Issue This Week

My Written Submission at the Close of Defence Case On 7th of February 2011: The First Magistrate in Malaya Courts Had Been Proved To Be “The Greatest Liar of All Times”, and Of Course The Malicious Deputy Public Prosecutor

Serious Malicious at:

15.       Pihak Pembelaan menyediakan hujahan bertulis ini tanpa memprejudiskan hak pihak Pembelaan untuk membangkitkan isu bahawa tiada Nota-nota Keterangan untuk prosiding pada 19.10.2010, 13.12.2010, 23.12.2010, 6.1.2011 dan 18.1.2011 dibekalkan oleh Mahkamah dan ini jelas tidak mengikut peruntukan Seksyen 265,268, 272 dan 433 Kanun Prosedur Jenayah (Akta 593).

24.       Adalah dihujahkan juga bahawa pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan premis tempat kejadian kerana tiada gambar-gambar tempat kejadian dikemukakan oleh pihak Pendakwaan. Di samping itu, tiada rajah kasar disediakan oleh Pegawai Penyiasat (SP7). Walaupun pihak Pendakwaan telah memanggil SP3 untuk memberi keterangan tetapi gagal memberi lokasi tempat kejadian yang tepat dan tempat kejadian tidak dikenalpasti (mukasurat 40 Nota Keterangan). Selain itu premis tempat kejadian adalah rumah sewa yang turut berada di dalam kawalan SP3 yang sudah tentu mempunyai akses kepada premis tersebut. Oleh yang demikian bukan Tertuduh sahaja ada akses kepada premis tersebut (dinafikan oleh Tertuduh). Oleh yang demikian tempat kejadian tidak dibuktikan oleh pihak pendakwaan.

and etc.

Below is The Most Seriousness of Malicious Acts and Material Evidence by a Malicious Magistrate Kuala Lumpur:

68.       Tiada senarai klip video yang disediakan oleh Saksi Pendakwaan ke-7 (SP7) selaku Pegawai Penyiasat dan setiap satu daripada 106 klip video yang berlainan tajuk dan menjadi asas pertuduhan tidak ditanda sebagai ekshibit. Ini dapat dibuktikan dengan tiada keterangan direkodkan di dalam Nota-nota Keterangan sehingga 6.1.2011.

****************************************************************************************************

DALAM MAHKAMAH MAJISTRET DI KUALA LUMPUR

DALAM WILAYAH PERSEKUTUAN, MALAYSIA

KES TANGKAP NO:  2-83-7119-2009

ANTARA

PENDAKWA RAYA

DAN

MOHAMAD IZAHAM BIN MOHAMED YATIM

HUJAHAN BERTULIS PIHAK PEMBELAAN

Dengan izin Majistret,

1.                  Ini adalah hujahan bertulis pihak pembelaan di akhir kes pembelaan.

LATARBELAKANG KES:

2.                  Tertuduh dihadapkan dengan pertuduhan seperti berikut:

“Bahawa kamu pada 13/07/09 jam lebih kurang 6.00 petang di alamat *** **** *** *** ** **********, dalam Negeri Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, telah didapati memiliki sebanyak 106 klip video lucah yang disimpan di dalam Hard Disc jenis Hitachi Deskstar S/N R325559XK yang di bawah milikan kamu. Oleh yang demikian kamu telah melakukan suatu kesalahan di bawah seksyen 5(1)(a) Akta Penapisan Filem 2002 dan boleh dihukum di bawah seksyen 5(2) akta yang sama”.

3.                  Pihak Pendakwaan telah memanggil 7 orang saksi untuk membuktikan kes pendakwaan iaitu:

3.1             SP-1 iaitu Insp. Mohd Razif b. Mohd Zaid I/16542

3.2             SP-2 iaitu Zanariah binti Ibrahim

3.3             SP-3 iaitu Mohanaraj Naidi Subbiah

3.4             SP-4 iaitu Mohamad Zamri bin Roslan

3.5             SP-5 iaitu Insp. Mohd Shah Rizal bin Sahabudin Shah I/17525

3.6             SP-6 iaitu Ainy Suhailah binti Yunus

3.7             SP-7 iaitu Insp. Siti Mazira binti Zakaria

4.                  Ekshibit-ekshibit yang telah ditanda adalah seperti berikut:-

4.1             P-1 – Borang Serah Menyerah (Borang D6)

4.2             P2(a), (b), (c), (d) – (n) – 7 DVC, 3 VCD, 2 Cd, 1 thumb drive dan hard disc

4.3             P3(a – m) – 13 keping DVD

4.4             P9 – Copy SP2

4.5             P11 – Quotation Baru

4.6             P12 – Surat Lawyer 1 mohon tangguh tarikh perbicaraan

4.7             P13 – Surat Lawyer 3 mohon hak penjagaan anak

4.8             P14 – Surat Lawyer 7

4.9             P15 – Surat Lawyer 7A2 contoh isteri derhaka yang nyata

4.10         P16-(dalam softcopy)Surat lawyer 7A2 dokumen

4.11         P17-(softcopy) surat lawyer 8 dokumen

4.12         P18 – Surat Lawyer 8 mohon tangguh tarikh perbicaraan

4.13         P19 – yearfocal – terdapat nama Saliza binti Ramli

4.14         P20 – S6301428.jpg

4.15         P21-S6301429.jpg

4.16         P22-S6301430.jpg

4.17         P23-S6301431.jpg

4.18         P24-S6301432.jpg

4.19         P25-S6301433.jpg

4.20         P26-S6301434.jpg

4.21         P27-S6301435.jpg

4.22         P28-S6301436.jpg

4.23         P29-S6301437.jpg

4.24         P30-S6301438.jpg

4.25         P31- S6301439.jpg

4.26         P32- S6301440.jpg

4.27         P33- S6301441.jpg

4.28         P34 – Dang Wangi Report D29694/2009

4.29         P35 – Laporan Analisa

4.30         P36 – Copy SP2

4.31         P37-Borang Senarai Geledah

5.         Pihak Pembelaan telah memohon untuk memanggil 3 orang saksi untuk membangkitkan keraguan yang munasabah tetapi telah ditolak oleh Mahkamah sebanyak 2 kali dan hanya Tertuduh memberi keterangan secara bersumpah.

6.         Pihak Pembelaan juga telah turut mengemukakan dokumen-dokumen berikut untuk membangkitkan keraguan yang munasabah terhadap kes pendakwaan iaitu:

6.1       Salinan Laporan Polis Jalan Patani Report No.5070/09

6.2       Salinan Saman dan Pernyataan Tuntutan

Kes Mal No. 07004-014.199/03

Mahkamah Rendah Syariah Balik Pulau,

Pulau Pinang

6.3       Salinan Sijil Kelahiran Abu Muhammad Abdullah No. AN 95545

6.4       Salinan Laporan Polis Bayan Lepas Report:3010/03

6.5       Salinan Wakalah Peguam Syarie bertarikh 19.5.03;

6.6       Penyata Tuntutan Kes Mal No. 07004-055-0036/04;

6.7       Surat daripada Mahkamah Rendah Syariah Balik Pulau bertarikh 11.1.2005 beserta Nota Prosiding bertarikh 8.3.2004;

6.8       Perintah Perceraian bertarikh 9.3.2004;

6.9       Surat Perakuan Perceraian bertarikh 23.9.2004.

6.10    Surat Jabatan Kehakiman Syariah Negeri Pulau Pinang bertarikh 16.4.2004;

6.11    Perintah Mahkamah Tinggi Syariah Pulau Pinang bertarikh 31.3.2004;

6.12    Certificate of Incorporation of Code Genius Limited bertarikh 7.12.2001;

6.13    Laporan Analisa bertarikh 27.7.2009 ditanda sebagai “ID-D1”; dan

6.14    Salinan karbon Senarai Geledah (tiada catatan masa) bertarikh 13.7.2009.

7.         Salinan dokumen-dokumen dikemukakan tanpa memprejudiskan hak Tertuduh yang telah membangkitkan bantahan terhadap Ekshibit-ekshibit “P-11” hingga “P-19” yang telah dibuat semasa kes pendakwaan.

8.         Pada 13.12.2010 apabila Tertuduh membuat permohonan agar kes ditangguhkan dengan mengemukakan otoriti bahawa rayuan ini perlu didengar terlebih dahulu, permohonan telah ditolak tanpa mengambilkira kes yang telah diputuskan dan dikemukakan kepada Mahkamah Majistret yang mengikat Mahkamah Majistret Jenayah 2.

9.         Pihak Pembelaan telah mengemukakan kes Mahkamah Rayuan (yang mengikat Mahkamah ini) kes Rowstead Systems Sdn Bhd v. Bumicrystal Technology (M) Sdn Bhd [2005] 2 CLJ 471 (di mukasurat 471 Ikatan Otoriti Tambahan Pihak Pembelaan) di mana Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa penangguhan prosiding perlu dibenarkan apabila terdapat rayuan berkenaan keputusan Hakim yang menolak permohonan daripada menarik diri daripada mendengar kes tersebut.

Di muka surat 471, Mahkamah Rayuan memutuskan seperti berikut:

“As mentioned above, this case comes under the category of non-automatic disqualification. Hence the need to prove whether the element of bias exists. It has to be objectively decided, based on all the facts and circumstances of the case. But more important question to be asked is whether it is proper for such decision to be made by presiding judge against whom bias has been alleged? In other words, when a party alleges that a presiding judge is biased, and if the presiding judge himself decides he is not, would such decision not infringe the rule of natural justice in that “one should not be a judge in one’s own cause”. This, we think, is the crux of the instant case, even more so when the learned JC would have to decide the degree of bias that would be sufficient to affect his impartiality. In our judgment, this situation would come within the meaning of special circumstances.

We have taken into consideration the fact that in the event that a stay a proceedings was not granted and the learned JC be allowed to proceed with the hearing of this case, it would result in a waste of time and effort by all persons involved since if the Court of Appeal allows the appeal the whole proceedings conducted by the learned JC would have to be completely expunged. In the circumstances it would be more expedient to allow a stay of the proceedings until the hearing of the appeal has been completed.”

10.       Pada 13.12.2010 Tertuduh di dalam akuan bersumpah telah memberi keterangan-keterangan seperti berikut:

10.1    Tertuduh tiada di tempat kejadian pada 13.7.2009. Tertuduh berada di Johor Bahru, Johor.

10.2    Tertuduh tidak menandatangani Senarai Geledah yang dikeluarkan pada 13.7.2009. Salinan Senarai Geledah tersebut tiada catatan masa.

10.3    Pada 4.11.2009 Tertuduh telah dipanggil oleh Pegawai Penyiasat (SP7) untuk hadir memberi keterangan di Balai Polis Ampang, Selangor.

10.4    Tiada ekshibit ditunjukkan oleh SP7. Tertuduh dipaksa menandatangani kertas kosong.

10.5    Hard disk (“P-2”) bukan kepunyaan Tertuduh. Tertuduh tidak pernah membeli cakera keras (“hard disk”) di Malaysia.

10.6    Tertuduh tidak tahu apa yang dirampas oleh SP7 pada 13.7.2009.

10.7    Tertuduh mempertikaikan analisa dan Laporan Analisa yang disediakan oleh Saksi Pendakwaan pertama (SP1) kerana analisa tidak betul dan tidak mengikut piawaian antarabangsa yang diiktiraf oleh mahkamah-mahkamah lain di dunia. SP1 juga menyatakan beliau tidak buat analisis. Tiada imej forensik (‘forensic image’) dibuat oleh SP1. Integriti fail yang diekstrak oleh SP1 amat diragui. ‘Time stamp’ yang penting untuk pengesahan tarikh kewujudan fail tidak mengikut hukum alam. Masa tidak boleh berpatah balik.

10.8    Tertuduh tidak dipanggil untuk melihat kandungan P2.

10.9    DVD (ekshibit “P3a-P3m”) telah dibawa oleh Tertuduh ke Balai Polis Kepong dan seorang anggota polis bernama Kopral Azmi  telah mengira klip video yang berada di dalam ekshibit ” P3a-P3m” hanya berjumlah 82 klip video sahaja.

10.10  Cara penyimpanan ekshbit “P-2” tidak mengikut prosedur untuk (dengan izin) ‘electronic evidence’. Tiada (dengan izin) ‘casing’ disediakan oleh SP1.

10.11  Perkara yang menjadi perbincangan di antara Tertuduh dan SP2 mengenai ‘property’ berbeza dengan ekshibit “P-9”

10.12  Tertuduh hanya penah bertemu dengan SP3 pada tahun 2007.

10.13  Tertuduh turut mempertikaikan setiap salinan dokumen cetakan komputer yang dikemukakan iaitu ekshibit-ekshibit “P-11” hingga “P-19” (ditender di Mahkamah dalam bentuk ‘softcopy’)   dengan salinan dokumen-dokumen yang dikemukakan di perenggan 6.2 hingga 6.11 Hujahan Bertulis Pihak Pembelaan.

10.14  Tiada gambar tempat kejadian dikemukakan kepada Mahkamah.

10.15  Laporan Forensik yang diterima hanya bertarikh 27.7.2009 dan bukan seperti Ekshibit “P-35” bertarikh 28.7.2009.

10.16 Pengadu asal bagi salinan Laporan Polis Jalan Patani Report No. 5070/09 dikenali oleh Saksi Pendakwaan ke-enam (SP6) dan laporan polis dibuat untuk menganiaya SP6.

11.       Semasa pemeriksaan balas Tertuduh telah menafikan kesemua isu yang telah dibangkitkan oleh Pendakwaraya. Semasa pemeriksaan semula Tertuduh mengulangi fakta-fakta yang dinyatakan semasa pemeriksaan utama.

12        Pada 24.12.2010 apabila kes ditetapkan untuk sambung bicara bagi kes Pembelaan dan sepina kepada saksi turut dicatitkan tarikh yang sama, waran tangkap dikeluarkan oleh Mahkamah kerana dikatakan tarikh sambung bicara sebenarnya pada 23.12.2010.

13.       Pada 6.1.2011 tarikh yang ditetapkan untuk Sebutan waran tangkap, waran tangkap telah dibatalkan dan Majistret, Mahkamah Majistret Jenayah 2 telah menolak permohonan pihak Pembelaan untuk memanggil 2 orang saksi pembelaan dan menetapkan kes untuk hujahan bertulis pada 18.1.2011.

14.       Pada 17.1.2011 Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi Jenayah 1 telah menolak rayuan Tertuduh dan kes ditetapkan untuk sebutan di hadapan Majistret Mahkamah Majistret Jenayah 2 untuk Tertuduh melantik peguambela dan Majistret Mahkamah Majistret Jenayah 2 telah menetapkan kes untuk hujahan bertulis pada 7.2.2011.

15.       Pihak Pembelaan menyediakan hujahan bertulis ini tanpa memprejudiskan hak pihak Pembelaan untuk membangkitkan isu bahawa tiada Nota-nota Keterangan untuk prosiding pada 19.10.2010, 13.12.2010, 23.12.2010, 6.1.2011 dan 18.1.2011 dibekalkan oleh Mahkamah dan ini jelas tidak mengikut peruntukan Seksyen 265,268, 272 dan 433 Kanun Prosedur Jenayah (Akta 593).

HUJAHAN PIHAK PEMBELAAN

16.       Di dalam kes ini pihak Pendakwaan perlu membuktikan setiap intipati (‘ingredients’) pertuduhan berkaitan seksyen 5(1) Akta Penapisan Filem 2002 yang dikenakan terhadap Tertuduh iaitu; (1) bahawa Tertuduh mempunyai milikan ekslusif pada setiap masa yang material iaitu pada 13-7-2009 jam lebih kurang 6.00 petang di alamat 7-3-5 Jalan 2/38B, Taman SPPK Segambut, dalam Negeri Wilayah Persekutuan Kuala Lumpur, 106 klip video lucah yang disimpan di dalam Hard Disc jenis Hitachi Deskstar S/N R325559XK; dan (2) 106 klip video tersebut adalah lucah.

17.       Pihak Pembelaan merujuk kepada keputusan Mahkamah Tinggi (yang mengikat mahkamah ini) di dalam kes PP v. Chung Wan Li [2005] 8 CLJ 501 bahawa (di mukasurat 504 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan):

“I am of the view that the submission of the learned DPP in respect of the 1st ground comprising the 1st to the 3rd points is without merit. The charge preferred against the accused under s. 5(1) of the Film Censorship Act 2002 (“the Act”) requires proof of two essential ingredients:

(a) the accused was in exclusive possession at the material time, ie, 3p.m. on 18 November 2002 of the 18 obscene film’s in the form of VCD; and

(b) that the 18 film’s are of obscene material.”

Pihak Pembelaan juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Tinggi (yang mengikat mahkamah ini) di dalam kes PP v. Lee Swee Sing [2009] 1 CLJ 320 bahawa (di mukasurat 324 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan):

“[5] Bagi membuktikan satu kes prima facie dibawah s. 5(1)(a) Akta Penapisan Filem 2002, pihak pendakwaan hendaklah membuktikan bahawa:

(a) Responden mempunyai milikan terhadap VCD dan DVD lucah yang dirampas;

(b) tiada sebarang keraguan tentang identiti barang-barang kes yang dirampas pada hari kejadian dengan barang-barang kes yang dikemukakan di dalam mahkamah; dan

(c) kesemua VCD dan DVD yang dirampas mengandungi adegan lucah (“obscene material”).”

Pihak Pembelaan juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Tinggi (yang mengikat mahkamah ini) di dalam kes PP v. Kok Seong Yoon [2010] 5 CLJ 77 bahawa (di mukasurat 79 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan):

“The Charge

[8] The charge preferred against the respondent under s. 5(1) of the 2002 Act requires proof of two main ingredients ie, that:

(i)   the respondent at the material time was in possession of the 65 obscene films in the form of DVD; and

(ii) that the 65 films (DVDs) are obscene.”

Isu Milikan Eksklusif Pada Setiap Masa Yang Material

18.       Pihak Pembelaan merujuk kepada keputusan Mahkamah Tinggi (yang mengikat mahkamah ini) di dalam kes PP v. Chung Wan Li [2005] 8 CLJ 501 bahawa (di mukasurat 504 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan):

“I am of the view that the submission of the learned DPP in respect of the 1st ground comprising the 1st to the 3rd points is without merit. The charge preferred against the accused under s. 5(1) of the Film Censorship Act 2002 (“the Act”) requires proof of two essential ingredients:

(a) the accused was in exclusive possession at the material time, ie, 3p.m. on 18 November 2002 of the 18 obscene film’s in the form of VCD; and

(b) that the 18 film’s are of obscene material.”

Pihak Pembelaan juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Tinggi (yang mengikat mahkamah ini) di dalam kes PP v. Lee Swee Sing [2009] 1 CLJ 320 bahawa (di mukasurat 324 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan):

“[5] Bagi membuktikan satu kes prima facie dibawah s. 5(1)(a) Akta Penapisan Filem 2002, pihak pendakwaan hendaklah membuktikan bahawa:

(a) Responden mempunyai milikan terhadap VCD dan DVD lucah yang dirampas;

(b) tiada sebarang keraguan tentang identiti barang-barang kes yang dirampas pada hari kejadian dengan barang-barang kes yang dikemukakan di dalam mahkamah; dan

(c) kesemua VCD dan DVD yang dirampas mengandungi adegan lucah (“obscene material”).”

Pihak Pembelaan juga merujuk kepada keputusan Mahkamah Tinggi (yang mengikat mahkamah ini) di dalam kes PP v. Kok Seong Yoon [2010] 5 CLJ 77 bahawa (di mukasurat 79 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan):

“The Charge

[8] The charge preferred against the respondent under s. 5(1) of the 2002 Act requires proof of two main ingredients ie, that:

(i)   the respondent at the material time was in possession of the 65 obscene films in the form of DVD; and

(ii) that the 65 films (DVDs) are obscene.”

19.       Apa yang boleh difahamkan daripada kes PP v. Lee Swee Sing, hanya si tertuduh berada di gerai haram tersebut sepanjang masa dan si tertuduh kelihatan melayan pelanggan dan ketika serbuan dibuat sewaktu si tertuduh berada di gerai haram tersebut, terdapat VCD dan DVD yang dikatakan lucah di gerai haram tersebut. Di peringkat pendakwaan ini, untuk membuktikan intipati ini, pihak pendakwaan tidak perlu membuktikan pemilikan dan pemunyaan sebenar premis tersebut dan DVD tersebut, cukup sekadar membuktikan pemilikan eksklusif. Pemilikan eksklusif tidak sama dengan pemilikan sebenar atau pemilikan fizikal.

.

20.       Di dalam kes PP v. Kok Seong Yoon, pemilikan eksklusif pada setiap masa yang material telah dibuktikan dengan cara berikut, iaitu:

“[9] Having read the appeal record and the written submission of the appellant and having heard both parties, I am in agreement with the learned deputy public prosecutor that the element of possession has been proved through the prosecution witnesses SP1, 2 and 3 who were members of the raiding party.

[10] The 65 DVDs alleged to be obscene were found under the counter of the premises and at the material time of the raid, the respondent was alone in the premises manning the counter. He attempted to flee when SP1 identified himself as a police officer.

[11] The facts of this case are similar to Mohamed Ibrahim v. PP [1962] 1 LNS 100 HC wherein the appellant was found to be in possession of 65 copies of the book “Tropic of Cancer”. The impugned books were found under the counter of his shop. The appellant in Mohamed Ibrahim (supra) was employed to manage the sale of books and though an attempt was made to absolve himself of knowledge as he could not read English, nevertheless the court held that the inference was irresistible that the 65 copies found in the shop for the purpose of being sold and that the appellant was the person in charge of selling of the books in the shop was in possession of them and in possession of them for purposes of sale. He also failed in his argument that knowledge was negated by his ignorance of the English language as the court held that he could have obtained the services of an English – speaking clerk in ordering the books.

[12] In this case, there was the uncontroverted evidence of SP1 and SP3 that the 65 DVDs were found under the counter and the respondent was found at the time of raid, behind this counter. Knowledge can also be inferred from the fact that he attempted flight when SP1 identified himself as a public officer. Therefore, viewed in its totality the prosecution had proved the element of possession.

[13] There is no cause for the adverse inference to be invoked as it is trite that the calling of witnesses is at the discretion of the prosecution and the burden is on the prosecution throughout to prove its case. I find no gap here, neither can it be said that there was any suppression of evidence.

[14] Therefore the learned magistrate had erred in holding that the element of possession was not proved and in invoking the adverse presumption.”

21.       Apa yang boleh difahamkan dari kes PP v. Kok Seong Yoon, ketika serbuan dibuat, si tertuduh berada keseorangan dan sedang menjaga kaunter di dalam premis yang diserbu tersebut, dan DVD yang dikatakan lucah tersebut dijumpai di bawah kaunter tersebut. Di peringkat pendakwaan ini, untuk membuktikan intipati ini, pihak pendakwaan tidak perlu membuktikan pemilikan dan pemunyaan sebenar premis tersebut dan DVD tersebut, cukup sekadar membuktikan pemilikan eksklusif. Pemilikan eksklusif tidak sama dengan pemilikan sebenar atau pemilikan fizikal.

22.       Pihak Pembelaan telah Berjaya mewujudkan satu keraguan yang munasabah daripada keterangan saksi-saksi pihak pendakwaan sendiri iaitu Saksi Pendakwaan 5 dan Saksi Pendakwaan 7 (Pegawai Penyiasat) kerana mengikut kedua-dua saksi, Tertuduh tiada di tempat kejadian pada 13.7.2009.

23.       SP5 iaitu pegawai yang terlibat semasa geledah dan SP7 iaitu Pegawai Penyiasat sendiri mengesahkan Tertuduh tiada di tempat kejadian pada 13.7.2009. Oleh yang demikian milikan secara fizikal tidak dibuktikan langsung (rakaman video prosiding perbicaraan pada 19.10.2010).

24.       Adalah dihujahkan juga bahawa pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan premis tempat kejadian kerana tiada gambar-gambar tempat kejadian dikemukakan oleh pihak Pendakwaan. Di samping itu, tiada rajah kasar disediakan oleh Pegawai Penyiasat (SP7). Walaupun pihak Pendakwaan telah memanggil SP3 untuk memberi keterangan tetapi gagal memberi lokasi tempat kejadian yang tepat dan tempat kejadian tidak dikenalpasti (mukasurat 40 Nota Keterangan). Selain itu premis tempat kejadian adalah rumah sewa yang turut berada di dalam kawalan SP3 yang sudah tentu mempunyai akses kepada premis tersebut. Oleh yang demikian bukan Tertuduh sahaja ada akses kepada premis tersebut (dinafikan oleh Tertuduh). Oleh yang demikian tempat kejadian tidak dibuktikan oleh pihak pendakwaan.

SP3 di dalam pemeriksaan balas hanya memberi keterangan seperti berikut:

C         :           How many unit?

J          :           I’m not sure.

25.       Sekali lagi pihak Pembelaan merujuk kepada kes Pendakwa Raya v. Goh Hoe Cheong [2006] MLJU 0468 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 0471 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) di mana K N Segara J memutuskan bahawa apabila tiada gambar dan pelan kasar tempat tertuduh ditahan di ‘baggage assembly area” maka terdapat keraguan di dalam kes pendakwaan.

26.       Di dalam kes kita pada hari ini, jika dilihat pada Borang Senarai Geledah  yang mesti diisi di tempat dan masa pemeriksaan, ianya merujuk kepada No. Repot 5070/09 Balai Jalan Patani, tempat/bangunan yang diperiksa ialah 7-3-5, Jalan 2/38B, Taman Segambut, SPPK, 50200 Kuala Lumpur (Premis tersebut), nama penghuni atau sesiapa yang hadir iaitu Ainy Suhailah binti Yunus (Penghuni tersebut), nama pegawai polis yang hadir semasa pemeriksaan iaitu Insp. Mohd Shah Rizal, Insp Siti Mazira bt Zakaria dan D/Kpl Nora (Pegawai Polis tersebut), pada tarikh 13-7-2009 dan masa yang tidak disebut (Tarikh dan Masa tersebut), barang yang dijumpai adalah seperti yang tertera di dalam Borang Senarai Geledah tersebut. Ini adalah terkandung di dalam Borang Geledah yang diberikan kepada penama pada 13.7.2009. Walaubagaimanapun Borang Geledah yang dikemukakan kepada Mahkamah pada 19.10.2010 adalah berbeza kerana ada masa dicatatkan. Pihak Pembelaan telah membangkitkan bantahan berkenaan perbezaan di antara Borang Geledah yang dikeluarkan pada 13.7.2009 dan Borang Geledah yang dikemukakan kepada Mahkamah pada 19.10.2010.

27.       Di antara ketiga-tiga Pegawai Polis tersebut yang hadir untuk pemeriksaan di Bangunan tersebut pada Tarikh tersebut, Insp. Mohd Shah Rizal bin Sahabudin Shah telah dipanggil oleh pihak pendakwaan sebagai SP5 untuk memberi keterangan mengenai penggeledahan tersebut.

28.       SP5 ketika pemeriksaan utama telah memberi keterangan (di mukasurat 46 – 47 Nota Keterangan) bahawa:

“Pada 13-7-2009, saya terima arahan daripada ketua bahagian saya iaitu ASP Kamarudin untuk beri bantuan kepada pegawai penyiasat dari Pulau Pinang iaitu Insp. Siti Mazira untuk membuat rampasan dan pemeriksaan. Saya dan Insp. Mazira telah sampai di alamat 7-3-5, Jalan 2/38B, Taman Segambut SPPK, Kuala Lumpur. Saya dan Insp. Mazira telah sampai di alamat tersebut dan Insp. Mazira telah ketuk pintu rumah beberapa kali dan keluar seorang wanita. Insp. Mazira telah perkenalkan diri sebagai pegawai kanan polis dengan menunjukkan kad kuasa kepada wanita tersebut. Wanita tersebut dikenali sebagai Aini Suhailah binti Yunus. Kemudian kami masuk ke dalam rumah untuk buat pemeriksaan setelah menerangkan tujuan kehadiran kami bersama saya Insp. Siti Mazira dan seorang anggota perempuan iaitu Kopral Nora. Saya lihat ada 2 orang kanak-kanak. Dan saya lihat sebelah kiri ada 2 bilik satu bilik tidur dan satu bilik bacaan. Pemeriksaan dilakukan dalam bilik bacaan tersebut, saya lihat Insp. Mazira telah merampas satu unit hard disc di rak buku iaitu Hitachi Deskstar. No. Siri R32559XK, satu unit thumbdrive Data Traveller, juga di rak buku, 2 unit CD, 3 unit VCD dan 7 unit DVD dalam bilik tersebut. Dalam bilik tersebut juga saya lihat satu CPU dan monitor yang mana CPU tersebut dalam keadaan tidak bertutup dengan casing dan tiada sambungan wayar ke monitor atau power. Saya anggap ia tidak berfungsi. Lepas membuat pemeriksaan saya lihat Insp. Mazira telah buat rampasan ke atas barang-barang yang saya sebut tadi dan telah disenaraikan dalam senarai bongkah. Senarai bongkah dibuat oleh pegawai penyiasat dan lihat ia ditandatangani pemilik rumah iaitu Aini Suhailah. Satu salinan diberi kepada penama. Kemudian rampasan telah diambil oleh pegawai penyiasat. Saya nampak barang itu dirampas oleh Insp. Mazira sebab saya ada di belakang beliau. Suasana cerah kerana rampasan dibuat waktu siang. Barang kes sentiasa dalam kawalan Insp. Siti Mazira. Saya masih boleh camkan hard disk P2a dan P2b itu berdasarkan nombor siri. (Saksi dirujuk hard disc dan thumbdrive P2a dan P2b – dicamkan SP5). Hanya satu jenis hard disc sahaja yang ditemui. Pemeriksaan dilakukan hanya dalam bilik bacaan sahaja dan tiada apa-apa yang berlaku.”

29.       SP5 ketika pemeriksaan balas telah memberi keterangan (di  mukasurat 47 – 49 Nota Keterangan) bahawa, antaranya:

“Saya diminta bantuan daripada Insp. Mazira yang menyiasat bersabit laporan Polis Jalan Patani Report 5070/09.”

“Saya hanya dimaklumkan untuk bantuan tentang bersabit kes itu.”

“Saya diminta untuk beri bantuan pemeriksaan dan rampasan oleh Insp. Kamarudin kepada Insp. Siti Mazira bersabit Patani Report.”

“Pada 13-7-2009 masuk jam 6.30 petang.”

“Tak nampak si tertuduh masa itu di kawasan itu.”

“Semasa masuk buat pemeriksaan Insp. Mazira telah perkenalkan diri dengan tunjukkan kad kuasa polis, waran tiada.”

“Masa masuk dalam rumah, nampak satu wanita dan 2 orang kanak-kanak.”

“Saya membantu Insp. Mazira untuk membuat pemeriksaan rumah.”

30.       Pihak Pembelaan berhujah bahawa melalui Borang Senarai Geledah dan keterangan SP5, dapat disimpulkan bahawa Tertuduh di dalam kes kita pada hari ini tiada di dalam Premis tersebut pada Tarikh tersebut pada jam 6.30 petang.

31.       Pihak Pembelaan berhujah bahawa merujuk kepada dokumen di perenggan 6.14 tiada catatan mengenai masa di dalam Borang Senarai Geledah tidak dimasukkan. Ini berlainan dengan Ekshibit “P-37” dan ini menunjukkan bahawa Borang Geledah telah diubahsuai.

32.       Pihak Pembelaan berhujah bahawa masa di dalam kertas pertuduhan dan di dalam keterangan SP5 tidak sama. Tiada penerangan mengenainya daripada SP5. Begitu juga tiada penerangan mengenainya daripada SP7.

33.       SP6 telah dipanggil untuk pemeriksaan utama hanya disuruh membaca sehelai kertas yang didakwa sebagai borang geledah oleh pihak pendakwaan. Tiada pengecaman yang dibuat dengan SP6 berkenaan ketiga-tiga anggota polis yang datang ke premis tersebut pada 13.7.2009.

34.       Borang Senarai Geledah yang disediakan oleh SP7 telah gagal mematuhi kehendak peruntukan Seksyen 36(1) dan (2) Akta Penapisan Filem 2002 kerana tiada senarai lengkap klip video yang dirampas.

Akta Penapisan Filem

Notis penyitaan

36. (1) Jika apa-apa penyitaan dibuat di bawah Bahagian ini, Pegawai Penguat Kuasa atau pegawai polis yang membuat penyitaan itu hendaklah menyediakan suatu senarai tiap-tiap filem, bahan publisiti filem, buku, dokumen atau benda lain yang disita dan tempat filem, bahan publisiti filem, buku, dokumen atau benda lain itu telah dijumpai dan hendaklah menandatangani senarai itu.

(2) Senarai yang disediakan mengikut subseksyen (1) hendaklah diserahkan dengan serta-merta kepada penghuni tempat atau premis di mana filem, bahan publisiti filem, buku, dokumen atau benda lain yang disita itu dijumpai.

Pihak Pembelaan ingin merujuk kepada kes Kalidasan A/L Manikam lawan Pendakwaraya Rayuan Jenayah No. 41-44A-2009 (yang Mengikat Mahkamah ini) (Mukasurat Ikatan Otoriti Tambahan Pembelaan) di mana Yang Arif Hakim Yaacob bin Haji Md. Sam telah memutuskan bahawa timbul keraguan apakah sebenarnya judul-judul filem yang perayu dipertuduhkan sebagai memilikinya apabila identiti VCD dan DVD yang dirampas gagal dibuktikan tanpa keraguan oleh pihak pendakwaan.

35.       SP7 telah dipanggil untuk pemeriksaan utama oleh Timbalan Pendakwaraya menyatakan Tertuduh tiada di tempat kejadian.

36.       Ada anggota polis lain yang memasuki premis tersebut pada masa material tetapi tidak dipanggil kerana berdasarkan keterangan SP5 semasa pemeriksaan utama:

“Kemudian kami masuk ke dalam rumah untuk buat pemeriksaan setelah menerangkan tujuan kehadiran kami bersama saya Insp. Siti Mazira dan seorang anggota perempuan iaitu Koperal Nora. Pihak Pembelaan memohon Mahkamah menggunapakai Seksyen 114(g) Akta Keterangan 1950 di mana saksi ini sekiranya dipanggil akan memudaratkan kes pendakwaan walaupun beliau perlu dipanggil untuk pengesahan perbezaan Borang Geledah yang dikeluarkan pada 13.7.2009 dan Borang Geledah yang dikemukakan di Mahkamah pada 19.10.2010.

37.       Bagi membuktikan elemen milikan, pihak Pendakwaan telah memanggil saksi-saksi SP1, SP2, SP4 dan SP6.

38.       Di dalam kes ini Tertuduh masih lagi membangkitkan bantahan terhadap setiap dokumen lain yang dikatakan diekstrak oleh SP1 dan dalam bentuk ‘softcopy’ (Ekshibit-ekshibit “P-11”, P-12”, “P-13”, “P-14, “P-15”, “P-16”, “P-17”, “P-18”, “P-19”, “P-20”, “P-21”, “P-22, “ P-23”, “P-24” P-25”, “P-26”, “P-27”, “P-28”, “P-29”, “P-30”, “P-31”, “P-32” dan “P-33” mukasurat 16,17 Nota Keterangan) yang tiada kaitan langsung dengan pertuduhan dan tidak termasuk di dalam lingkungan definisi “filem” sebagaimana yang diperuntukkan oleh Seksyen 3 Akta Penapisan Filem 2002.

39.       Di dalam kes ini juga pihak Pembelaan telah berjaya mengemukakan dokumen untuk membuktikan bahawa ekshibit “P-9” yang ditender melalui  SP2 tidak berkaitan dengan pertuduhan (Ekshibit “P-9” mukasurat 34 dan 35 Nota Keterangan). Pihak Pembelaan telah membangkitkan bantahan terhadap pengemukaan salinan dokumen tersebut kerana tiada kaitan dengan pertuduhan dan mengikut keterangan SP2 semasa pemeriksaan balas, dokumen asal telah dimusnahkan kerana polisi syarikat.

40.    Tiada definisi untuk ‘milikan’ di dalam Akta Penapisan Filem 2002. Oleh yang demikian, pihak Pembelaan merujuk kepada satu kes yang diputuskan oleh Hamid Sultan Abu Backer JC di dalam kes Pendakwaraya lawan Sim, Odita, Muhammad Architects Sdn Bhd [2008] 3 CLJ 623 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 5 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) di mana Mahkamah perlu merujuk kepada definisi untuk milikan di dalam kes-kes yang telah diputuskan. Di dalam kes ini responden telah dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan apabila pihak pendakwaan gagal membuktikan milikan secara fizikal perisian yang melanggar hakcipta oleh responden.

Di dalam kes tersebut Hamid Sultan Abu Backer JC memutuskan seperti berikut:

“The word “possession’ is not defined in the Copyrights Act 1987 and therefore it is pertinent to refer to judicial decisions involving criminal charges to guide us to define the word “possession’. Thus, it was the contention of the defence that prosecution has to establish physical possession of the alleged infringing programs by the accused. The prosecution failed to prove actual physical possession of the alleged infringing copies of computer programs, as evidence was before the court that the premises of the accused was not for the sole usage of the accused company but also shared among the other companies mentioned above. This by itself, in my view, is sufficient to sustain the order of acquittal.

41.       Pihak Pembelaan berhujah lanjut mengenai isu ini di mana daripada Nota Keterangan tersebut, amat jelas saksi awam SP4 mengesahkan tiada surat-surat yang ditunjuk oleh pihak pendakwaan diterima oleh Mahkamah Tinggi Syariah Pulau Pinang (Ekshibit P12, P13, P14, P15, P16, P17, P18, P19 dan muka surat 42, 43, 44 dan 45 Nota Keterangan) untuk membuktikan surat-surat yang dikatakan diekstrak oleh SP1.

42.       Fakta ini seterusnya telah disahkan oleh saksi pendakwaan ketujuh iaitu Pegawai Penyiasat bahawa Ekshibit P12, P13, P14, P15, P16, P17, P18 dan P19 (rakaman video perbicaraan pada 19.10.2010) tiada di dalam rekod Mahkamah Syariah. Oleh yang demikian Ekshibit P12, P13, P14, P15, P16, P17, P18 dan P19 tidak seharusnya diterima sebagai ekshibit kerana tiada fakta mengesahkan kewujudan ekshibit-ekshibit tersebut.

43.       Tertuduh semasa memberi keterangan semasa pemeriksaan utama kes pembelaan telah mengemukakan dokumen-dokumen daripada Mahkamah Syari’ah untuk menunjukkan percanggahan yang wujud bagi ekshibit “P-12”, “P-13”, “P-14”, “P-15”, “P-16”, “P-17”, “P-18” dan “P-19” tetapi Mahkamah tidak menanda setiap satu dokumen yang dikemukakan oleh Tertuduh sebagai ekshibit sebagaimana mengikut peruntukan Seksyen 173(j)(iii) Kanun Prosedur Jenayah.

44.       Pihak Pembelaan ingin berhujah bahawa pengemukaan dokumen cetakan komputer berupa gambar-gambar tersebut yang telah ditanda sebagai ekshibit “P21” hingga “P33” amat jelas telah mencabul hak (dengan izin) ‘privacy’ dan (dengan izin) ‘privillege’ Tertuduh dan keluarga sebagaimana yang diperuntukkan di bawah Artikel 13 Perlembagaan Persekutuan. Pengemukaan dokumen cetakan komputer berupa gambar-gambar tersebut yang telah ditanda sebagai ekshibit “P21” hingga “P33” adalah tanpa sebarang kebenaran daripada pembuat dokumen-dokumen tersebut dan tidak relevan kepada pertuduhan terhadap Tertuduh.

45.       Pihak Pendakwaan turut memanggil SP6 untuk memberi keterangan mengenai ekshibit “P21” hingga “P33” yang kononnya mengikut pihak Pendakwaan diekstrak dari cakera keras tersebut. Walaubagaimanapun SP6 menggunapakai peruntukan undang-undang Seksyen 122 Akta Keterangan 1950 kerana beliau mempunyai ‘privilege’ ke atas gambar-gambar berbentuk perlakuan tersebut yang merupakan satu bentuk komunikasi di antara Tertuduh dan SP6. Mahkamah sendiri telah turut memutuskan bahawa ekshibit “P-20” hingga “P-33” adalah dokumen-dokumen yang dilindungi di bawah privilege di bawah Seksyen 122 Akta Keterangan 1950 dan oleh yang demikian tidak boleh diterima sebagai bukti di Mahkamah (rakaman video perbicaraan pada 19.10.2010). Seksyen 122 Akta Keterangan 1950 memperuntukkan seperti berikut:

S122. “No person who is or has been married shall be compelled to disclose any communication made to him during marriage by any person to whom he is or has been married; nor shall he be permitted to disclose anu such communication unless the person who made it or his representative in interest consents, except in suits between married persons or proceedings in which one married person is prosecuted for any crime committed against the other.”

46.       Pihak Pembelaan bersandarkan satu kes yang diputuskan oleh Mustapha Hussain J di dalam Palldas a/l Arumugam v Public Prosecutor [1988] 1 CLJ 661, 665 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 5 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) menyatakan bahawa perlakuan juga satu bentuk komunikasi di antara isteri dan Tertuduh.

“From the record of appeal, the appellant’s wife Gudi Kaur (PW3) had, in examination-in-chief, given quite a lengthy evidence of all communications between herself and her husband. Though some of the evidence relates between purely to acts, as distinct from words spoken, ie, what she saw appellant was doing, it is so inextricably interwoven with what appellant had said to her, that to separate each act from words spoken by the appellant to her would be extremely difficult, if not impossible. Even if extricable and rejecting the words spoken, one would have their prejudicial effect still lingering.

Even though objection was not taken by the defence, this silence cannot convert what the law says is inadmissible evidence to be admissible. One would expect the wife’s evidence to be led in such a way as to confine such evidence to what she saw the appellant doing. The wife should have been stopped the moment she started uttering what her husband said to her. From the record it would seem that nobody ever bothered about this section 122.

47.       Di dalam kes Public Prosecutor lawan Abdul Majid [1994] 3 MLJ 457 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 6 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) James Foong J telah memutuskan bahawa isteri tertuduh boleh dipaksa memberi keterangan kecuali komunikasi yang dibuat oleh tertuduh kepada beliau melainkan jika keizinan tertuduh diperolehi seperti yang diperlukan di bawah S122 Akta itu.

48.       Di samping itu Pemohon ingin menyatakan bahawa pengemukaan “P21” hingga “P33” tersebut telah mencabul hak ‘privacy’ Pemohon dan keluarga Pemohon sebagaimana yang diperuntukkan di bawah Artikel 10 dan 13 Perlembagaan Persekutuan.

49.       Tertuduh berhujah bahawa milikan tidak boleh dibuktikan melalui keterangan persekitaran (‘circumstantial evidence’) iaitu dengan mengemukakan kepada Mahkamah Ekshibit-ekshibit “P-11”, “P-12”, “P-13”, “P-14, “P-15”, “P-16”, “P-17”, “P-18”, “P-19”, “P-20”, “P-21” hingga “P33” yang merupakan salinan dokumen-dokumen yang tidak berkaitan dengan pertuduhan hanya kerana dokumen-dokumen tersebut didakwa terdapat di dalam cakera keras (‘hard disc’) tersebut (dinafikan oleh Tertuduh).

50.       Di antara ketiga-tiga Pegawai Polis tersebut yang hadir untuk pemeriksaan di Bangunan tersebut pada Tarikh tersebut, Insp. Mohd Shah Rizal bin Sahabudin Shah telah dipanggil oleh pihak pendakwaan sebagai SP5 untuk memberi keterangan mengenai penggeledahan tersebut.

51.       SP5 ketika pemeriksaan utama telah memberi keterangan (di mukasurat 46 – 47 Nota Keterangan) bahawa:

“Pada 13-7-2009, saya terima arahan daripada ketua bahagian saya iaitu ASP Kamarudin untuk beri bantuan kepada pegawai penyiasat dari Pulau Pinang iaitu Insp. Siti Mazira untuk membuat rampasan dan pemeriksaan. Saya dan Insp. Mazira telah sampai di alamat 7-3-5, Jalan 2/38B, Taman Segambut SPPK, Kuala Lumpur. Saya dan Insp. Mazira telah sampai di alamat tersebut dan Insp. Mazira telah ketuk pintu rumah beberapa kali dan keluar seorang wanita. Insp. Mazira telah perkenalkan diri sebagai pegawai kanan polis dengan menunjukkan kad kuasa kepada wanita tersebut. Wanita tersebut dikenali sebagai Aini Suhailah binti Yunus. Kemudian kami masuk ke dalam rumah untuk buat pemeriksaan setelah menerangkan tujuan kehadiran kami bersama saya Insp. Siti Mazira dan seorang anggota perempuan iaitu Kopral Nora. Saya lihat ada 2 orang kanak-kanak. Dan saya lihat sebelah kiri ada 2 bilik satu bilik tidur dan satu bilik bacaan. Pemeriksaan dilakukan dalam bilik bacaan tersebut, saya lihat Insp. Mazira telah merampas satu unit hard disc di rak buku iaitu Hitachi Deskstar. No. Siri R32559XK, satu unit thumbdrive Data Traveller, juga di rak buku, 2 unit CD, 3 unit VCD dan 7 unit DVD dalam bilik tersebut. Dalam bilik tersebut juga saya lihat satu CPU dan monitor yang mana CPU tersebut dalam keadaan tidak bertutup dengan casing dan tiada sambungan wayar ke monitor atau power. Saya anggap ia tidak berfungsi. Lepas membuat pemeriksaan saya lihat Insp. Mazira telah buat rampasan ke atas barang-barang yang saya sebut tadi dan telah disenaraikan dalam senarai bongkah. Senarai bongkah dibuat oleh pegawai penyiasat dan lihat ia ditandatangani pemilik rumah iaitu Aini Suhailah. Satu salinan diberi kepada penama. Kemudian rampasan telah diambil oleh pegawai penyiasat. Saya nampak barang itu dirampas oleh Insp. Mazira sebab saya ada di belakang beliau. Suasana cerah kerana rampasan dibuat waktu siang. Barang kes sentiasa dalam kawalan Insp. Siti Mazira. Saya masih boleh camkan hard disk P2a dan P2b itu berdasarkan nombor siri. (Saksi dirujuk hard disc dan thumbdrive P2a dan P2b – dicamkan SP5). Hanya satu jenis hard disc sahaja yang ditemui. Pemeriksaan dilakukan hanya dalam bilik bacaan sahaja dan tiada apa-apa yang berlaku.”

Isu Kaedah Analisis Forensik Komputer (SP1)

52.       Saksi pakar SP1 dipertikaikan oleh pihak Pembelaan berdasarkan sebab-sebab berikut:

a.               Pertuduhan terhadap Tertuduh telah dibuat berdasarkan laporan polis SP1 Dang Wangi Report No. 029694/09 (Ekshibit “P-34” mukasurat 18 Nota Keterangan) apabila SP1 membuat pemeriksaan analisa pada 23.7.2009. Walaubagaimanapun di dalam salinan laporan polis tersebut ada jelas tercatit bahawa laporan polis tersebut tidak boleh digunakan untuk tuntutan atau perbicaraan di Mahkamah dan hanya untuk kegunaan dalaman PDRM sahaja.  Oleh yang demikian pertuduhan di hadapan Mahkamah ini adalah cacat, defektif dan tidak sah di sisi undang-undang kerana berasaskan laporan polis yang tidak boleh digunakan untuk pendakwaan dan perbicaraan di Mahkamah yang Mulia ini. Walaubagaimanapun di akhir kes pendakwaan pada 19.10.2010, Mahkamah ada menyatakan bahawa laporan polis SP1 sekarang adalah ‘First Information Report’ (rakaman video perbicaraan pada 19.10.2010).

b.         Di dalam kes ini terdapat konflik kepentingan (‘conflict of interest’) dan melanggar etika seorang pakar (‘Breach of Expert Duties’) di pihak SP1 yang bertindak sebagai pakar dan pengadu pada masa yang sama dan telah memprejudiskan secara material pertuduhan terhadap Tertuduh dan ini sangat bertentangan dengan kod etika dan amalan saksi pakar yang diterimapakai oleh mahkamah-mahkamah di seluruh dunia. Setelah meneliti Nota Keterangan bagi perbicaraan-perbicaraan yang dijalankan dari 7.6.2010 hingga 29.7.2010, memang ketara bahawa terdapat konflik kepentingan (‘conflict of interest’) dan “Breach of Expert Duties” di mana saksi pendakwaan pertama (SP1) bukan hanya bertindak sebagai pengadu dan pakar tetapi juga sebagai pegawai penyiasat pada masa yang sama kerana semua barang kes diterima melalui beliau dan catatan di atas Ekshibit “P-20” hingga Eksihbit “P-33” ditanda oleh beliau mengikut keterangan SP7(rakaman video perbicaraan pada 19.10.2010). Keterangan SP1 bersifat keterangan dengar cakap (‘hearsay’) dan tidak dapat diterima pakai.

Di dalam kes Alcontara A/L Ambross v Public Prosecutor [1996] 1 MLJ 209 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 211 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut:

“(5)   Although no objection had been raised to the admission of one of the statement made by ASP Abdul Wahab which was clearly based on hearsay and therefore inadmissible, the judge was nevertheless under an automatic duty to stop it from being adduced, for inadmissible evidence does not become admissible by reason of failure to object.”.

c.               Adalah menjadi hujah Pihak Pembelaan bahawa saksi pendakwaan SP1 hanya merupakan saksi pakar dan adalah menjadi prinsip undang-undang yang jelas bahawa keterangan seorang saksi pakar hanya bersifat sokongan (‘corroborative’), boleh diambilkira tetapi tidak semestinya perlu diterima dan Mahkamah sendiri yang perlu menentukan isu kebolehterimaan sesuatu bukti.

Pihak Pembelaan ingin menarik perhatian Mahkamah kepada kes Public Prosecutor v. Lin Lian Chen [1992] 2 MLJ 561 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 317 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) di mana Mahkamah Agung telah mengesahkan keputusan Hakim Mahkamah Tinggi bahawa bila memanggil keterangan pakar, pihak pendakwaan mesti mendirikan kepakaran saksi tersebut.

d.         Selain daripada itu, Pihak Pembelaan turut berhujah bahawa kaedah yang betul perlu digunapakai apabila melibatkan saksi pakar sebagaimana yang diputuskan oleh Hashim J di dalam kes Wong Chop Saow v. Public Prosecutor [1965] 1 MLJ 247 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 2 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) seperti berikut:

“To avoid confusion the expert witness should give his evidence as follows: He should first state his qualifications as an expert. He should then state that he has given evidence as an expert in such cases and that his evidence has been accepted by the courts.”

e.         Daripada Nota Keterangan tersebut, tiada keterangan daripada SP1 yang menunjukkan kelayakan beliau dan samada beliau pernah memberi keterangan di mahkamah dan mahkamah menerima keterangan beliau.

f.          Setelah meneliti Nota Keterangan tersebut, banyak tokok tambah, percanggahan keterangan yang direkodkan dan juga fakta-fakta penting tidak direkodkan oleh Majistret, Mahkamah Majistret Jenayah 2, Kuala Lumpur. Di antara percanggahan keterangan tersebut SP1 telah menyatakan bahawa beliau tiada sijil ENCase tetapi mengikut Nota Keterangan tersebut SP1 menyatakan bahawa beliau ada sijil dari satu syarikat dan identiti syarikat tersebut tidak dinyatakan (mukasurat 22 Nota Keterangan tersebut). Seperti yang dijelaskan di dalam buku “Guide to Computer Forensics and Investigations” 3^rd Edition muka surat 81, Bill Nelson, Amelia Phillps, Frank Enfiger, and Christopher Steuart:

EnCase Certified Examiner (EnCE) Certification

Guidance Software, the creator of EnCase, sponsors the EnCE certification program. EnCE certification is open to the public and private sectors and is specific to the use and mastery of EnCase computer forensics analysis. Requirements for taking the EnCE certification exam don’t depend on taking the Guidance Software EnCase training courses. Candidates for this certificate are required to have a licensed copy of EnCase.

Tertuduh ingin menarik perhatian Mahkamah yang Mulia ini kepada kes Foo Fio Na v. Hospital Assunta & Anor [1999] 6 MLJ 738 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 758 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) yang merujuk kepada kes Whitehouse v Jordan & Anor [1981] 1 All ER pada mukasurat 276:

“While some degree of consultation between experts and legal advisers is entirely proper, it is necessary that expert evidence presented to the court should be, and should be seen to be the independent product of the expert, uninfluenced as to form or content by the exigencies of litigation. To the extent that it is not, the evidence is likely to be not only incorrect but self defeating.”

Tertuduh ingin juga merujuk kepada kes R v Harris [2006] 1 Cr App Rep 55 (di mukasurat 65 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan)seperti berikut:

“[271] It may be helpful for judges, practitioners and experts to be reminded of the obligations of an expert witness summarised by Cresswell J in National Justice Cia Naviera SA v Prudential Assurance Co Ltd, The Ikarian Reefer [1993] 2 Lloyd’s Rep 68 at 81. Cresswell J pointed out amongst other factors the following,which we summarise as follows:

(1) Expert evidence presented to the court should be and seen to be the independent product of the expert uninfluenced as to form or content by the exigencies of litigation.

(2) An expert witness should provide independent assistance to the court by way of objective unbiased opinion in relation to matters within his expertise. An expert witness in the High Court should never assume the role of advocate.

(3) An expert witness should state the facts or assumptions on which his opinion is based. He should not omit to consider material facts which detract from his concluded opinions.

(4) An expert should make it clear when a particular question or issue falls outside his expertise.

(5) If an expert’s opinion is not properly researched because he considers that insufficient data is available then this must be stated with an indication that the opinion is no more than a provisional one.

(6) If after exchange of reports, an expert witness changes his view on material matters, such change of view should be communicated to the other side without delay and when appropriate to the court.”

g.      Saksi SP1 tidak memaklumkan kepada Mahkamah Yang Mulia ini kelulusan akademik berkaitan dengan kepakaran di dalam bidang komputer dan tidak pernah menduduki peperiksaan (EnCE) yang diiktiraf oleh syarikat EnCase Software bagi melayakkan beliau mengendalikan perisian Encase dengan betul dan tepat berdasarkan piawaian persijilan ISO kawalan mutu forensik komputer antarabangsa. Ini amat memudaratkan kes Pendakwaan kerana kelayakan dan kepakaran SP1 tidak dibuktikan.

h.      Mengikut keterangan Tertuduh semasa dipanggil membela diri, ianya di luar kemampuan SP1 untuk mempunyai satu lesen Encase di atas nama sendiri dan apabila SP1 gagal mengemukakan sebarang sijil kelayakan pengendalian Encase, adalah diragui analisis yang dijalankan oleh SP1 menggunakan perisian Encase yang tulen.

SP1 semasa pemeriksaan balas memberi keterangan seperti berikut:

C         :           “Qualified untuk handle Encase?

:           Saya berkursus untuk belajar Encase dan jalankan analisa, tak ingat nama company tapi ada sijil”

(mukasurat 22 Nota Keterangan)

Ini disokong dengan satu kes Pendakwaraya lawan Kit Chee Wan [1999] 1 MLJ 16 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 6 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) di mana Mahkamah Tinggi memutuskan bahawa saksi pakar mesti membuktikan latarbelakang kelayakan akademik dan keupayaan kepakaran beliau.

h.         Analisis terhadap barang rampasan yang dijalankan oleh SP1 tidak mengikut piawaian forensik komputer antarabangsa. SP1 di dalam keterangannya semasa pemeriksaan balas mengaku bahawa beliau tidak melakukan analisa forensik yang ditetapkan oleh piawaian forensik komputer antarabangsa malah SP1 juga mengaku tidak melakukan proses ‘acquisition’, ‘forensic imaging’, dan pengesahan kesahihan kandungan hard disk tersebut (mukasurat 2, 3, 4, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26 dan 27 Nota Keterangan).

Bagi isu ini pihak Pembelaan memohon agar Mahkamah yang Mulia ini menggunapakai peruntukan Seksyen 5 Kanun Prosedur Jenayah dan dibaca bersama Seksyen 56 dan Seksyen 57 Akta Keterangan 1950 untuk mengambilkira kes-kes yang telah diputuskan mengikut Common Law  atau undang-undang yang berkuatkuasa di England mengenai kaedah pembuktian forensik komputer memandangkan terdapat ‘lacunae’ di dalam undang-undang Malaysia dan tiada kes berkaitan pembuktian cakera keras (‘hard disc’) yang diputuskan dengan piawaian forensik antarabangsa di Malaysia pada masa ini.

Piawaian forensik komputer antarabangsa untuk penggunaan perisian Encase, peralatan pengimejan forensik ImagerSolo III, dan beberapa perisian yang lain yang diiktiraf oleh piawaian forensik antarabangsa dan persijilan ISO kawalan mutu forensik komputer antarabangsa, kaedah ‘acquisition’ yang betul dan tepat di samping kaedah pengimejan menggunakan format pengimejan forensik komputer yang diterima oleh piawaian forensik antarabangsa tetapi tidak ditunjukkan dan dilakukan oleh SP1. Kaedah pengiraan ‘hash value’ bagi setiap klip video dengan menggunakan proses ‘one-way hash functions’ yang akan menghasilkan ‘digital fingerprint’ (‘hash value’) yang unik bagi setiap maklumat yang diproses dengan algorithma ‘digital signature’ atau ‘DNA signature’ tertentu yang peka terhadap Kesan Avalanche (Avalanche Effect) (di mukasurat 1-2 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan). Kaedah ‘forensic imaging’ yang betul dan tepat juga memainkan peranan yang sangat penting untuk mengawal rapi ketepatan dan bahan bukti di dalam bentuk yang asal dan tidak tercemar atau ‘tampered’. Penggunaan dan pemilihan algorithma-algorithma yang betul dan tepat amat bersesuaian untuk tujuan pengesahan, kesahihan, integriti dan kebolehterimaan kandungan cakera keras (‘harddisk’) untuk perbicaraan di mahkamah di mana kaedah pengekstrakan bahan bukti secara imej-imej forensik yang disalin dari cakera keras satu persatu bit (bit per bit) dan kesemua proses tersebut tidak dilakukan oleh SP1 (mukasurat 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26 dan 27 Nota Keterangan).

i.          SP1 juga tidak tahu apa itu yang dimaksudkan sebagai ‘hash value‘, ‘hash functions’ dan ‘algorithm‘ yang digunakan untuk tujuan pengesahan, integriti, kebolehterimaan dan kebolehpercayaan data di dalam harddisk tersebut. Malah SP1 juga telah memberi keterangan bahawa dia tidak tahu kegunaan ‘hash functions’, ‘hash value’, ‘hash algorithm’ dan ‘forensic tools’ yang sepatutnya digunakan semasa melakukan analisa forensik terhadap ‘harddisk’ seperti yang telah dibangkitkan oleh Tertuduh semasa pemeriksaan balas (mukasurat 22, 23, 24, 25, 26 dan 27 Nota Keterangan).

Pihak Pembelaan merujuk kepada kes R v. Trapp [2009] S.J. No. 64; 2009 SKPC 109; 2009SK.C. LEXIS 686 (di mukasurat 2-10 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) di mana pakar telah menunjukkan kepada mahkamah penggunaan ‘hash function’ atau ‘hash algorithm’ dan ‘hash value’ merupakan proses yang sangat kritikal dan penting di samping pengimejan forensik dilakukan sebelumnya. Di dalam kes tersebut, pakar telah menggunakan SHA-1 sebagai ‘hash function’, ‘hash value’ pengiraan ‘hash value’ ditunjukkan dan dibandingkan dengan salinan imej forensik semasa perbicaraan. Berdasarkan keterangan saksi SP1, telah jelas bahawa saksi SP1 tidak melakukan analisa yang betul dan tepat untuk memenuhi piawaian forensik antarabangsa yang ditetapkan berdasarkan Piawaian Daubert, di dalam kes Daubert v. Merrell Dow Pharmaceuticals, Inc. 509 U.S. 579 (1993)(mukasurat 13 Ikatan Otoriti Pembelaan), yang merupakan satu piawaian yang diterimapakai oleh semua badan forensik di seluruh dunia, seperti di bawah:

Daubert Test for Reliability

Witness qualified as an expert by knowledge, skill, experience, training, or education, may testify thereto in the form of an opinion or otherwise, if:

-The testimony is based upon sufficient facts or data

-The testimony is the product of reliable principles and methods

-The witness has applied the principles and methods reliably to the facts of the case

The key for the Court in determining whether an expert may testify before a jury is therefore primarily one of “reliability of method”. The court will not look at the actual opinion held by an expert, but merely examines his or her methodology to determine whether the procedures used or his methodology is not reliable, then his entire opinion is likewise unreliable and should be excluded from the jury.

Daubert Factors

The U.S Supreme Court set out several specific factors that should be used by the courts in evaluating any proposed expert testimony. These factors are not exclusive and some or all may not apply in any given case, but they are always the place to start the reliability analysis. The factors are as follows:

1. Whether the theory or technique has been scientifically tested.

2. Whether the theory or technique has been subject to peer review or publication.

3. The (expected) error rate of the technique used.

4. Acceptance of the theory or technique in the relevant scientific community.

SP1 semasa pemeriksaan balas menyatakan bahawa beliau tidak membuat pengimejan bahan bukti di dalam bentuk salinan imej-imej forensik bagi keseluruhan kandungan cakera keras (‘harddisk’) (mukasurat 26 Nota Keterangan) seperti yang ditetapkan oleh piawaian forensik komputer antarabangsa (Piawaian Daubert). Fakta ini telah ditegaskan oleh Tertuduh semasa pemeriksaan utama bagi kes pembelaan. Oleh yang demikian SP1 tidak mengikut kaedah yang diiktiraf oleh piawaian komputer forensik antarabangsa dan bahan bukti tidak disahkan kesahihan dan integritinya. Tertuduh juga telah menerima 13 keping DVD salinan klip video yang disalin dengan menggunakan format DVD yang bukan mengikuti piawaian format pengimejan forensik antarabangsa yang ditetapkan di mana apabila diperiksa oleh Tertuduh telah mendapati metadata setiap fail klip video tidak sama dengan metadata yang diterangkan oleh SP1 dan bilangan klip video juga berbeza bilangan yang diberi dengan keterangan SP1 semasa perbicaraan. Terdapat juga kandungan yang sama dikira berulang-ulang semasa perbicaraan.

Fakta ini dinyatakan semasa pemeriksaan utama SP1:

“Selepas analisa/kenalpasti video2 lucah yang terkandung tindakan seterusnya adalah masukan video2 ini ke dalam DVD. Tidak ingat berapa keping. Saya masih boleh cam.”

(Rujuk DVD dalam sampul putih-di dalam ada 13 keping tanda X1-X13. Dicamkan SP1. Ditanda sebagai P3a-m) (mukasurat 13 Nota Keterangan).

Di dalam kertas penyelidikan yang dibentangkan oleh Renico Koen dari ICSA, University of Pretoria, South Africa dan Martin S. Oliver, ICSA, University of Pretoria, South Africa yang bertajuk “The Use of File Timestamps in Digital Forensics” menyatakan:

“Event data is generated when a significant digital event occurs. Although the generated event data is of little value when viewed independently, collectively event data can produce information that can help investigators to deduce relationships between events to produce abstract views of the evidence at hand.”

Dan mereka juga telah membuat kesimpulan bahawa:

“A principle was introduced based on the concept of synergy claiming that insignificant pieces of event datum may collectively be of significant forensic importance.”

Diikuti juga di dalam kertas penyelidikan oleh Svein Yngvar Willassen yang bertajuk “Hypothesis Based Investigation of Digital Timestamps” dengan jelas menerangkan di dalam abstract bahawa:

“Timestamps stored on digital media play an important role in digital investigations. Unfortunately, timestamps may be manipulated, and also refer to a clock that can be erroneous, failing or maladjusted. This reduces the evidentiary value of timestamps. This paper takes the approach that historical adjustments to a clock can be hypothesized in a clock hypothesis. Clock hypotheses can then be tested for consistency with stored timestamps. A formalism for the definition and testing of a clock hypothesis is developed, and test methods for clock hypothesis consistency are demonstrated. With the number of timestamps found in typical digital investigations, the methods presented in this paper can justify clock hypotheses without having to rely on timestamps from external sources. This increases the evidentiary value of timestamps, even when the originating clock has been erroneous, failing or maladjusted.”

Di dalam kes Regina v. Shipman (Harold Frederick) (1999, unreported) terdapat persoalan modifikasi dan manipulasi ‘timestamps’ di mana semasa perbicaraan didapati bahawa ‘timestamp’ boleh diubah yang boleh membawa kepada penipuan metadata yang akan memberi impak besar dan nilai signifikan yang tinggi kepada analisis forensik terhadap kebolehterimaan probative evidence, kebolehpercayaan di dalam perbicaraan mahkamah.

j.          Persijilan ISO – Analisis SP1 gagal mengikut piawaian kawalan kualiti dan standard forensik komputer antarabangsa bagi ‘error’ dan ralat saintifik yang berkaitan dengan perisian dan peralatan untuk tujuan penganalisa forensik kerana SP1 telah memberi keterangan semasa pemeriksaan balas bahawa makmal beliau tidak dipersijilkan dengan standard ISO 9000 (Quality Management System in Production Environment), ISO 9001 (Quality Management), ISO 9069 (Software Quality Model), ISO 9241 (Ergonomic requirements for office work with visual display), ISO 17025 (General requirements for competence of test and calibration laboratories), ISO 27001 (Information technology-Security Techniques-Information Security Management Systems) dan ISO 15489/1:2001 (mukasurat 26 Nota Keterangan) untuk pengurusan kualiti untuk prosedur, proses, perisian, peralatan forensik computer yang digunakan dan yang berkaitan dengannya. Ini merupakan satu syarat yang sangat kritikal dan penting bagi sesuatu analisis forensik komputer dapat dijalankan dengan betul dan tepat.

Semasa pemeriksaan balas SP1 telah mengesahkan ada ‘error’ semasa ujitayang dibuat dengan menggunakan ‘software Encase’. (Mukasurat 20 Nota Keterangan).

Pihak Pembelaan ingin bersandarkan kepada satu kes yang diputuskan oleh Mahkamah Rayuan New Zealand, di dalam kes Holt lawan Auckland City Council [1980] 2 NZLR 124; 1980 NZLR LEXIS 568, (mukasurat  Ikatan Otoriti Tambahan Pembelaan) Mahkamah Rayuan memutuskan bahawa sesiapa yang menggunakan peralatan perlu memastikan ketepatan data yang dihasilkan:

“The presumption serves the important purpose of saving the time and expense of proving the obvious. At the same time, until it can be considered that the functioning and trustworthiness of a newly developed device is a matter of common knowledge, those who rely on the equipment must carry the responsibility of establishing its accuracy.”

k.         Pihak Pembelaan mempertikaikan tentang catatn masa yang berlawanan daripada hukum alam kerana masa yang direkodkan di dalam senarai klip video yang disediakan oleh SP1 adalah terkebelakang. Tertuduh semasa pemeriksaan utama kes pembelaan telah menunjukkan bahawa setiap catatan masa pada Laporan Forensik bertarikh 27.7.2009 tidak seiring dengan hukum alam dan jelas menunjukkan berlaku perubahan atau fabrikasi pada cakera keras tersebut.

Pihak Pembelaan ingin merujuk kepada kes Director of Public Prosecutions lawan Mc Keown dan Director of Public Prosecutions lawan Jones [1997] All ER 737 [1997] 1 WLR 295, [1997] RTR 162, 161 JP 356, [1997] 2 Cr App Rep 155, [1997] Crim LR 522 (mukasurat  Ikatan Otoriti Tambahan Pembelaan) yang membuat pemerhatian tentang masa seperti berikut:

“I have considered the matter on the assumption that the error in the clock display showed that the computer was not operating properly. I should say, however, that I am not satisfied that this conclusion should have been drawn. Computer clocks, like any others, have to be set to the correct time and the most obvious explanation for the 15-minute discrepancy was that someone had made a mistake when he last set the clock.”

Pihak Pembelaan juga turut merujuk kepada kes Castle v Cross
QUEEN’S BENCH DIVISION [1985] 1 All ER 87, [1984] 1 WLR 1372, [1984] Crim LR 682, [1985] RTR 62 (mukasurat  Ikatan Otoriti Tambahan Pembelaan) di  mana Queen’s Bench Division membuat kesimpulan mengenai penggunaan peralatan komputer bergantung kepada kawalan seseorang adalah seperti berikut:

“Of course, where a computer is used in respect of its memory function, it is possible to envisage where it might fall foul of the rule against hearsay.”

“[Counsel for the appellant] submitted that there was a difference in kind between the measuring device (even a sophisticated one) and this computer. He also suggested that there was a difference in kind between a mathematician who used a slide rule and one who used a calculating computer. We do not agree. This computer was rightly described as a tool. It did not contribute its own knowledge. It merely did a sophisticated calculation which could have been done manually by the chemist and was in fact done by the chemists using the computer programmed by Mr. Kellie whom the Crown called as a witness. The fact that the efficiency of a device is dependent on more than one person does not make any difference in kind. Virtually every device will involve the persons who made it, the persons who calibrated, programmed or set it up (for example with a clock the person who set it to the right time in the first place) and the person who uses or observes the device. In each particular case how many of these people it is appropriate to call must depend on the facts of, and the issues raised and concessions made in that case.”

l.          Tertuduh telah mengemukakan bantahan terhadap Laporan Forensik SP1 yang mana Laporan Forensik yang cuba ditender di Mahkamah bertarikh 28.7.2009 yang amat ketara berlainan dengan Laporan Forensik bertarikh 27.7.2009 yang diberikan oleh pihak pendakwaan di bawah peruntukan Seksyen 51A Kanun Prosedur Jenayah. Pihak Tertuduh terpaksa membangkitkan bantahan apabila pihak pendakwaan sendiri tidak mematuhi prosedur-prosedur di bawah peruntukan Seksyen 51A dan Seksyen 399 Kanun Prosedur Jenayah di mana apabila pihak Pendakwaan gagal memberikan salinan di dalam tempoh waktu yang ditetapkan dan penerimaan Laporan Forensik tersebut sebagai ekshibit adalah bertentangan dengan kes-kes yang telah diputuskan oleh Mahkamah di mana Mahkamah telah memutuskan bahawa apabila pihak pendakwaan gagal mematuhi tempoh penyerahan laporan yang ditetapkan di bawah Seksyen 399 Kanun Prosedur Jenayah, ianya ‘fatal’ kepada kes pendakwaan dan laporan forensik tersebut tidak boleh diterima sebagai bukti.

Tertuduh semasa pemeriksaan utama kes pembelaan telah menunjukkan bahawa setiap catatan masa pada Laporan Forensik bertarikh 27.7.2009 (“ID-D1”) tidak seiring dengan hukum alam dan jelas menunjukkan berlaku perubahan atau fabrikasi.

Berkenaan isu ini, pihak Tertuduh ingin merujuk kepada satu kes Ooi Lean Chai v. Public Prosecutor [1991] 1 MLJ 337 (Rep) (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 2 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) di mana Mahkamah Agung telah memutuskan bahawa Seksyen 399 Kanun Prosedur Jenayah bukan hanya bersifat prosedural tetapi mengandungi peraturan untuk kebolehterimaan laporan pakar sebagai bukti di mana sekiranya ‘proviso’ kepada Seksyen 399 Kanun Prosedur Jenayah tidak dipatuhi, laporan pakar tidak boleh diterima sebagai bukti.

53.       SP1 juga gagal memberi sebarang keterangan bagaimana beliau menjaga ‘hard disk’ tersebut selepas menerimanya dari Pegawai Penyiasat dari tarikh 13.7.2009 ke 26.7.2009 dan dari tarikh analisa ke tarikh pertama sebutan kes. Adalah dihujahkan di sini bahawa rantaian kawalan dan rantaian bukti telah terputus (“break in the chain of custody and break in the chain of evidence’). SP1 di dalam pemeriksaan semula hanya memberi keterangan seperti berikut:

“J : Ianya ada dalam kawalan saya. Disimpan dalam makmal forensic disimpan dalam peti khas untuk hard disc yang mana kunci dipegang oleh saya sendiri.”

54.       Tertuduh semasa dipanggil membela diri mempertikaikan cara penyimpanan barang kes oleh SP1 kerana tiada ‘casing’ khusus untuk mengelakkan berlakunya ‘anti static’ dan fabrikasi semasa pemindahan dari tempat kejadian ke makmal tempat analisa SP1.

Kes ini perlu dibezakan dengan kes-kes Mahkamah yang telah diputuskan berkenaan ‘compact disc’ (CD/VCD/DVD) kerana cakera keras mempunyai kapasiti penyimpanan data yang lebih besar dan dibandingkan dengan ‘compact disc‘, malah tiada material yang boleh dimasukkan semula ke dalam ‘compact disc’ melainkan hanya berlaku pada cakera keras – (data yang terdahulu akan terbatal (dengan izin ‘fast overwrite‘)).

55.       Apabila cakera keras tersebut dimainkan dengan set komputer yang bukan dirampas dari tempat kejadian, ianya tidak terdiri daripada satu sistem yang lengkap dan sekiranya ianya dimainkan dengan bukan sistem komputer yang asal dan komputer yang lain cakera keras tersebut telah dicemari (‘tampering with evidence‘) dan ini tidak seharusnya dibenarkan berlaku oleh Mahkamah. Dirujuk kepada buku bertajuk “Cyber Forensics – A Field Manual for Collecting, Examining, and Preserving Evidence of Computer Crimes”, 2^nd Edition oleh Albert J. Marcella, Jr. dan Doug Menendez ms 288, 289, 276-281 menyatakan keperluan buku log bagi merekod setiap aktiviti siasatan dan analisis forensik wajib dinyatakan semasa perbicaraan di mahkamah.

56.       Tertuduh berhujah bahawa milikan tidak boleh dibuktikan melalui keterangan persekitaran (‘circumstantial evidence‘) iaitu dengan mengemukakan kepada Mahkamah Ekshibit-ekshibit “P11”, “P12”, “P13”, “P14, “P15”, “P16”, “P17”, “P18”, “P19”, “P20”, “P21” hingga “P33” yang merupakan salinan dokumen-dokumen yang tidak berkaitan dengan pertuduhan hanya kerana dokumen-dokumen tersebut didakwa terdapat di dalam cakera keras (‘hard disc’) tersebut (dinafikan oleh Tertuduh).

Pihak Pembelaan ingin menarik perhatian Mahkamah kepada satu kes yang diputuskan oleh VT Singham J di dalam kes Ah Poon & Ors v Public Prosecutor [2006] 5 CLJ 521 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 10-11 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) di mana VT Sigham J menyatakan seperti berikut:

“Irrelevant and Prejudicial Facts Or Evidence

[17] As for the police report which contains serious allegation that the accuseds are suspected to be involved in the activity of prostitution, it cannot be denied that this is highly prejudical, inadmissible or is otherwise objectionable and the accuseds have every right to know and understand the contents and they should be given the opportunity of raising any objection to the contents of the police report which is against them. In the instant case, there is nothing in the record to show whether the contents of the police report which has been marked as exh. P 3 was read and explained to the accuseds and what was their reponse.

[18] It is paramount importance that all documentary evidence which are tendered as evidence by the prosecution and marked as exhibits in proceedings where the accused has pleaded guilty to a charge if possible should be shown, read and explained to the accuseds and understood by him or her so that in the event the contents of the documents which contains some incriminating facts which implicates the accuseds are disputed or not admitted, the document will have to be rejected without having it marked as an exhibit…..Be that as it may, a document or an exhibit is not to be admitted unless it is relevant to the charge.”

57.       Oleh itu, laporan Forensik SP1 (Ekshibit “P35”) tidak komprehensif dan konklusif.

58.       Oleh yang demikian, kesimpulan yang tidak dapat dielakkan ialah Tertuduh di dalam kes kita pada hari ini tidak mempunyai pemilikan eksklusif pada setiap masa yang material, bahan yang dikatakan lucah tersebut.

Isu 106 Klip Video Tersebut Mestilah Lucah di Sisi Undang-undang

59.       Di dalam kes PP v. Chung Wan Li, di dalam membuktikan sama ada bahan tersebut adalah lucah, Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa:

“2nd Ground

Under the 2nd ground the prosecution submitted that the learned Magistrate had erred in law and in fact when he came to his finding that the prosecution has failed to prove that all of exh. P1, ie, the remaining 14 VCD (video cakera padat) seized are obscene films and disregarded PW5′s evidence that the result of a screen test conducted on the seized items has shown that all these items are obscene films.

Under the 2nd ground, in my view, it would be unsafe for the court to solely rely on PW5′s evidence that he had conducted a screen test on all the 18 VCD’s and that they were all obscene films because I find that exh. P5 which was prepared by him in respect of the 18 VCDs handed to him lacked evidential value and besides there was a material contradiction as from whom he received the 18 VCDs (discussed earlier).

Therefore, the screening of each and everyone of the 18 VCDs is necessary to determine whether they were obscene films becomes critical. Here as per the finding of the learned Magistrate not only were only four VCDs screened but unfortunately the titles of the four VCDs were not even identified. Hence, there is no evidence before the court of which of the four VCDs out of the 18 VCDs exh. P1 (A-R) were of obscene material and neither was there proof whether the remaining 14 VCDs were of obscene material or otherwise.

I agree with the defence that the learned Magistrate should not be faulted just because he had allowed the prosecution’s application to conduct random screening. In my opinion the permission granted by the learned Magistrate is not tantamount to a waiver of the burden emplaced on the prosecution to prove each and every essential ingredient of the charge for purposes of establishing a prima facie case. It is the duty of the prosecution throughout to establish a prima facie case and it is not for the learned Magistrate, as pointed out by the defence, to tell them as to the correct procedure to be adopted.”

60.       Di dalam kes PP v. Lee Swee Sing, di dalam membuktikan sama ada bahan tersebut adalah lucah, Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa:

“Intipati (b)

[9] Berdasarkan keterangan, SP1 ada membuat rampasan terhadap barang-barang kes. Namun begitu, adalah didapati tiada sebarang penandaan dibuat pada mana-mana bahagian pada VCD dan DVD lucah yang dirampas. Setelah barang-barang kes diserahkan kepada SP3 (C/Insp. Saifulnizam bin Mohamed Jais), SP3 juga tidak membuat apa – apa tanda pada barang-barang kes yang diterima dan menyimpan barang-barang kes tersebut di bilik stor barang kes. Penjaga stor pula tidak dipanggil untuk memberikan keterangan di mahkamah. Kemungkinan bahawa barang-barang kes ini telah bercampur-aduk dengan barang kes untuk kes yang lain tidak dapat diketepikan.

[10] Mahkamah ini bersetuju dengan keputusan Majistret apabila beliau mendapati senarai bongkar (eks. P3) yang merujuk kepada senarai VCD dan DVD lucah yang dirampas adalah tidak lengkap. Terdapat sepuluh keping VCD dan DVD lucah dalam bahasa Cina tidak dinyatakan tajuk (“title”) dan begitu juga dengan empat keping DVD dalam bahasa Cina yang tidak dinyatakan tajuk. Dalam eksh. P3 cuma dinyatakan seperti berikut: “pelbagai tajuk VCD/DVD lucah dalam bahasa Cina”. Dalam perkara ini, saya bersetuju dengan penghakiman dalam kes Public Prosecutor v. Chung Wan Li [2005] 8 CLJ 501, di mana Hakim Lau Bee Lan memutuskan:

… the principle to be gleaned is the effect of non-compliance of the provision governing a search list merely cast doubt on the bona fides of the parties conducting the search and then becomes incumbent on the trial judge to scrutinize the evidence further whether a prima facie has made out.

In the context of the present case, the identity of the 18 VCDs is central to proving that the accused had possession of them and the absence of the listing of each of the titles of the 18 VCDs greatly weakens the case for the prosecution.

Intipati (c)

[11] Timbalan pendakwa raya terpelajar menghujahkan bahawa kesemua VCD dan DVD lucah yang dirampas telah dibuktikan mengandungi adegan lucah. Dengan hormat, mahkamah ini tidak bersetuju. Walaupun pihak pendakwaan telah mendapat kebenaran dari mahkamah Majistret untuk menjalankan uji tayang secara rawak terhadap barang-barang kes, namun begitu, adalah menjadi tugas pihak pendakwaan untuk membuktikan kes mereka sepanjang perbicaraan. Hanya sepuluh keping dari VCD dan DVD lucah yang dirampas dibuat uji tayang di mahkamah Majistret dan sepuluh keping VCD/DVD yang dibuat uji tayang itu juga tidak dinyatakan tajuk-tajuknya. Tidak terdapat mana-mana peruntukan dalam Akta Penapisan Filem 2002 yang menyatakan bahawa penayangan sejumlah VCD/DVD yang dirampas yang dipercayai mengandungi adegan lucah akan dianggap sebagai telah membuktikan bahawa keseluruhan VCD/DVD tersebut mengandungi adegan lucah. Oleh yang demikian, setiap satu VCD/DVD yang dirampas itu perlu dibuat uji tayang. Keadaan ini adalah berbeza, misalnya, dengan peruntukan yang jelas dibawah s. 37(j) Akta Dadah Berbahaya 1952 yang menyatakan bahawa adalah mencukupi jika sampel dadah diambil tidak kurang dari 10% bekas (receptacles) yang mengandungi dadah berbahaya (lihat kes-kes Gunalan Ramachandran & Ors v. PP[2004] 4 CLJ 551; Chu Tak Fai v. PP [2006] 4 CLJ 931 dan PP v. Seow Wei Hoong[2008] 4 CLJ 453).

[12] Dalam perkara ini, saya juga bersetuju dengan penghakiman dalam kes Public Prosecutor v. Chung Wan Li (supra) apabila hakim dipetik berkata:

Therefore, the screening of each and everyone of the 18 VCDs is necessary to determine whether they were obscene films becomes critical. Here as per the finding of the learned magistrate not only were only four VCDs screened but unfortunately the titles of the four VCDs were not even identified. Hence, there is no evidence before the court of which the four VCDs out of the 18 VCDs Exh P1 (A-R) were of obscene material and neither was there proof whether the remaining 14 VCDs were of obscene material or otherwise.

I agree with the defence that the learned magistrate should not be faulted just because he had allowed the prosecution’s application to conduct random screening. In my opinion, the permission granted by the learned magistrate is not tantamount to a waiver of the burden emplaced on the prosecution to prove each and every essential ingredient of the charge for purposes of establishing a prima facie case. It is the duty of the prosecution throughout to establish a prima facie case and it is not for the learned magistrate, as pointed out by the defence, to tell them as to the correct procedure to be adopted.

[13] Keputusan bahawa terdapat keraguan yang munasabah sama ada barang-barang kes yang dirampas pada hari kejadian adalah sama dengan barang-barang kes yang dikemukakan di dalam mahkamah dan sama ada kesemua VCD dan DVD yang dirampas itu mengandungi adegan lucah (“obscene material”) adalah penemuan fakta yang dibuat oleh Puan Majistret berdasarkan kepada keterangan yang dikemukakan di hadapan beliau di mana beliau mempunyai kelebihan untuk melihat dan mendengar saksi-saksi berkenaan. Penemuan fakta adalah merupakan fungsi eksklusif mahkamah bicara (lihat PP v. Mohd Radzi Abu Bakar [2006] 1 CLJ 457). Perkara ini telah menjadi undang-undang yang mantap. Dalam kes Herchun Singh & Ors v. PP [1969] 1 LNS 52, Ong Hock Thye, KH berkata:

An appellate court should be slow in disturbing such finding on fact arrived at by the judge, who had the advantage of seeing and hearing the witness, unless there are substantial and compelling reasons for disagreeing with the finding: see Sheo Swarup v. King- Emperor AIR [1934] PC 227.

[14] Mahkamah ini berpuas hati bahawa tidak terdapat apa-apa alasan untuk memutuskan bahawa Puan Majistret telah “mishandling the fact” dalam kes ini. Keputusan selainnya oleh Puan Majistret akan bertentangan dengan keberatan keterangan (“weight of evidence”) yang ada di hadapan mahkamah.

[15] Kesan terkumpul undang-undang terhadap keterangan yang dikemukakan oleh pihak pendakwaan dalam kes ini telah menimbulkan keraguan yang munasabah terhadap kes pihak pendakwaan. Terdapat jurang yang tidak dipenuhi oleh pihak pendakwaan terutama yang berhubung dengan identiti ekshibit dan adegan lucah. Perkara ini memudaratkan kes pihak pendakwaan. Dalam kes Mohan Singh Lachman Singh v. PP [2002] 3 CLJ 293, Mahkamah Rayuan membuat pemerhatian:

The burden of proving its case at every stage lies on the prosecution. The only task of the accused is to raise a reasonable doubt as to the prosecution’s case. If there are gaps in the case for the prosecution, these cannot be filled by resorting to a purported failure on the part of the defence to put specific questions relevant to its case. Such gaps must be filled by the prosecution itself: Abdullah Zawawi v. PP [1985] CLJ 19 (Rep); [1985] 2 CLJ 2; [1985] 2 MLJ 16. That has always been the law. It is still the law.

[16] Berdasarkan alasan-alasan yang dikemukakan di atas, mahkamah ini memutuskan bahawa rayuan timbalan pendakwa raya tidak mempunyai merit. Dengan itu, rayuan ditolak dan keputusan Puan Majistret yang melepas dan membebaskan responden di akhir kes pendakwaan bagi pertuduhan kedua dikekalkan.”

61.       Di dalam kes PP v. Kok Seong Yoon, di dalam membuktikan sama ada bahan tersebut adalah lucah di sisi undang-undang, Mahkamah Tinggi telah memutuskan bahawa:

“Screen Testing For Obscenity

[15] However, I find that the second vital ingredient in this case, ie, that the 65 DVDs are obscene was not proved.

15.1. There is no evidence at all that the 65 DVDs were subject to a screen test (uji tayang) for the court to make a finding that the 65 DVDs are obscene.

15.2. SP1 merely testified that he was satisfied that the 65 DVDs were obscene by looking at the covers of the DVDs.

15.3. SP4, the I.O. of the case, said he had screen tested them at random in his office and found them to be obscene.

15.4. Although at one point of the proceedings the learned APP applied to reserve screen-testing of the DVDs, the learned defence counsel had responded that there was no need for screen-testing (p. 29 of Appeal Record). Unfortunately the court appeared to have agreed with learned defence counsel because nowhere in the notes of evidence does it appear that screen testing was done.

[16] In the case of PP v. Chung Wan Li [2005] 8 CLJ 501 HC, the learned High Court judge held that “the screening of each and everyone of the 18 VCD’s is necessary to determine whether they were obscene films”. In Chung’s case (supra), the learned High Court judge did not approve of the random testing that was conducted during the trial.

[17] His Lordship Mohd. Zawawi Salleh, JC, concurred with the learned High Court judge in the case of PP v. Lee Swee Sing [2009] 1 CLJ 320 HC. His Lordship held in Lee Swee Sing’s case that there is no provision in the Film Censorship Act 2002 which allows for random testing. A comparison was drawn with the provision of s. 37(j) of the Dangerous Drugs Act 1952 which allowed for a 10% of the sample of the drugs to be tested.

[18] In this case, there was no screen testing at all carried out during the trial. How then can the court arrive at a finding that the 65 DVDs are obscene? It is patently clear that the prosecution had failed to prove that the 65 DVDs were obscene and the learned magistrate should have so found.

[19] For the reasons as adumbrated above the acquittal and discharge of the respondent is hereby affirmed as the prosecution had failed to prove a prima facie case against the respondent as per the charge.

[20] The appeal is accordingly dismissed.”

62.       Apa yang boleh difahamkan daripada ketiga-tiga kes di atas, kesemua jumlah bahan yang tercatat di dalam kertas pertuduhan mestilah dibuktikan lucah di sisi undang-undang. Sekiranya satu bahan tidak lucah, maka si tertuduh mestilah dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan tersebut kerana tidak terdapat mana-mana peruntukan dalam Akta Penapisan Filem 2002 yang menyatakan bahawa penayangan sejumlah VCD/DVD yang dirampas yang dipercayai mengandungi adegan lucah akan dianggap sebagai telah membuktikan bahawa keseluruhan VCD/DVD tersebut mengandungi adegan lucah.

63.       Pihak pendakwaan telah memanggil SP1 untuk memberi keterangan bahawa 106 klip video tersebut adalah lucah. SP1 telah memberi keterangan (di mukasurat 4 – 11 Nota Keterangan) bahawa: “Ada 150 video. Dalam senarai, ada 106 yang lucah. Saya ada list saya buat dalam list laporan forensic saya.” SP1 seterusnya telah diberi keterangan bahawa di antara klip video tersebut adalah lucah, tidak lucah, tidak dapat dimainkan, ada gambar lucah, tiada video lucah, tiada bahan lucah, tidak boleh dimainkan, mohon delete temporary file.

64.       Oleh itu, melalui keterangan SP1 dan Ekshibit P35 (Laporan Analisa), jumlah klip video yang dikatakan lucah tidak sampai 106. Maka, pihak Pendakwaan tidak berjaya membuktikan intipati ini menurut undang-undang.

65.       Bilangan klip video lucah sebanyak 106 klip tersebut sebenarnya tidak dapat dibuktikan oleh pihak pendakwaan kerana terdapat klip video yang berulang-ulang dan mempunyai kandungan yang sama tetapi nama fail yang berbeza (mukasurat 5 Nota Keterangan). Terdapat klip-klip video yang tidak dapat dimainkan seperti dancewater.avi, dcmonument.avi dan moonrise.avi, ROSEBLOOM.avi, video001.avi, V10raw.mpg dan V137raw.mpg (mukasurat 5, 6 dan 13 Nota Keterangan). Ada klip-klip video yang tidak keluar (mukasurat 13 Nota Keterangan). Ada yang tiada kandungan lucah (mukasurat 5,6,7 dan 13 Nota Keterangan). Ada klip yang tidak dapat dibaca seperti V10.raw.mpg (mukasurat 7 Nota Keterangan). Ada klip video yang tidak lucah tetapi ditandakan sebagai bahan lucah seperti Sato1.mpg dan sato2.mpg (mukasurat 6 Nota Keterangan). Di samping itu terdapat 2 klip video yang tidak boleh dikira sebagai lucah apabila melibatkan perlakuan di antara suami dan isteri (beast1.Mpg dan dollah2.mpg – mukasurat 5 Nota Keterangan) yang pada asalnya berada di tempat persendirian tetapi telah didedahkan oleh SP7 apabila ekshibit “P2” diambil.

66.       Tertuduh di dalam pemeriksaan utama Kes Pembelaan telah member keterangan bahawa DVD (ekshibit “P3a-P3m”) telah dibawa oleh Tertuduh ke Balai Polis Kepong dan seorang anggota polis bernama Kopral Azmi  telah mengira klip video yang berada di dalam ekshibit P3 hanya berjumlah 82 klip video sahaja.

67.       Pegawai Penyiasat juga tidak menyediakan senarai klip video lucah tersebut kerana tiada senarai diberikan mengikut Seksyen 51A Kanun Prosedur Jenayah. Sekiranya pihak Pendakwaan mendakwa senarai klip video yang dilampirkan bersama Laporan Forensik (ekshibit “P35”) maka senarai tersebut tidak boleh diambilkira kerana Laporan Forensik tersebut telah dicabar kesahihannya dengan jumlah uji tayang yang dibuat di Mahkamah dan penerimaan Laporan Forensik tersebut sebagai ekshibit tidak mengikut lunas undang-undang.

68.       Tiada senarai klip video yang disediakan oleh Saksi Pendakwaan ke-7 (SP7) selaku Pegawai Penyiasat dan setiap satu daripada 106 klip video yang berlainan tajuk dan menjadi asas pertuduhan tidak ditanda sebagai ekshibit. Ini dapat dibuktikan dengan tiada keterangan direkodkan di dalam Nota-nota Keterangan sehingga 6.1.2011.

69.       Bagi intipati kedua pertuduhan, Pihak Tertuduh berhujah bahawa tiada definisi yang khusus bagi ‘lucah’ di dalam undang-undang.

70.       SP7 selaku Pegawai Penyiasat juga gagal memberikan definisi yang tepat mengenai lucah di sisi perundangan. Beliau di dalam pemeriksaan balas turut menyatakan bahawa apa yang berlaku di dalam rumah di antara pasangan tidak boleh diambilkira sebagai lucah dan ini sangat bertentangan dengan apa yang beliau lakukan dengan menghadapkan Tertuduh dengan pertuduhan terhadap klip video beast1.Mpg dan dollah2.mpg (mukasurat 5 Nota Keterangan) di mana kedua-dua klip video tersebut merupakan klip antara Tertuduh dengan bekas isteri yang diambil semasa masih lagi suami isteri. Ini merupakan pencabulan hak asasi manusia dan bertentangan dengan Perlembagaan Persekutuan.

Pihak Pembelaan ingin merujuk kepada kes Stanley v. Georgia, 394 U.S. 557 (1969) (mukasurat 7 Ikatan Otoriti Pembelaan):

[ Footnote 7 ] The Supreme Court of Ohio considered the issue in State v. Mapp, 170 Ohio St. 427, 166 N. E. 2d 387 (1960). Four of the seven judges of that court felt that criminal prosecution for mere private possession of obscene materials was prohibited by the Constitution. However, Ohio law required the concurrence of “all but one of the judges” to declare a state law unconstitutional. The view of the “dissenting” judges was expressed by Judge Herbert:

“I cannot agree that mere private possession of . . . [obscene] literature by an adult should constitute a crime. The right of the individual to read, to believe or disbelieve, and to think without governmental supervision is one of our basic liberties, but to dictate to the mature adult what books he may have in his own private library seems to the writer to be a clear infringement of his constitutional rights as an individual.” 170 Ohio St., at 437, 166 N. E. 2d, at 393.

71.       Tiada definisi bagi perkataan ‘lucah’ berdasarkan perundangan yang boleh digunapakai di dalam rumah samada di dalam Akta Tafsiran 1948 dan 1967, Akta Penapisan Filem 2002 dan Kanun Kesiksaan.

72.       Mengikut Ratanlal & Dhirajlal’s Law of Crimes, Volume 1, 24^th Edition di muka surat 1115 dengan jelas menerangkan bahawa:

“The word “obscene” has not been defined in the Code.”

73.       Definisi Lucah (‘Obscene’) atau Kelucahan (‘Obscenity’) bergantung kepada keadaan, tempat dan konteks semasa ianya berlaku. Apabila seseorang tanpa seurat benang di tubuh berada di rumahnya tanpa kehadiran orang luar tiada sesiapa boleh mengatakan bahawa beliau berkelakuan lucah. Keadaan yang sama juga jika sesuatu rakaman dibuat di dalam rumah dengan diri sendiri tanpa kehadiran orang lain atau dengan kehadiran pasangan yang sah di sisi undang-undang sahaja berada di rumah di mana di dalam konteks tersebut perlakuan tidak dikira bersifat lucah. Kesopanan awam hanya meliputi luar premis persendirian dan lucah tidak didefinisikan secara khusus di dalam perundangan.

Akta Penapisan Filem

Filem lucah

5. (1) Tiada seorang pun boleh—

(a) ada atau menyebabkan dirinya ada dalam milikan, jagaan, kawalan atau pemunyaannya; atau

(b) menyebarkan, menayangkan, mengedarkan, mempamerkan, membuat, mengeluarkan, menjual atau menyewakan, apa-apa filem atau bahan publisiti filem yang lucah atau yang selainnya bertentangan dengan kesopanan awam.

(2) Mana-mana orang yang melanggar subseksyen (1) melakukan suatu kesalahan dan apabila disabitkan boleh didenda tidak kurang daripada sepuluh ribu ringgit dan tidak lebih daripada lima puluh ribu ringgit atau dipenjarakan

74.       Di dalam kes-kes ‘compact disc’ (CD/VCD/DVD), ‘compact disc’ (CD/VCD/DVD) tersebut diedar, dijual  dan disebarkan untuk orang awam yang sudah tentu akan memberi kesan kepada orang awam terutamanya golongan muda yang memilikinya. Ini berbeza dengan kes ini di mana pihak polis telah memasuki premis tanpa waran geledah yang sah di sisi undang-undang dan rampasan harta peribadi dibuat yang jelas bukan untuk tatapan umum.

75.       Mengikut Ratanlal & Dhirajlal’s Law of Crimes, Volume 1, 24^th Edition di mukasurat 1122, faktor yang perlu diambilkira di dalam menentukan sesuatu material itu lucah adalah material berunsur lucah tersebut jatuh ke tangan siapa. Di dalam kes ini Pegawai Penyiasat telah memasuki tempat kejadian dan material tersebut berada di tangan beliau. Hanya beliau membuat kesimpulan bahawa material itu lucah.

76.       Oleh yang demikian, kesimpulan yang tidak dapat dielakkan ialah Tertuduh di dalam kes kita pada hari ini tidak mempunyai kandungan lucah di sisi undang-undang pada setiap masa yang material, bahan yang dikatakan lucah tersebut.

77.       Pihak Pembelaan menyatakan bahawa memandangkan kedua-dua intipati penting di peringkat pendakwaan ini bagi membuktikan kes melampaui keraguna yang munasabah terhadap Tertuduh tidak dapat dibuktikan menurut undang-undang, kesimpulan yang tidak boleh dielakkan ialah Tertuduh dilepaskan dan dibebaskan serta merta daripada pertuduhan tersebut.

78.       Pihak Pembelaan menyatakan bahawa pihak Pendakwaan masih gagal untuk membuktikan kes melampaui keraguan yang munasabah terhadap Tertuduh dengan butir-butirannya seperti di perenggan di bawah.

79.       Menurut Nota Keterangan, terdapat ruang (‘gap’) di antara ekshibit-ekshibit di mahkamah yang menyebabkan pihak Pembelaan tidak dapat berhujah sepenuhnya dan ini telah memprejudiskan Tertuduh. Pihak Pembelaan ingin menarik perhatian Mahkamah bahawa di dalam Nota Keterangan bagi perbicaraan dari 7.6.2010 hingga 17.8.2010 tiada keterangan mengenai ekshibit-ekshibit “P4” “P5”, “P6”, ”P7, “P8’ dan “P10”. Oleh yang demikian pihak Pembelaan tidak dapat mengutarakan hujah berkenaan ekshibit “P4”, “P5”, “P6”, “P7”, “P8” dan “P10”. Walaubagaimanapun sekiranya ekshibit “P4”, “P5”, “P6”, “P7, “P8’ dan P10” adalah salinan dokumen-dokumen yang diesktrak oleh SP1, pihak Pembelaan membangkitkan bantahan mengenai penerimaan salinan dokumen-dokumen tersebut kerana pihak Pendakwaan gagal mengikut peruntukan Seksyen 90A Akta Keterangan 1950.

80.       Kertas pertuduhan adalah bersangkut dengan laporan Polis Jalan Patani Report 5070/2009. Ini menggambarkan Laporan Polis Jalan Patani adalah ‘First Information Report’. Dokumen ini telah dikemukakan di Mahkamah Majistret tetapi tidak ditanda sebagai ekshibit kerana Mahkamah Majistret telah menolak permohonan Tertuduh untuk memanggil Pengadu asala sebagai saksi kedua pembelaan yang menyebabkan pihak Pembelaan tiada peluang untuk membuktikan fakta-fakta berkenaan aduan pengadu.

81.       SP5 telah memberi keterangan bahawa pemeriksaan dan penggeledahan yang dibuat di Premis tersebut pada Tarikh tersebut adalah berkenaan dengan laporan Polis Jalan Patani Report 5070/2009 (mukasurat 47 Nota Keterangan). Keterangan SP5 ini menunjukkan laporan Polis Jalan Patani Report 5070/2009 ialah ‘First Information Report’ yang membolehkan penggeledahan dan pemeriksaan di Premis tersebut pada Tarikh tersebut. Barang-barang yang dirampas adalah untuk laporan Polis Jalan Patani Report 5070/2009 bukannya report polis lain. Mana-mana ‘First Information Report’ lain yang menggunakan barang-barang geledah menurut Borang Senarai Geledah pada Tarikh tersebut di Premis tersebut telah mencabuli hak setiap rakyat Malaysia yang telah dijamin dan termaktub di dalam Perlembagaan Persekutuan Malaysia.

82.       Pihak Pembelaan merujuk kepada satu kes Mahkamah Tinggi di dalam kes Chong Chieng Jen lawan Mohd Irwan Hafiz bin Md Radzi & Anor  [2009] 8 MLJ 364 (yang mengikat Mahkamah ini) (di mukasurat 7 Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) di mana komputer riba pemohon telah dirampas apabila satu waran geledah dikeluarkan oleh Majistret apabila pemohon disyaki menyimpan bahan berunsur hasutan. Mahkamah Tinggi memutuskan untuk mengetepikan waran geledah dan memerintahkan komputer riba dikembalikan kepada Pemohon. Di dalam kes ini Rhodzariah Bujang JC menyatakan seperti berikut:

“The requirement for ‘information’ and ‘reason to believe’ is mandatory because the execution of the warrant willl definitely result in the invasion of the privacy and property of the owner of the premises so named and may even result in the consfication of his property. A person’s privacy and the right to his property are very basic rights of a man and that to his property is even enshrined under Article 13(1) of the Federal Constitution.”

83.       Apalagi di dalam kes ini jika tiada waran geledah diperolehi dari mana-mana Mahkamah dan ini sudah tentu mengganggu hak ‘privacy’ Tertuduh sebagaimana yang termaktub di bawah Artikel 10 dan 13 Perlembagaan Persekutuan.

84.       Adalah mustahil sesuatu tempat itu digeledah terlebih dahulu sebelum adanya ‘First Information Report’ atau sesuatu tempat itu digeledah mendahului ‘First Information Report’. Tambahan lagi Laporan Analisa oleh SP1 adalah berkenaan dengan Dang Wang Rpt 29694/09 bersabit Jalan Patani Rpt 5070/2009.

85.       Laporan Polis Jalan Patani Report 5070/2009 sebagai ‘First Information Report’ adalah amat penting di dalam kes ini memandangkan penggeledahan dan pemeriksaan Premis tersebut pada Tarikh tersebut adalah berkenaan dengan Laporan Polis Jalan Patani tersebut. Tertuduh semasa memberi keterangan di dalam pemeriksaan utama telah memohon agar Laporan Polis Jalan Patani Report No. 5070/09 tersebut ditanda sebagai “ID” tetapi disebabkan Pengadu Norina Zainol Abidin tidak dapat dipanggil kerana ditolak oleh Mahkamah, salinan laporan polis tersebut ditender mengikut Seksyen 173(j)(iii) Kanun Prosedur Jenayah.

86.       SP-5 memberi keterangan bahawa tiada waran untuk melakukan penggeledahan dan pemeriksaan tersebut. Bagi situasi ini, pihak Pendakwaan mestilah mematuhi S.62 Kanun Prosedur Jenayah dan segala intipati S.62 mestilah dipenuhi terlebih dahulu sebelum membuat pemeriksaan atau penggeledahan tanpa waran. Tiada apa-apa keterangan mengenai situasi ini maka penggeledahan atau pemeriksaan pada Tarikh tersebut di Bangunan tersebut adalah tidak sah di sisi undang-undang.

87.       Pihak Pendakwaan telah memanggil saksi pendakwaan pertama (SP1) sebagai saksi pakar. Pengadu asal tidak dipanggil sebagai saksi. Maklumat pertama (“First Information Report’) adalah dari seorang bernama Norina Zainol Abidin yang tidak dipanggil oleh pihak pendakwaan sebagai saksi pertama kerana berdasarkan laporan beliau, polis telah datang ke premis tersebut pada 13.7.2009 tanpa waran geledah dan alasan yang munasabah untuk memasuki premis tersebut. Laman web yang dikatakan lucah http://www.kelabseksmelayu.wordpress.com merupakan laman blog yang kosong  oleh itu tidak wujud isu kelucahan atau isu yang melanggar kesopanan awam pada laman blog tersebut. Amat ketara bahawa laporan pertama tersebut tidak benar dan merupakan laporan yang palsu yang sengaja direka-reka oleh Pengadu asal untuk menceroboh hak persendirian Tertuduh. Oleh yang demikian cakera keras (‘hard disc’) yang ditender sebagai ekshibit tidak sepatutnya dirampas pada hakikat sebenarnya kerana tiada peralatan atau peranti atau modem atau talian rangkaian yang dilanggani pada tarikh 13hb. Julai, 2009 yang dijumpai di tempat kejadian mengikut seksyen 248 Akta Komunikasi dan Multimedia 1998.

88.       Tiada sebarang keterangan daripada SP1 dan SP7 yang menerangkan bagaimana laman web tersebut dikesan daripada ‘internet protocol’ dari ‘service provider’ kepada internet yang terdapat dari premis tempat kejadian. SP5 dan SP7 mengesahkan di dalam keterangan masing-masing bahawa tiada modem atau peranti dijumpai. Apa yang boleh digarapkan daripada keterangan-keterangan ini bahawa tiada bukti kukuh mengaitkan tempat kejadian dengan laporan pengadu “First Information Report”. SP5 memberi keterangan bahawa set komputer tidak disambung ke sumber kuasa dan tidak berfungsi. Beliau menyatakan bahawa komputer di tempat kejadian rosak. Oleh yang demikian bagaimana cakera keras (‘hard disk’) boleh dirampas sedangkan untuk akses kepada internet memerlukan peranti modem, talian internet yang pada masa material membawa satu internet protocol (IP) yang unik yang boleh dikesan dan dikaitkan dengan “MAC address” (Networking Card) pada komputer yang disyaki tersebut. Tiada keterangan mengenai analisis forensik rangkaian dan analisis forensik Facebook yang dibuat oleh SP1 untuk membuktikan bahawa Tertuduh boleh dikaitkan dengan laman web yang dinyatakan sebelum ini. Nama Domain (‘domain name’) www.kelabseksmelayu.wordpress.com tidak dibuktikan siapa tuanpunya atau pemiliknya atau siapa yang mendaftar ‘domain name’ tersebut.

89.       Di samping itu tiada keterangan daripada SP1 dan SP7 bahawa Tertuduh adalah ‘friend’ yang diterima oleh Pengadu asal untuk akaun ‘Facebook’ Pengadu asal. Oleh itu tiada bukti yang menunjukkan bahawa Tertuduh ada akses kepada maklumat akaun ‘Facebook’ Pengadu asal.

Pihak Pembelaan merujuk kepada satu kes Mahkamah Tinggi berkaitan internet dan ‘domain name’ (yang mengikat mahkamah ini) Petroliam Nasional Bhd v. Khoo Nee Kiong [2003] 4 MLJ 216 (mukasurat 230-231 Ikatan Otoriti Pembelaan):

“[35] I also reproduce below the following excerpt from the judgment of Aldous LJ in British Telecommunications plc and another v One In A Million Ltd and others and other actions [1998] 4 All ER 476 at p480-481 which explains in very simple terms what is internet and which also adopts the explanation by the learned trial judge, Jonathan Sumption QC sitting as a deputy judge of the High Court on what is domain name:

At its simplest the internet is a collection of computers which are connected through the telephone network to communicate with each other.

As explained by the judge [1998] FSR 265 at p 267:

The internet is increasingly used by commercial organizations to promote themselves and their products and in some cases to buy and sell. For these purposes they need a domain name identifying the computer which they are using. A domain name comprises groups of alphanumeric characters separated by dots. A first group commonly comprises the name of the enterprise or a brand name or trading name associated with it, followed by a ‘top level’ name identifying the nature and sometimes the location of the organization….

Members of the public would not ordinarily have a domain name. They would subscribe to a service provider and have an e-mail address. That enables a subscriber to send a message to another computer through the service provider, which forwards the message requested to the appropriate computer. The subscriber can also browse around the world wide web and seek web pages associated with a particular domain name. Thus if he transmits a domain name and the web pages sought and provide the information obtained.”

Pihak Pembelaan bersandarkan kepada satu kes Frangione v. Vandadongen [2010] O. J. No. 2337 (mukasurat Ikatan Otoriti Pihak Pembelaan) di mana Mahkamah Agung Ontario memutuskan seperti berikut:

[33] Counsel have referred to several cases in Ontario that have dealt with the relatively new issue of production of the contents of Facebook sites given the proliferation of social networking sites. Our courts have observed and accepted that “Facebook” is a social networking sites used by members to communicate information about one’s personal life to other members of the Facebook community. When a person registers with Facebook, at www.facebook.com website, he creates his own profile and privacy settings. Profile information is displayed to people in the networks specified by the user in his privacy settings e.g a user may choose to make his private profile information available to others within his school, geographic area, employment network, or to “friends” of “friends”. A user can set privacy options that limit access to his profile only to those to whom he grants permission the so called “friends” of the user (Murphy v. Perger, [2007] O.J. No. 5511 (S.C.J.); Leduc, supra[19] Wicev. Dominion of Canada General Insurance Co.[2009] O.J. No. 2946 (S.C.J.); Kourtesis v. Joris [2007] O.J. No. 5539 (S.C.J).

90.       Adalah amat jelas bahawa penyitaan barang kes pada 13.7.2009 dibuat tanpa sebab yang munasabah dan berlawanan dengan kehendak Seksyen 42 Akta Penapisan Filem 2002 dan juga prinsip yang telah diputuskan di dalam kes Chong Chieng Jen lawan Mohd Irwan Hafiz bin Md Radzi & Anor  [2009] 8 MLJ 364 dan Tertuduh berhak kepada gantirugi kerana penyitaan tanpa sebab yang munasabah.

91.       Pada 17.1.2011 Yang Arif Hakim Mahkamah Tinggi Jenayah 1 telah membuat perintah untuk Kes Tangkap tersebut ditetapkan untuk sebutan di hadapan Majistret Mahkamah Majistret Jenayah 2 untuk Tertuduh melantik peguambela dan Majistret Mahkamah Majistret Jenayah 2 telah menetapkan kes untuk hujahan bertulis pada 7.2.2011 tanpa member peluang dan masa untuk mencukupi untuk Tertuduh melantik peguambela yang nyata tidak mengikut peruntukan Seksyen 255 Kanun Prosedur Jenayah.

Tertuduh ingin bersandarkan kepada kes Mahkamah Agung (yang mengikat Mahkamah ini) Liaw Kwai Wah & Anor v. PP [1987] 2 MLJ 69 (mukasurat Ikatan Otoriti Tambahan Pembelaan) di mana Mahkamah Agung menyatakan bahawa hak Tertuduh untuk diwakili seorang peguambela adalah termaktub di bawah Perlembagaan Persekutuan.

Di dalam kes Mahkamah Tinggi (yang mengikat Mahkamah ini) Awaluddin bin Suratman & Ors lawan Pendakwaraya [1992] 1 MLJ 416 (mukasurat Ikatan Otoriti Tambahan Pembelaan) Mohtar Abdullah J membuat pemerhatian seperti berikut:

“Although the court should be strict in dealing with application for the postponement, the court owes a duty to an accused person to ensure that he has the benefit of counsel who would be properly able to act on his behalf. Since counsel had just been retained for the first accused, a short adjournment would further the interest of justice as counsel needed the notes of evindece to be properly prepared to safeguard the accused’s interest”.

92.       Pihak Pembelaan turut berhujah bahawa prosiding ‘hostile witness’ yang dilakukan terhadap Saksi Pendakwaan ke-enam (SP6) spade 19.10.2010 semasa kes pendakwaan telah tidak mengikut prosedur ‘hostile witness’ yang sewajarnya mengikut kes yang diputuskan oleh Mahkamah Persekutuan kerana, inter alia, SP6 tidak ditunjukkan dengan bahagian pernyataan yang berlawanan dan tidak diberi peluang untuk memberi penjelasan  bagi kenyataan yang berlawanan.

Salleh Abas FJ di dalam kes Mahkamah Persekutuan (yang mengikat Mahkamah ini) Krishnan v. PP [1981] 2 MLJ 121, 123 (mukasurat Ikatan Otoriti Tambahan Pembelaan) telah mengesahkan prosedur ‘hostile witness’ di dalam kes Muthusamy v. PP [1948] MLJ 57 (mukasurat Ikatan Otoriti Tambahan Pembelaan)adalah prosedur yang diterima dan digunapakai secara konsisten oleh mahkamah-mahkamah di Malaysia:

“This procedure has been accepted and consistently followed by courts in this country and we see no reason to depart from it.”

Taylor J in Muthusamy v. PP:

“The proper way to apply the section is this. On the request of either side, the court reads the former statement. If there is no serious discrepancy the court so rules and no time is wasted. The first necessity is to read it with confident expextation that it will be different form the evidence but looking judicially to see whether the difference really so serious as to suggest that the witness is unreliable.

Differences may be divided into four classes:

(a)       Minor differences, not amounting to discrepancies;

(b)       Apparent discrepancies;

(c)        Serious discrepancies;

(d)       Material contradictions.

Minor differences are attributable mainly to differences in interpretation and the way in which the statement was taken and sometimes to differences in recollection. A perfectly truthful witness may mention a detail on one occasion and not remember it on another. A mere omission is hardly ever a discrepancy. The police statement is usually much briefer than the evidence. Both the statement and the evidence are usually narratives reduced from question and answer. The witness is not responsible for the actual expressions used in either, and all the less wehre he does not speak English.

If the police statement gives an outline of substantially the same story, there being no apparent irreconcilable conflict between the two on any point material to the issue, the Magistrate should say at once “The difference is not such as to affect his credit” and hand the statement back.

If, however, the difference is so material as probably to amount to a discrepancy affecting the credit of the witness, the court may permit the witness to eb asked whether he made the alleged statement. If he denies having made it, then either the matter must be dropped or the document must eb formally proved, by calling the writer or, if he is not available, by proving in some other way that the witness did make the statement.

If the witness admits making the former statement, or is proved to have made it, then the two conflicting versions must be carefully explained to him, preferably by the Court, and he must have a fair and full opportunity to explain the difference. If he can, then his credit is saved, though there may still be doubt as to the accuracy of his memory. This procedure is cumbersome and slow and therefore should not be used unless the apparent discrepancy is material to the issue.”

93.       Mahkamah Majistret sewajarnya mengendalikan penilaian maksimum ke atas keterangan semua saksi dan kegagalan untuk mengendalikan penilaian maksimum ke atas keterangan saksi-saksi mengakibatkan salah laksana keadilan.

Di dalam kes Mahkamah Persekutuan (yang mengikat Mahkamah ini) Lee Kwan Woh v Public Prosecutor [2009] 5 MLJ 301, (mukasurat Ikatan Otoriti Tambahan Pembelaan) Mahkamah Persekutuan memutuskan seperti berikut:

“[27] It is plain from what we have said when discussing the evidence that a reasonable tribunal properly directing itself on the applicable law and judicially appreciating the evidence would have acquitted the appellant at the close of prosecution case. The failure of the learned judge to undertake a maximum or positive evaluation of the evidence of PW3, PW4 and PW8 has in the present case resulted in a substantial miscarriage of justice.”

94.       Kesimpulannya berdasarkan hujahan-hujahan yang dikemukakan di atas, terdapat kecacatan yang material dan amat memudaratkan kes pihak Pendakwaan. Oleh yang demikian, pihak Pendakwaan telah gagal membuktikan setiap satu intipati pertuduhan dan pihak Pembelaan telah berjaya membuktikan terdapat keraguan yang munasabah di dalam kes pendakwaan. Oleh yang demikian Tertuduh pohon dilepaskan dan dibebaskan daripada pertuduhan di atas.

……………………………..

Mohamad Izaham bin Mohamed Yatim

Tertuduh

FOREX Theory: Moving Average Convergence-Divergence (MACD)

Introduction

Developed by Gerald Appel in the late seventies, Moving Average Convergence-Divergence (MACD) is one of the simplest and most effective momentum indicators available. MACD turns two trend-following indicators, moving averages, into a momentum oscillator by subtracting the longer moving average from the shorter moving average. As a result, MACD offers the best of both worlds: trend following and momentum. MACD fluctuates above and below the zero line as the moving averages converge, cross and diverge. Traders can look for signal line crossovers, centerline crossovers and divergences to generate signals. Because MACD is unbounded, it is not particularly useful for identifying overbought and oversold levels.

Calculation

MACD: (12-day EMA - 26-day EMA) 

Signal Line: 9-day EMA of MACD

MACD Histogram: MACD - Signal Line

Standard MACD is the 12-day Exponential Moving Average (EMA) less the 26-day EMA. Closing prices are used for these moving averages. A 9-day EMA of MACD is plotted along side to act as a signal line to identify turns in the indicator. The MACD-Histogram represents the difference between MACD and its 9-day EMA, the signal line. The histogram is positive when MACD is above its 9-day EMA and negative when MACD is below its 9-day EMA.

Interpretation

As its name implies, MACD is all about the convergence and divergence of the two moving averages. Convergence occurs when the moving averages move towards each other. Divergence occurs when the moving averages move away from each other. The shorter moving average (12-day) is faster and responsible for most MACD movement. The longer moving average (26-day) is slower and less reactive to price changes in the underlying security.

MACD oscillates above and below the zero line, which is also known as the centerline. These crossovers signal that the 12-day EMA has crossed the 26-day EMA. The direction, of course, depends on direction of the moving average cross. Positive MACD indicates that the 12-day EMA is above the 26-day EMA. Positive values increase as the shorter EMA diverges further from the longer EMA. This means upside momentum is increasing. Negative MACD indicates that the 12-day EMA is below the 26-day EMA. Negative values increase as the shorter EMA diverges further below the longer EMA. This means downside momentum is increasing.

In the example above, the yellow area shows MACD in negative territory as the 12-day EMA trades below the 26-day EMA. The initial cross occurred at the end of September (black arrow) and MACD moved further into negative territory as the 12-day EMA diverged further from the 26-day EMA. The orange area highlights a period of positive MACD, which is when the 12-day EMA was above the 26-day EMA. Notice that the 12-day EMA remained below 1 during this period (red dotted line). This means the distance between the 12-day EMA and 26-day EMA was less than 1 point, which is not a big difference.

Signal Line Crossovers

Signal line crossovers are the most common MACD signals. The signal line is a 9-day EMA of MACD. As a moving average of the indicator, it trails MACD and makes it easier to spot turns in MACD. A bullish crossover occurs when MACD turns up and crosses above the signal line. A bearish crossover occurs when MACD turns down and crosses below the signal line. Crossovers can last a few days or a few weeks, it all depends on the strength of the move.

Signal crossovers are quite common. As such, due diligence is required before relying on these signals. Signal line crossovers at positive or negative extremes should be viewed with caution. Even though MACD does not have upper and lower limits, chartists can estimate historical extremes with a simple visual assessment. It takes a strong move in the underlying security to push momentum to an extreme. Even though the move may continue, momentum is likely to slow and this will usually produce a signal line crossover at the extremities. Volatility in the underlying security can also increase the number of crossovers.

Chart 2 shows IBM with its 12-day EMA (green), 26-day EMA (red) and MACD (12,26,9) in the indicator window. There were eight signal line crossovers in six months: four up and four down. There were some good signals and some bad signals. The yellow area highlights a period when MACD surged above 2 to reach a positive extreme. There were two bearish signal line crossovers in April and May, but IBM continued trending higher. Even though upward momentum slowed after the surge, upward momentum was still stronger than downside momentum in April and May. The third bearish signal line crossover in May resulted in a good signal.

Centerline Crossovers

Centerline crossovers are the next most common MACD signals. A bullish centerline crossover occurs when MACD moves above the zero line to turn positive. This happens when the 12-day EMA of the underlying security moves above the 26-day EMA. A bearish centerline crossover occurs when MACD moves below the zero line to turn negative. This happens when the 12-day EMA moves below the 26-day EMA.

Centerline crossovers can last a few days or a few months. It all depends on the strength of the trend. MACD will remain positive as long as there is a sustained uptrend. MACD will remain negative when there is a sustained downtrend. Chart 3 shows Pulte Homes (PHM) with at least four centerline crosses in nine months. The resulting signals worked well because strong trend emerged soon thereafter.

Chart 4 shows Cummins Inc (CMI) with seven centerline crossovers in five months. In contrast to Pulte Homes, these signals would have resulted in numerous whipsaws because strong trends did not materialize after the crossover.

Chart 5 shows 3M (MMM) with a bullish centerline crossover in late March 2009 and a bearish centerline crossover in early February 2010. This signal lasted 10 months. In other words, the 12-day EMA was above the 26-day EMA for 10 months. This was one strong trend.

Divergences

Divergences form when MACD diverges from the price action of the underlying security. A bullish divergence forms when a security records a lower low and MACD forms a higher low. The low lower in the security affirms the current downtrend, but the higher low in MACD shows less downside momentum. The slowing of the downtrend sometimes foreshadows a trend reversal or a sizable rally. Chart 6 shows Google (GOOG) with a bullish divergence in October-November 2008. First, notice that I am using closing prices to identify the divergence. The MACD moving averages are based on closing prices and we should consider closing prices in the security as well. Second, notice that there were clear reaction lows in October as Google bounced for a few weeks and MACD moved above its signal line. Third, notice that MACD formed a higher high as Google formed a lower low in November. This bullish divergence was confirmed with a signal line crossover in early December.

A bearish divergence forms when a security records a higher high and MACD forms a lower high. The higher high in the security is normal for an uptrend, but the lower high in MACD shows less upside momentum. Waning upward momentum can sometimes foreshadow a trend reversal or sizable decline. Chart 7 shows Gamestop (GME) with a large bearish divergence from August to October. The stock forged a higher high above 28, but MACD fell short of its prior high and formed a lower high. The subsequent signal line crossover and support break in MACD were bearish. Turning back to the GME price chart, notice how broken support turned into resistance on the throwback bounce in November (red dotted line). This throwback provided a second chance to sell or sell short.

Divergences should be taken with caution. Bearish divergences are commonplace in a strong uptrend, while bullish divergences occur often in a strong downtrend. Yes, you read right. Uptrends often start with a strong advance that produces a surge in upside momentum (MACD). Even though the uptrend continues, it continues at a slower pace that causes MACD to decline from its highs. The opposite occurs at the beginning of a strong downtrend. Chart 8 shows the S&P 500 ETF (SPY) with four bearish divergences from August to November 2009. Despite waning upside momentum, the ETF continued higher because the uptrend was strong. Remember, upside momentum is stronger than downside momentum as long as MACD is positive. MACD may have been less positive as the advance extended, but it was still largely positive.

Conclusions

MACD is special because it brings together momentum and trend in one indicator. This means MACD will never be far removed from the actual price movements of the underlying security. This unique blend of trend and momentum can be applied to daily, weekly or monthly charts. The standard setting for MACD is the difference between the 12 and 26-period EMAs. Chartists looking for more sensitivity may try a shorter short-term moving average and a longer long-term moving average (5,35,5). Chartists looking for less sensitivity may consider lengthening the moving averages. A less sensitive MACD will still oscillate above/below zero, but the centerline crossovers and signal line crossovers will be less frequent.

MACD is not particularly good for identifying overbought and oversold levels. Even though it is possible to identify levels that are historically overbought or oversold, MACD does not have any upper or lower limits to bind its movement. MACD can continue to overextend beyond historical extremes during sharp moves.

MACD calculates the absolute difference between two moving averages. This means MACD values are dependent on the price of the underlying security. MACD for a $20 stocks may range from -1.5 to 1.5, while MACD for a $100 may range from -10 to +10. It is not possible to compare MACD for securities that vary in price. An alternative is to use the Percentage Price Oscillator (PPO), which shows the percentage difference between two moving averages.

MACD and SharpCharts

MACD can be set as an indicator above, below or behind a security’s price plot. Once the indicator is chosen from the drop down list, the default parameter setting appears (12,26,9). These parameters can be adjusted to increase sensitivity or decrease sensitivity. The signal line default is 9, which can also be adjusted to increase or decrease sensitivity. The MACD-Histogram appears with the indicator. Click here for a live example of MACD.

Suggested Scans

MACD Bullish Signal Line Cross: This scan reveals stocks that are trading above their 200-day moving average and have a bullish signal line crossover in MACD. Also notice that MACD is required to be negative to insure this upturn occurs after a pullback. This scan is just meant as a starter for further refinement.

MACD Bearish Signal Line Cross: This scan reveals stocks that are trading below their 200-day moving average and have a bearish signal line crossover in MACD. Also notice that MACD is required to be positive to insure this downturn occurs after a bounce. This scan is just meant as a starter for further refinement.

Further Study

Book: Technical Analysis – Power Tools for Active Investors by Gerald Appel. This book offers a complete course in market forecasting from the creator of MACD. Short, intermediate and long term strategies are explained with many incorporating MACD.

Book: Understanding MACD by Gerald Appel and Edward Dobson. From the creator, this book offers a comprehensive guide to using and interpreting MACD.